Voeten schrapen

Twee dagen zonder internet maar mét zonnetje... nu ja dan is mijn keuze wel snel gemaakt natuurlijk!

De moraal gaat goed, de spieren voelen wel weer pijnlijk aan maar ik had toch vanochtend vroeg (!) opeens kriebels dat ik vanalles wou doen. De goeie invloed van de lente laat zich toch voelen blijkbaar!
We doen het dus wel op het gemakske, maar we zijn bezig, dat is al veel vergeleken met de laatste maanden...

Gisteren ben ik goed begonnen met stilaan mijn kleren naar mijn nieuwe slaapkamer over te hevelen. Vooraleer ik dat volledig kan doen, wil ik eerst de meubels wat opboenen en daarvoor moest ik op beter weer wachten zodat ik de vensters kan openlaten om te verluchten.
De grote kleerkast hangt al vol, er kan geen kapstok meer bij in. Dat zal wel een probleem worden wanneer ik (ooit) door mijn strijk geraak want daar ligt nog heel wat te wachten wat op een kapstok moet gehangen worden...

Zaterdag heb ik een nieuwe doorbraak gehad op paardengebied!
Ik had me in de Lidl laten verleiden tot de aankoop van een elektrische schraper waarmee ik de hoeven van de paarden wil 'afschrapen'. Ik ben al heel lang aan het proberen om de paarden hun hoeven zelf regelmatig te onderhouden maar door de vele pijn is het dikwijls moeilijk en dan stel ik het altijd uit.
Maar met dit machientje wou ik het eens machinaal proberen. De mensen waar ik indertijd mijn cursus hoevenraspen heb gevolgd, hebben een DVD uitgegeven over het machinale werk en die had ik al een tijd geleden intens bestudeerd. Ik had dan al eens geprobeerd met een machientje van GG maar dat lag veel te zwaar in de hand en het lukte me nog minder dan gewoon met de hand te knippen en raspen.

Dit machientje is duidelijk lichter en na er wat mee geoefend te hebben, was ik klaar voor het echte werk. Toen ik naar de wei ging, kwam Billy spontaan naar me toe. OK, dan beginnen we met jou, Billy-baby!

Om zelf de hoeven van je paarden te kunnen verzorgen moet je absolute medewerking hebben van het paard, anders mag je het vergeten. Mijn paarden weten dat ze mogen weigeren, dus het is kwestie van ervoor te zorgen dat ze graag meewerken. Wat voeten geven betreft zit ik daar dus al jaren met een megaprobleem bij Tachat, die door zijn slechte achterbenen heel moeilijk zijn voeten geeft. Ook het allereerste paard waar ik in de manege mee reed wou zijn voeten nooit geven omdat hij artrose had. Hierdoor zit ikzelf al jaren met een 'voetengeventrauma', wat uiteraard niet echt praktisch is wanneer je zelf de voeten van je paarden wil onderhouden want geloof me, de paarden voelen dat aan...

Maar dit keer wou Billy precies graag meewerken, het feit dat hij beloond werd met lekkers deed er natuurlijk heel veel aan...
Eerst moest hij leren wennen aan het geluid van de machine.
Dan moest hij mooi zijn voet geven... en houden (!) want hij zet hem nogal snel terug neer om zijn beloning te krijgen ;-)
We werken ook met een staander waar hij zijn voet moet in leggen zodat ik me volledig kan concentreren op het werken zelf. Ook dat is een aspect waar we nog wat verder moeten op oefenen. Daar kwam nu die machine nog bij die lawaai maakte en trilde op zijn hoef : allemaal gevaarlijke dingen voor een prooidier dat zijn 4 benen altijd nodig heeft om direct voor een roofdier te kunnen ontsnappen!
Maar de roofdieren bleven achterwege en Billy hielp goed mee om samen te leren op deze manier zijn hoeven bij te houden.

Al bij al lukte het me om van twee van de vier voeten een stukje af te schrapen met de machine! Hij had ongelooflijk mooi meegewerkt omdat ik telkens in heel kleine stapjes vooruit ging en als het minder goed ging terug een gemakkelijkere 'oefening' vroeg zoals gewoon even zijn voet geven, stapje achteruit of zoiets.
Ik was heel fier op hem en daarna maakten we samen een wandelingetje tot aan het Oratorium (een kapelletje op het einde van de straat), waar hij van het jonge gras mocht knabbelen.

Toen ik vanochtend in de stal het water ging controleren kwam hij naar me toe en bleef hij een hele tijd bij me, zelfs wanneer de drie anderen al lang vertrokken waren.
Ik denk dat hij zin heeft om verder zijn voeten te laten schrapen... of zou het zijn om die leuke beloningen?

Te koud... goed voor de hond?

Ik heb het vandaag al de ganse dag koud...

De zon mag hier dan wel schijnen, ze werd vandaag vergezeld van een vreselijke wind die her en der door de kieren van de vensterramen waait.
Daarenboven is Gianni druk bezig met de decoratie van de ex-eetkamer, toekomstige slaapkamer van het appartement en om de verf sneller te laten drogen zet hij daar een ventilator te blazen, waardoor ik het hier nog kouder vind worden...

Door die felle wind durven we ook de kachel niet aansteken aangezien de schouw een mooie opening heeft aan de muurwand omdat die niet ingewerkt geweest is en nu loskomt van de muur. En dat is net waar de wind graag in speelt en zo de rook ìn het huis blaast. Niet zo prettig, dus geen kachel aan wanneer er wind is!

Sinds onze megarekening voor 'Golden' Gas die ons voor 40 dagen winter zomaar eventjes 850 euro aanrekende, durf ik de CV ook bijna niet meer hoger zetten dan nachttarief, kwestie van de volgende rekening nog te kunnen betalen...

Wat blijft er dan nog over : in de IR sauna gaan zitten om op te warmen (met nogmaals dank aan Julien om deze toch nog mee in mekaar te steken voordat ze terug naar Belgie vertrokken) en hopen dat je dan warm genoeg blijft hebben. En/of warmere kleren aandoen en Gritzl op schoot nemen terwijl je warme melk met kruiden drinkt.
Met dat laatste is er één iemand wel heel content: sinds we onze nieuwe zetel hadden mocht zij daar niet meer in en nu is die regel dus wel doorbroken!

Maar tegen donderdag zou de temperatuur eindelijk terug gaan stijgen en kan de lente dan eindelijk toch gaan beginnen!
Ik ben curieus hoe Gritzl dan gaat reageren als ze weer niet meer in de zetel mag, ik heb zo al een idee wie gaat winnen... iemand wiens naam begint met G!

En dan was er zon!

Wij zijn naar Italië verhuisd omdat het vochtige Belgische weer niet goed is voor mijn gezondheidstoestand aangezien Mr. Fibro heel erg houdt van koud en nat en op dergelijke momenten meteen de overhand neemt over mijn psyche, lijf en leden...

Wanneer dan de ganse Paasvakantie, verlengd met nog een derde rotweek, bijna continue Belgisch weer geeft kan je begrijpen dat zowel mijn lijf als mijn gedachten gaan revolteren: wààrom zijn we eigenlijk verhuisd?

Maar dan opeens was er de zon!
Ik werd wakker en merkte meteen dat er zich achter de rolluiken een licht verschool dat ik de laatste weken niet meer gezien had... het kleurde mijn nieuwe slaapkamer heel mooi waarbij de bronzen gloed van de muren perfect afstak tegen het brute kalkwit van het plafond. Een tijdje lag ik gewoon te genieten van deze nieuwe ervaring tot ik tot het besef kwam dat ik eigenlijk gewoon mijn tijd lag te verdoen in mijmeringen terwijl er zich buiten een gans nieuw leven aanbood!

Opgestaan, rolluiken omhoog en ja, daar was ze : de zon!
Ik zag mijn paardjes beneden in hun weide, rustig grazend van het jonge gras dat zich na de vele lavingen voorzeker onder de warmte van de lentezon wilde rekken en strekken. De appel- en perenbloesems die de wind van de vorige weken hadden doorstaan, stonden trots te pronken terwijl de arme amandel- en kersenbomen niet anders konden dan hun verlies toe te geven met alle vroege bloemblaadjes aan hun voeten als bewijs van het onderspit...

Mijn ogen dwaalden wat verder naar het onbegrazen gedeelte waar het jonge groene lentegras zich kleurde met een overdaad aan geel. De paardenbloem toonde zich de winnaar onder de weidebloempjes en de andere kleurschakeringen zouden pas tot aanschouwing komen voor de toegewijde toeschouwer die alles van veel dichter zou ontdekken.

Zoals verwacht was mijn liefste GG superontvankelijk voor dergelijke wonderen van de natuur en zodra hij me zag kreeg ik de boodschap dat Pepe hem verteld had hoeveel sneeuw er op de bergtoppen lag en hij daar toch zeker foto's moest van nemen voor onze onfortuinlijke Paasbezoekers die al dit moois hadden moeten missen!
Ach ja, ook het eenzame leven als partner van een fotograaf word je gewend na zoveel jaar...

Pepe liep inderdaad al buiten en had zijn dikke jas dit keer binnen gelaten... de koude van de sneeuw bleef duidelijk enkel op de bergtoppen hangen en hier op Montecroce had hij daar geen last van. Zodra zijn jonge kroost aangereden kwam sprongen de honden weer vrolijk blij tegen de portieren op in de hoop eindelijk eens een knuffel te krijgen. Deze vraag werd zoals steeds straal genegeerd maar ditmaal kwamen de 'puppies' en hun 'offspring'één voor één vrolijk lachend uit de auto gekropen zonder de honden een schop voor de kont te geven...

De kleine Brian zag er heel anders uit : voor de tweede maal in zijn jonge leven had een kapster zich aan hem vergrepen met als gevolg dat hij er meteen een stukje ouder uitzag... Maar zijn kracht zat duidelijk niet in zijn lange lokken en in een wip zat hij op zijn mini-quad vrolijk rondjes te rijden op de inrit.
Zijn papa, John, met de jongste spruit 'Matti' (Matthias) op de arm, wandelde vrolijk fluitend naar het kleine huisje beneden terwijl mama Alicé met haar moeder Mara toch eerst het huis binnen gingen, wellicht om de vorige vrouwelijke generatie, 'nonna Silvana' even een bezoekje te brengen. We hebben de eeuwig-zieke Silvana dan ook al in weken niet meer zien buitenkomen en ook nu kon het lentezonnetje haar niet overtuigen om even de blauwe hemel te komen aanschouwen.

John's jongere broer, wiens naam mij onbekend is, kwam ook uit de auto gekropen. Bezoek? Later op de dag snapte ik waarom hij op vakantie was : morgen wordt Matti gedoopt en hij is duidelijk de vertegenwoordiger van de Roemeense tak van de familie.

Om al dit jonge, vrolijke geweld nog wat te versterken kwam ook buurman Carlo aangereden om na een lange tijd van afwezigheid nog eens een praatje te maken.

Xinshu en Gritzl vonden het allemaal fantastisch en liepen vrolijk blaffend van de ene kant van de tuin naar de andere, met de hoop van échte herdershonden om de ganse kudde bij mekaar te kunnen houden...

Het is toch ongelooflijk wat een langverwacht lentezonnetje in beweging kan zetten!

Asociaal...

Stilaan begin ik weer te bekomen van ons Paasvakantie-avontuur...

Niettegenstaande (of was het : omwille van) de werken in het huis die maar niet vooruitgingen, kregen we tijdens de paasvakantie hulp van een aantal facebookvrienden die vonden dat het echt wel eens tijd werd dat mijn kamer zou afgeraken.

Ik vreesde al lang op voorhand dat mijn gezondheid niet zo goed zou reageren op teveel mensen in huis, maar we hebben het uiteindelijk toch maar geriskeerd, op hoop van zegen.

En we werden gezegend : met 6 volwassenen en een 12-jarige knaap samen het kleine stukje van de living delend tussen de eettafel en de zetel zo ongeveer een 50 cm breed. Geen enkele van de drie badkamers die zijn naam waard was en een keuken die herleid was tot een gangetje links of rechts van een kast die daar duidelijk niet thuishoorde en verschoven werd afhankelijk of je de oven, dan wel de kachel of de diepvries, wou bezigen...

Maar er was meer dan dàt om te delen : het fijn stof dat dankzij de bereidwillige arbeiders overal rondgevlogen was nadat zij de badkamerdeur uithaalden om daar dan lustig tegels te slijpen zodat iedereen mee kon genieten van de stofwolken die gretig elk redelijk zuiver plekje van het huis inpalmden. Het lawaai van boren, schuren en kloppende stofzuigers. De stress om een loopse Gritzl te behoeden van amoureuze avonturen met half-verwaarloosde buurjongens, ja haar timing is zoals altijd goddelijk! Een keuken waar je je amper kon in bewegen, laat staan genieten van het koken. En daarenboven een Italiaans(!) weertje dat een Belgische eerste prijs zou kunnen behalen op vochtigheidsgraad...
Allemaal leuke dingen, vooral als je fibromyalgie hebt!

Mijn neus, keel, ogen en longen hadden dus moeite om te kiezen of ze nu omwille van mijn allergie zouden vervelend doen, van de stress, of gewoon omwille van het stof of het veel te koude weer voor de tijd van het jaar... Mijn hoofd reageerde hierop door constant te blijven hameren en mijn spieren en pezen rondden het geheel mooi af door zich op te spannen zodat de pijn in de rest van mijn lijf evenwichtig verspreid werd.
Kwestie van zeker te zijn dat alles in harmonie zou zijn!

Ik liep dus als een zombie door het huis, vluchtend voor alles en iedereen op zoek naar een beetje rust en stilte, wetende dat het een zoektocht was die ik niet kon winnen. Zelfs mijn nieuwe slaapkamer die intussen bijna af was maar nog geen deur had, kon weinig soelaas bieden aangezien zowel het lawaai als het stof zijn weg door het ganse gebouw vond.

Op zo'n moment wil je maar 1 ding : verdwijnen in het niets van de stilte, weg van alle leven en elke drukte...

Maar probeer dat eens uit te leggen aan je man en je bezoekers die (gelukkig voor hen) niet weten wat fibromyalgie eigenlijk betekent!

Na een paar dagen kreeg mijn ventje het dus vreselijk op de heupen omdat iedereen behalve zijn vrouw aan het werken was in huis. Het geeft inderdaad een heel slecht gevoel wanneer je vrouw zich totaal asociaal opstelt ten opzichte van je bezoekers en zoveel mogelijk elke ontmoeting vermijdt, laat staan dat ze zou een beetje meegeholpen hebben met het vele werk...

Perfect scenario voor een echtelijke ruzie waarbij je voelt dat je zelf niet eens de kracht hebt om te probéren jezelf te verdedigen!

Gelukkig hebben we er uiteindelijk toch wat kunnen over praten en, nadat de arbeiders letterlijk buitengebonjourd waren (een te lang verhaal om hier weer te geven) kwam er toch terug een beetje rust in huis en kon ik proberen om me eindelijk een beetje sociaal op te stellen.

Sorry Karina, Julien en vooral Johan, dat ik zo weinig voor jullie kon betekenen!
Ik had zo graag gewild dat jullie echt wat vakantie konden hebben...
Het beetje wat me lukte, heb ik gedaan maar ik wou dat ik veel meer samen met jullie had kunnen genieten van de leuke dingen in plaats van me voor jullie weg te steken.
Vooral voor Johan vond ik het zo sneu dat ik hem zo weinig kon meegeven over hoe ik omga met paarden, want hij was echt wel klaar om er meer over te weten te komen.
Misschien een volgende keer...

Ik wìl niet asociaal zijn maar fibromyalgie maakt je zo wel, tegen wil en dank.


Nu alles achter de rug is, mis ik wel de aanwezigheid van al die lieve mensen, maar tegelijk geniet ik van 'mijn' rust en stilte waardoor mijn lichaam hopelijk binnen enige tijd terug kan functioneren zonder extra pijnstillers.

Maar of ik echt nog ooit een 'sociaal' leven zal kunnen leiden blijft wel een grote vraag waarop ik nergens een antwoord krijg.