Al was de dag niet goed begonnen, hij heeft een fantastisch einde gekregen!
Ik voelde me de ganse dag zo moe en had zoveel hoofdpijn dat ik bijna niks kon doen.
Sinds gisteren staan de paarden op een nieuw stukje weide waar wat hoger gras staat en daarom voelde ik me niet zo schuldig wanneer ik telkens maar opnieuw uitstelde om wat hooi te gaan geven, wetende dat zij dat nu wellicht totaal zouden negeren.
Zoals zo dikwijls begon ik me naar de avond toe beter te voelen en uiteindelijk besloot ik toch maar om in het donker richting stal te gaan om tenminste het water bij te vullen.
Jan wou naar de Tros TV-show kijken via de satelliet, iets wat voor hem pure nostalgie en voor mij een totaal onbekende is. Toch maar liever bij mijn paardjes zijn dus...
Eens in de stal merkte ik op dat ze daar sinds gisteren amper geweest waren. Er lagen geen nieuwe drolletjes en er was nog heel veel water in de bakken.
Ik besloot de bakken toch maar bij te vullen.
Daarna ging ik naar de weide om mijn paardjes wat te knuffelen.
Wodan, Tachat en Gauda stonden samen op het nieuwe gras.
'Stonden' is niet het juiste woord want Gauda lag wat te slapen terwijl Tachat stond te soezen en Wodan links en rechts wat knabbelde.
Billy stond een heel eind verder op zijn eentje, de blik op oneindig.
De hiërarchie indachtig ging ik eerst Tachat 'dag' zeggen en kroezelde hem overal waardoor ik meteen zijn fysiek kan checken. Zijn grote wonde van einde vorig jaar is intussen een heel stuk kleiner geworden, al is ze nog niet helemaal genezen.
Maar nu heeft hij weer veel last van vliegenbeten, de sukkelaar!
Zodra het hier ook terug wat warmer is, moet ik hem eens wassen en ga ik een speciale shampoo maken met een kiezelmineraal als afweersysteem.
Nadat ik ook Wodan 'dag' gezegd had ging ik naar Gauda toe.
Zij lag rustig te doezelen. Ik hurkte zachtjes naast haar neer en wreef haar hoofdje en nek. Langzaam streelde ik haar hals en verplaatste me, naar haar rug toe.
Daar zat ik, op mijn hurkje, mijn armen rond haar heengeslagen als waren het mijn benen indien ik op haar zou zitten. Ik streelde haar zachtjes en sprak haar de ganse tijd toe.
Ik legde mijn hoofd op haar hals. Haar warmte voelde heel verleidelijk en samen zaten/lagen we daar, rustig genieten.
Het was een heel intiem moment!
Tot zij besliste om recht te staan.
Ik gaf haar nog een knuffeltje en stapte richting Billy.
Mijn 'Billy-baby' stond daar eenzaam aan de andere kant, maar van zodra ik hem naderde kwam hij mij toe. Ook hij kreeg een grote knuffel en werd overal gekroezeld.
De paarden houden daar van en ik krijg meteen een goed 'zicht' op eventuele wondjes, beten e.d.
Wanneer ik Billy uitnodigde om richting de anderen terug te stappen, volgde hij mij mooi.
Wanneer ik stopte, stopte hij ook waarvoor hij prompt beloond werd met nog meer knuffels!
Ook al heb ik me door mijn ziekte heel weinig beziggehouden met mijn paarden, de basisoefeningen zijn zij toch nog niet vergeten! Wanneer ik met een van hen bezig ben, krijg ik toch nog steeds een mooi-synchrone reactie.
We stapten samen verder richting de anderen en ik ging terug naar Tachat toe.
Hij had de meeste nood aan krabbeltjes, gezien al zijn wondjes en beten.
Terwijl we daarmee bezig waren, kwam Gauda in onze richting en bleef vlak voor hem staan knabbelen aan het jonge gras.
Tachat was door de massage in een rustige knuffelslaap, hetgeen je duidelijk kon merken aan zijn ademhaling.
Daar in het donker gaf dit alles een rustgevend-vertrouwde omgeving. Ik merkte het aan de paarden en ik merkte het bij mezelf. Ook Gauda voelde dit aan en ging terug liggen om eerst zo nog wat te knabbelen en dan wat te soezen.
Net als de vorige keer, knielde ik bij haar neer en begon eerst terug haar hoofd en hals te strelen om dan weer mijn armen om haar rug te slaan. Nog meer dan tevoren, wilde ik een breder fysisch contact hebben en ik zette me schrijlings op haar rug waarbij ik er initieel voor zorgde niet teveel druk te geven.
Gauda is een groen paardje en ik ben eigenlijk nog niet echt begonnen om haar zadelmak te maken...
Stilaan zette ik mezelf wat confortabeler neer, al bleef het in amazone.
Ik voelde de warmte van haar rug in mijn benen en billen. Ook haar ademhaling kon ik voelen en ik bleef haar zachtjes strelen op haar flanken en nek terwijl ik lieve woordjes toesprak.
Heel eventjes schrok ze een beetje en hief haar hoofd op waardoor ik mijn evenwicht moest houden, maar ik sprak haar rustig toe en bleef haar strelen waardoor ze onmiddellijk terug in rust ging.
Wat is het toch heerlijk om dit mooie jonge wezen zo vertrouwd te weten!
Van het doodsbange veulen dat ik zag op onze eerste ontmoeting drie jaar geleden, bleef hier nu enkel een rustige merrie die mij, meer dan eender welke mens, vertrouwt!
Het voelde heerlijk! Dit is leven!
Naarmate de tijd vorderde verzette ik me een beetje en probeerde uit hoever ik kon gaan met het verplaatsen van mijn gewicht. Uiteindelijk was ik zo ver dat ik mijn rechterbeen over haar schouder schoof zodat ik 'echt' op haar rug zat!
Heel eventjes probeerde een kwelduiveltje mij te vertellen dat ik wel eens zou kunnen vallen wanneer ze zou beslissen om op te staan. Maar ik hoorde hem niet en bleef gewoon rustig verder genieten van ons samen zijn.
Puur wederzijds vertrouwen!
Toen besloot Gauda dat het tijd werd om op te staan...
Ik greep me goed vast aan haar lange manen en bleef rustig zitten terwijl zij zich rechtzette! Geen moment van aarzeling bij haar of bij mij!
Wellicht had het donker er ook wel iets mee te maken, waardoor ik geen gevaar kon zien...
Zij deed een paar stapjes en ging terug dichter bij Tachat staan, die inmiddels wat verder stond te grazen. Ik zat rustig op haar rug alsof ik daar al altijd had gezeten!
Dit was een uniek moment: voor de eerste keer in ons leven zat er iemand op haar rug en die iemand was IK!
Geen van beiden voelde enige angst, al was er wel wat verbazing dat onze relatie nu opeens in een ander perspectief stond...
Gauda draaide haar hoofd naar links en keek naar mijn linkervoet. Ik zei haar dat het mijn voet was en dat alles OK was terwijl ik haar streelde. Een beetje later deed ze hetzelfde naar de andere richting, terwijl ik bleef strelen en haar zacht bleef toespreken.
Ze besliste dat het voor haar ook 'ok' was dat ik daar zat en ze begon wat gras te knabbelen. Dit was een duidelijk teken dat ik daar mocht zijn, geen enkel teken van weerstand!
Ik voelde me ongelooflijk happy maar bleef tegelijkertijd heel rustig. Ik gaf wat aandacht aan een goeie zit terwijl ik intussen genoot van deze unieke ervaring.
Gauda mocht kiezen wat we zouden doen. Ik was heel blij dat ik op haar rug mocht zitten en erbij mocht zijn.
Wat later wandelde ze naar een ander stukje van de weide.
Ook al had ik in 3 jaar niet meer op een paard gezeten (en had ik ook daarvoor niet echt veel rijervaring opgedaan), toch voelde ik me heel rustig gedurende het ganse proces.
Nadat ze nog een tijdje gras geknabbeld had, liet ik me zachtjes van haar rug glijden.
Ook hier reageerde ze heel rustig op en ze genoot van de vele knuffels die ze daarna nog kreeg als afsluiter.
Wanneer ik onze berg terug omhoogklom, richting huis, liep ik op wolkjes!
Dank je wel mijn Gauda, mijn meisje!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.