Gritzl on heat...

Voor het eerst in ons Italiaans leven zit ik in wat een echte 'living' kan genoemd worden met een mooi versierde kerstboom, rustig te genieten in de zetel.
Gritzl ligt hier uitgeteld naast me en naast haar ligt Michi genietend-opgerolde poes te wezen.

Gritzl heeft de ganse dag zitten janken en huilen om toch maar naar buiten te mogen gaan... hetgeen ze enkel mocht doen onder strikte surveillance want ze is op haar hoogtepunt van loopsheid!
Dit keer heeft ze er echt geweldig veel last van, in tegenstelling tot alle vorige keren die we vrij rustig konden doormaken zonder al te veel problemen.
Maar toen was Xinshu constant aan haar zijde en al kon hij niks meer doen, toch hielp hij haar om de loopsheid rustiger door te brengen.
Ik vind het zo sneu voor haar dat ze zich zo moet voelen, maar tegelijk wil ik zeker niet riskeren dat een van de reuen van hiernaast in haar buurt kunnen komen!

Wellicht dat we haar bij haar volgende loopsheid toch eindelijk eens laten dekken. Haar 'fidanzata' hebben we al gevonden: Arky, een mooie Sheltiereu, dark sable en vrij goed in agility.
Maar eerst moeten we hier effe door zodat we ons tegen de volgende keer, wellicht in juni, goed kunnen voorbereiden. Want er komt wel weer een heleboel bij kijken als je het goed wil doen... inschrijving in de Italiaanse tegenhanger van de St. Hubertus, check-up voor, tijdens en na de dracht, onderzoeken en inentingen van de pupjes, inschrijven in een stamboek, ...

Maar het moeilijkste is natuurlijk: wat doe je met de pups?
Want eentje wil ik wel graag houden, maar als het er meer zijn dan moeten we voor hen een goeie thuis vinden! En ze zijn dun gezaaid die mijn goedkeuring zouden krijgen... als ik al kan kiezen welke weg moeten!

De enige andere keer dat ik eens een nestje gekweekt heb was nog met Floepje, mijn (als je Punkie die na 10 dagen gestorven is niet mee telt) eerste Keeshond.
Zij kreeg twee pups die ik allebei gehouden heb omdat ik echt niet zou kunnen gekozen hebben welke zou weg moeten... Gelukkig zo want geen volle 4 jaar later stierven op een paar maanden tijd mijn Floepje en Koosje zodat ik enkel nog met Snoetje overbleef.
Haar heb ik wel in totaal 14 jaar mogen houden... achteraf heeft ook Xinshu nog net zijn 14e verjaardag mogen vieren voor we hem moesten afgeven.

Als Gritzl voor hetzelfde gaat mogen we haar nog 9 jaar houden, maar met wat geluk zou het ook nog veel langer kunnen zijn.
Laat ons hopen!

eindelijk écht aan het verhuizen...

17 december 2012...  een datum om nooit te vergeten!

Na meer dan 2,5 jaar kamperen in ons huis, zijn we vandaag begonnen met écht te verhuizen: naar het appartement boven!

Toen we hier aankwamen hoopten we heel snel ons huis in België voor een goeie prijs te kunnen verkopen... maar dat was net voor de crisis toesloeg!
Het heeft lang, veel te lang geduurd voor we het uiteindelijk met een discount van 20% verkocht kregen!

Intussen had ik mijn ontslag gekregen bij KBC waardoor (emotioneel en) financieel alles zowat op zijn kop gezet werd en het 21 maanden duurde voor er weer een normaal ritme kwam van een maandelijks inkomen.

Hierdoor werden de verbouwingen die we initieel gepland hadden allemaal zo'n twee jaar achteruit geschoven en zijn we pas deze zomer kunnen starten met het grote werk.

In de lente kreeg de garage (voor de tractor) een nieuw dak en die loopt nu mooi door in de stal zodat er ook ruimte is voor een deel hooi en tegelijk een open stal voor de paarden in de winter. Wel handig dat daar nu ook warm water voorradig is zodat we bij felle vorst niet meer met water moeten sleuren!

In het huis zelf werkte GG mijn slaapkamer uiteindelijk helemaal af en begon hij met de vernieuwingen van 'zijn' appartement op het eerste verdiep.
Eén kamer was daar al wat mooi in orde gebracht maar verder is daar nog heel veel te doen, vooral omdat we de ganse tijd daar probeerden te leven in afwachting dat 'den boven' in orde was.

Want 'boven' begonnen we met het uitbreken van de muren op de tweede verdieping teneinde daar een ruime living in L-vorm te maken met aansluitend een aparte (slaap)kamer, dit alles in plaats van de bestaande 4 kleine kamertjes.
De lening die we uiteindelijk dan toch maar zijn aangegaan, moest meteen ook voorzien in het versterken van de funderingen van het 200 jaar oude gedeelte en de vernieuwing van de centrale verwarming.
Dus staat er nu beneden in de uitgebreide 'centrale termica' een spiksplinternieuwe houtbrander met vergassingsverbranding die samen met de zonnepanelen (boven op de stal) moeten zorgen voor warm sanitair water en een warm huis.

Reken daarbij dat de elektriciteit over het ganse huis moe(s)t vernieuwd worden en dat we overal nieuwe ramen met dubbel glas moeten steken om het huidige kaderglas te vervangen.  Voor dat laatste komt onze lening trouwens nog te kort, dus dat is nog effe uitgesteld... hopelijk slechts tot half 2013.

Het werden dus zware maanden van stof vreten, continu in het vuil leven en proberen een evenwicht te vinden tussen de opvolging van de verschillende bouwvakkers, loodgieters en elektriekers... want hier in Italië komt men nooit alleen!
Intussen zijn er zowat een half legertje Albanese metsers, vloerders en elektriekers over de vloer gekomen die samen met onze Italiaanse 'termo idraulica' geprobeerd hebben om ons huis beter leefbaar te maken.
Bedoeling was om mijn verjaardag in mijn nieuwe keuken te kunnen vieren, maar daar zijn we niet op tijd geraakt en dus werd Kerstmis de volgende mijlpaal.

'Markeljan', onze Albanese aannemer heeft daar dan toch extra zijn best voor gedaan en zo werd gisteren uiteindelijk de vloer ingevoegd zodat we vandaag konden beginnen verhuizen!

En dus zit ik hier nu in mijn nieuwe living dit blogje te schrijven... en eindelijk voel ik dat we echt verhuisd zijn!
De keuken moet wel nog geïnstalleerd worden maar ik kan al terug in mijn zetel zitten en we hebben al naar een videocassette gekeken (want de DVD speler heeft teveel stof binnengekregen en weigert te lezen).

De living is heel mooi geworden (al moet die nog geschilderd worden), zeker als je weet vanwaar we komen en hoe moeilijk het was om al die verschillende niveaus in muren, plafond en vloer wat te nivelleren...
En, alhoewel ik vorige week nog twijfelde of ik hem wel zou laten leggen, is onze nieuwe vloer toch prachtig geworden!

We gaan hier stilaan nog op onze plooi kunnen komen!

Dankbaar

Dank voor het zonnetje vandaag na het slechte weer van de laatste dagen!
Dank voor het veel minder pijn hebben overdag na een verschrikkelijke nacht!
Dank voor het warme water dat nu zomaar uit de kraan komt!

Dank voor al mijn lieve, mooie beestjes die ik mag hebben!
Dank voor mijn gezinnetje in harmonie!

Dank!