Rationeel-emotieve verwerking, een nieuw dessertje wordt geboren: Tiramisul Montecroce!

Met dank aan Nancy.
Een paardenvriendin stuurde me een artikel over een studie die gedaan werd bij fibromyalgiepatiënten die een tijdlang telefonisch cognitieve gedragstherapie kregen.

Spreek es normaal, zou Tante Silvia dan zeggen...
Effe vertaald dus: deze mensen kregen telefonische begeleiding waarbij ervaringen onder de loep werden genomen zodat ze hun reactie ten opzichte van wat hun overkomt, leren veranderen door alles met een andere bril te bekijken.

Er wordt gekeken naar A... B... C... waarbij
A staat voor aanleiding, de oorzaak, hetgeen gebeurd is in jouw leefwereld
B staat voor de bril hoe we daar naartoe kijken, dus wat jouw overtuiging is bij dergelijke aanleiding en
C staat over consequentie, overtuiging zeg maar, dus hoe je hierop reageert.

Dus ga je de aanleiding bekijken, je gaat jouw bril oppoetsen hoe je daar naartoe kijkt zodat jouw reactie ertegenover kan veranderd worden.

En toen ging ik voor mezelf analyseren...

Wel :

A is dit keer een geroddel dat ons weer maar eens overkomt, dit keer vanuit een hoek van andere fibrootjes en geloof me, er is héél smerig spel gespeeld ...

B is mijn bril hiertegenover. hoe komt dit bij mij aan...
Wel : ik was er kapot van, voelde me weer helemaal alleen in deze wereld vol slechte mensen, was superboos.

C is hoe ik hierop reageer...
Mijn eerste reflexreactie was dat ik weer depressief werd, heel triest. Zoiets verdien ik niet, er is van mijn kant geen enkele aanleiding om zulk gedrag te krijgen. En ja, zelfmoordneigingen blijven bij mij op dergelijke momenten naar boven komen...

Maar dit keer heb ik mijn boosheid afgereageerd, en hoe!
Met een kracht die enkel een diepe boosheid kan genereren heb ik een sleuf gegraven die nodig was om afwatering te verbeteren aan de stal... Ik heb de schop de grond ingeslagen, grond afgegraven en hogerop gegooid met alle boosheid die ik in mij had! Ik kan je verzekeren dat hetgeen ik onder mijn schop zag liggen, dat was geen aarde... al een geluk dat ik niet aan voodoo doe of er zouden nu een paar mensen serieuse koppijn hebben, als hun kop tenminste nog op hun lijf zou staan!
De werkmannen dachten voor dit werk een kraan te huren maar dit zou veel te duur geweest zijn omdat het niet zo'n lange sleuf moest zijn... wel, dankzij 'AAA roddeltante LvP' is dit nu dus niet meer nodig geweest! Dankjewel stomme trut!

Maar daarmee was het nog niet genoeg.
De volgende dag merkte ik hoeveel mensen deze roddels moeten toegekregen hebben en die niet meer reageerden naar mij toe. Hierdoor kwam de boosheid nog erger op : zowel naar LvP als naar al diegenen die liever roddels geloven dan hun eigen mening te durven vormen... FU all!

Ik wilde mijn boosheid weer fysiek verwerken door aan een overkapping voor de paarden te gaan werken maar dat lukte me niet meer natuurlijk. Mijn fysiek is maar zo sterk als die is, zelfs al wordt die door boosheid versterkt...
Ben dan ons bosje ingestrompeld en daar heb ik gebruld, geroepen, verwenst, gevloekt, getierd en gehuild...
Dit keer wilde ik mijn gevoelens niet meer binnenhouden omdat mijn lijf dergelijke stress niet meer aankan. Ik heb genoeg afgezien om dit er niet meer bij te nemen!

Toen ik terug thuis binnenkwam wilde ik me gewoon bedrinken om alles te vergeten, maar ik ben op mijn bed gaan liggen huilen.
Na een tijdlang snikken kon ik niet meer door mijn neus ademen van miserie.

Mijn GG is toen bij mij komen zitten en we hebben een hele tijd gepraat.
Daarop ben ik, dankzij dat artikel van Nancy, aan de rationeel-emotieve verwerking begonnen, te zeggen: ik ben de zaken gaan anders bekijken en wil hier ook anders gaan op reageren: ik wil geen slachtoffer worden van de negativiteit van iemand anders!

Voor mij is het duidelijk: al die jaloerse roddels komen van mensen die ons het beetje plezier niet gunnen dat wij hier in Italië wel hebben en zij in België niet... Alhoewel wij niet liever zouden hebben dan net dàt plezier met hen te delen.
Zij zien enkel hetgeen wij wél en zij niet hebben. Zij zien nìet al het andere dat wij niet/(meer) hebben en willen dus enkel ons plezier, ons geluk, afpakken. Alsof hen dat enige vorm van meer geluk zou geven... sukkelaars!

Wel dan, als zij dan toch graag negatief doen en roddelen, dan gaat vanaf nu mijn C, mijn reactie, een zijn van :
'awel hé, ik zit hier toch ferm lekker in de Italiaanse zon en jullie kunnen me wat! Jullie kunnen me de zon niet afnemen (gelukkig) en vergeet het dat je die bij mij gaat mogen komen delen... Ik deel die wel met alle anderen die positief zijn en dus hebben jullie mooi verloren in dit vuile spelletje!'

Om dit gevoel kracht bij te zetten voelde ik dat ik nood had aan een 'tira mi su', een 'trek me er bovenop' dus.

En daaruit kwam het volgende receptje :

Tiramisul Montecroce : Trek me bovenop (onze) Montecroce!

nodig:
4-5 petit beurre koekjes
een bodempje Nesquick in wat geitemelk
250 gr mascarpone
een spritsje vers citroensap
20 gr gevanilliseerde bloemsuiker
een 7-tal cc mandarijnlikeur
3 soeplepels geraspte kokos
2-3 soeplepels chocoladedrupjes

De koekjes verkruimelen en de opgeloste nesquick erover gieten.
Even laten trekken.

Intussen meng je de mascarpone met het citroensap, de bloemsuiker, de mandarijnlikeur en je roert het glad. Dan de kokos en de chocoladedrupjes toevoegen.

Uiteraard moet je af en toe als goeie kok proeven om te zien of een en ander in balans is...

Dan giet je het mengsel over de koekjes en je zet het geheel een aantal uren in de koelkast of een uurtje in de diepvries.


En nu ga ik dus heel rationeel-emotief ons dessertje uithalen en ons helemaal bovenop onze Montecroce helpen! ;-)

Laat de roddelaars maar roddelen, wij zullen hier wel verder leren genieten van het leven!
Al wie positief door het leven wil gaan, mag daar mee deel van uitmaken, alle anderen mogen ferm in België blijven!

Boosheid loslaten...

Bijna middag, de zon schijnt al een tijdje op Montecroce maar heeft het toch moeilijk om de mistslierten in de verte te doen oplossen.

Voor mij is het weer kalmaan vandaag... door me gisteren zo boos te maken op de roddelaars heeft mijn lichaam weer gereageerd door in kramp te slaan en de meeste bewegingen doen weer pijn.
Zo reageert fibro op emoties: je zal het dubbel zo goed voelen achteraf!

Ik ben vandaag dan ook weer super prikkelbaar en er moet me niet teveel gezegd of gevraagd worden of het zit er bovenhands op. Ik haat dit gevoel want hierdoor zijn het de mensen en beestjes in mijn directe omgeving, net diegenen die het goed met me menen, die moeten afzien door de negativiteit van anderen!
Mijn aaibaarheidsfactor is op dit ogenblik gelijk aan die van een wild opgejaagd stekelvarken...
Zo wil ik niet zijn!

Ik wens enkel dat de negativiteit die men weer eens in onze richting heeft gestuurd én die men ooit nog in de toekomst naar ons wil sturen, gewoon afketst op een kokon van Liefde die ik plaats rond al wie ik liefheb zodat het negatieve als een boemerang terugkeert om diens eigen bron te vernietigen.
Dat al mijn Helpers, Engelen en het ganse Universum er mee voor zorgen dat enkel het positieve overblijft...

Ik wil, ik kan...

Roddelen = Pesten in kwadraat !

Er is de laatste tijd veel te doen rond pesterijen. Terecht!

Onlangs was er het zoveelste geval van een Canadees meisje dat na zoveel jaar gepest te zijn, haar verhaal in een filmpje meegaf op briefjes en een week later zelfmoord pleegde.
Ze was 15 jaar...

Maar ze is niet de enige.
Ik las net dat Adele op Tweeter gepest wordt net na de geboorte van haar zoontje, waarbij er notabene doodsbedreigingen geuit worden naar haar en het kind!
Wie kan er nu zo ziek zijn om zoiets te doen?!

Een spirituele fb vriendin heeft het heel moeilijk omdat, nadat zij zelf jaren gepest geweest is, nu haar zoon door roddels zoveel pesterijen over zich krijgt dat ze bang is dat hij het niet meer aankan!

Kan dat allemaal zomaar? In wat voor een wereld leven wij?
Dan denk je soms: ver van mijn bed... of toch niet?

Tot je merkt dat er weer maar eens iemand met de zoveelste roddel over jou je vriendenkring afschuimt... met de bedoeling om je reputatie zo naar de knoppen te helpen en te proberen om je op elk gebied het gras onder de voeten weg te maaien! Waarom? Is het leven op zich nog niet moeilijk genoeg misschien?

Mensen, WAAROM KUNNEN JULLIE NIKS MEER VAN MEKAAR VERDRAGEN? WAAROM ALTIJD JALOEZIE? WAAROM ALTIJD KWAADSPREKERIJ? STOP DAAR NU TOCH EINDELIJK EENS MEE!

RODDELEN IS PESTEN IN KWADRAAT!

Want degene waarover je roddelt moet het al via-via te weten komen en kan zich NOOIT verdedigen!
Wees dan tenminste niet laf en gooi het in het gezicht! Maar dat kan je niet doen, want je roddels hebben geen grond en dan ga je moeten toegeven dat je met leugens iemand anders' leven probeert te vernietigen!

Veel beter: stop met al dat achterbaks gedoe en hou je bezig met jezelf, daar is werk genoeg aan!

What the fuck! Kloothommels allemaal!
(sorry voor dit taaltje, maar soms word ik echt boos!)

Sta er vooral niet stom van als ik nog zo weinig mogelijk met mensen wil omgaan! Er zijn er teveel die bewezen hebben dat ze enkel goed genoeg zijn om miserie te brengen : l'enfer c'est les autres!

vijfde verjaardag... maar geen feest

Vijf jaar geleden maar geen reden om te vieren...

20-21 oktober 2007 was de expatbeurs waar ik al maanden naartoe aan het werken was... ik heb ze niet gehaald!

De dag ervoor tijdens een medische controle bij de bedrijfsarts in mekaar gestuikt en naar huis gestuurd met de mededeling : 'Dit zou weleens voor lange tijd kunnen zijn'...
Het is voor altijd geworden!

Zou er nog iemand van de ex-collega's ooit aan mij denken?
Wellicht niet, ik kreeg indertijd al weinig reactie toen ik pas ziek geworden was.

Vijf jaar... zoveel is veranderd in mijn leven door de uitbraak van mijn ziekte!
Niks is nog gebleven...

De cliché : 'je gezondheid is het belangrijkste' werd voor mij een harde pijnlijke realiteit.
Als je jouw gezondheid verliest volgt er zoveel meer : job kwijt, hoop op ooit nog deftig terug te kunnen werken kwijt, eigenwaarde kwijt, de meeste vrienden (?) kwijt, moed kwijt, zelfs bijna mijn man kwijt...

In die vijf jaar heb ik verschillende keren overwogen om met het leven te stoppen, omdat het gewoon geen leven meer was! Zelfs ook nog hier op Montecroce zijn er dagen geweest waarop mijn moed zwaar beneden vriespunt lag ... niettegenstaande het betere weer.

Mijn beslissing om naar Italie te trekken was mijn enige alternatief op overleven! 
Tot spijt van wie 't benijdt!

En regelmatig is dat nog steeds wat ik probeer te doen: overleven...
Want fibromyalgie stopt niet omdat je verhuist!
En ik geef grif toe dat ik veel meer verbetering hoopte/verwachtte dan wat het uiteindelijk geworden is.

Zelfs al is het weer op Montecroce zoveel beter dan in Belgie, toch is er ook hier zoiets als regen, wolken, mist... en meer moet Mr. Fibro niet hebben om mijn arme lijf weer helemaal plat te krijgen!

Zelfs al had ik vandaag een redelijk aktieve dag, toch is de pijn constant aanwezig. Nu is die zelfs weer terug op een piek aan het komen en hoop ik dat ik straks toch ga kunnen slapen... in de hoop morgen ook terug wat te kunnen leven.

Hopelijk is het morgen terug een zonnige dag zoals vandaag, eens de ochtendmist weggetrokken is want :
het beste medicijn
tegen fibropijn
is de warmte van de zonneschijn!

Vijf jaar doorgesparteld... de rest zal ook wel lukken zeker?
Al is het met vallen, een tijdje blijven liggen en dan toch terug proberen op te staan... wat me niet kapot krijgt, maakt me sterker?

slaapwel, goeienacht?

Gisteravond was er een selectie voor de locale 'idool'-wedstrijd in ons eigenste Cavola Forum.
Het moest om 9 u beginnen met ook een etentje erbij.
Het eten was zoals steeds prima, maar het idoolgedeelte begon echter veel te laat en na een paar uur kon ik me niet meer houden van de pijn door op die harde stoelen te zitten. Daarenboven was ik de enige in de ganse zaal die mét oordopjes in, nog de vingers aan de oren zette en toch nog barstende hoofdpijn kreeg...
Wie denkt dat je met fibro een bruisend sociaal leven kan hebben, kan ik het tegendeel bewijzen!

 Uiteindelijk om half drie 's nachts terug thuis, uitgeput maar dankzij een whisky (ik had geen pijnstiller mee) toch de ergste pijn door.
Dan neem je een slaappilletje en zegt je ventje : slaapwel, goeienacht...

2u 55 :
Ik lig in bed, zou willen slapen.
Mijn slaappil werkt nog niet.
Het zweet druppelt op mijn voorhoofd en loopt tegelijk langs mijn schouderbladen naar beneden. Mijn borsten voelen pijnlijk klam, mijn buik ligt koortsig nat. Toch moet ik mijn onderrug en ijskoude billen bedekken met 2 donsdekens in de hoop daar wat warmte te krijgen.

De voorkant van mijn lijf, mijn benen en voeten voelen oververhit, dus steek ik mijn voet uit bed en leg hem op het koele dekbed.
 Dertig seconden later valt een kilte op mijn schouders die zich snel verspreidt tot aan die voet... indien ik niet snel terug onder de dekens kruip kondigt zich zodadelijk weer een kramp aan die zal doortrekken van mijn onderbenen over mijn rug naar mijn atlas-occiput en verder door tot aan mijn slapen.

Hoe zal ik me leggen of draaien om eindelijk wat rust te krijgen in dit lijf dat zich de ganse avond heeft opgespannen?
Ik draai me op mijn rug en rek mijn benen één voor één. Mijn wervels kraken en her en der verspringen er botjes, hopelijk terug op hun juiste plek.
Mijn heupen kreunen pijnlijk wanneer er weer iets verspringt in die wervelkolom gevolgd door gekraak in mijn nek.
Mijn bovenarmen pijnlijk tot aan mijn handen waarvan de vingers in kramp verstijfd liggen.

Lieve hoofd, doezel toch weg in een rust waarin mijn leden zich kunnen overgeven aan een staat van ontspanning! Laat toch de krampen verdwijnen zodat elk botje zich weer veilig waant en mijn pezen eindelijk hun terugveerkracht mogen voelen. Geef mijn spieren wat ontspanning en laat me eindelijk een slaap waarvan ik morgen uitgerust ben, aub!


 PS : mijn gebed werd niet verhoord...
Vandaag werkten mijn hersenen met een vertraging van minimaal 30 seconden op mijn zintuigen.
Maar seffens komt een nieuwe nacht, wie weet?