Vergist?

Ik heb de laatste maanden al zo verschrikkelijk veel pijn gehad dat ik me afvraag of we ons niet vergist hebben door naar Italië te verhuizen...
Ik had gehoopt dat ik hier, dankzij het veel betere weer en de warmte, op vrij korte tijd zou 'genezen'(*) van mijn fibromyalgie. Dat ik terug zou kunnen gaan werken, zelfs al zou het eventueel maar halftime zijn eventueel zelfs terug in België, nadat mijn gezondheid zich zo goed zou hebben opgekrikt dat ik er weer voor een aantal jaar zou tegen kunnen.
Niks is minder waar...

Ik ben inmiddels al meer dan 5 jaar thuis, straks wonen wij al 3 jaar in Italië en zoals het er nu voorstaat vrees ik dat ik nooit meer ga kunnen 'functioneren', laat staan 'werken' als een gewone sterveling.

Het weer is hier in de lente/zomer periode inderdaad véél beter dan in België en vorige zomer kon ik me bij wijlen zelfs terug 'normaal' voelen, al was het zelden voor een volledige dag.
Maar er is hier ook een herfst en winter... en dit jaar duurt die wel verschrikkelijk lang!

Ik weet het, eigenlijk mag ik niet klagen: in België is de winter nog erger dan hier. Maar wij zijn naar hier gekomen voor het goeie weer, net om die Belgische weertoestanden te vermijden! Omdat die zo'n nefaste invloed hebben op mijn lichaam en ik daardoor constante pijn heb en oververmoeid was!
En nu is het precies of het weer hier is wat het vroeger in België was... Of ben ìk het die dat weer aantrekt?

Het is al van september geleden, ongeveer een half jaar dus, dat ik nog eens een nacht heb kunnen gewoon doorslapen. Al die tijd word ik elke nacht zo'n 3-4 keer wakker van de pijn in handen, armen, knieën, heupen... en dan duurt het telkens weer een hele tijd om terug in slaap te vallen. Ik ben fitter in het midden van de nacht dan wanneer ik moet opstaan. Ik zie er tegen op om te gaan slapen, wetende dat de nacht mij geen soelaas brengt maar eerder een pijnlijk wachten op de ochtend die dan doodvermoeid een nieuwe dag aankondigt.
Mijn 'ochtend' rekt zich doorgaans tot ongeveer 11u, tegen die tijd probeer ik mijn vermoeide en pijnlijke leden uit het bed te hijsen en mezelf te dwingen om toch weer een nieuwe dag te beginnen. Zombie...
De pijn is de ganse tijd altijd aanwezig, constant is er wel ergens een zeurende pijn die dan regelmatig aangevuld wordt met pieken her en der die me uiteindelijk tot de wanhoop zouden leiden!

Het is al een paar keer zo ver gekomen deze winter, dat ik eraan dacht om de paarden weg te doen omdat ik dan meer vrijheid zou hebben om zelf er ook de brui aan te geven... een idee dat me op de eerstvolgende zonnig-droge dag absurd lijkt, terwijl het tevoren zo aantrekkelijk werd!
Het is bijna onmogelijk om aan een gezonde persoon uit te leggen wat het betekent om chronisch pijn te hebben... net zoals het voor ons met momenten bijna onmogelijk wordt om nog verder vol te houden.

Meer en meer begin ik me dus de vraag te stellen of Italië wel het goeie land was om naartoe te verhuizen. Maar waar anders? Turkije misschien? Afrika? Dubai?
Dat ligt allemaal buiten Europa vrees ik...

De Nederlandse Caraïben misschien? Heb ik net gelezen dat er daar 3 eilanden als Nederlandse provincie bestaan... Wie weet moeten we op termijn misschien toch overwegen om die piste te bekijken.
Al zou ik mijn berg hier wel heel erg missen!



(*) Fibromyalgie valt onder de ongeneeslijke ziekten. Al ben ik er persoonlijk van overtuigd dat je de symptomen ervan zou moeten kunnen in de hand hebben indien men je toestaat om een ritme te volgen dat je lichaam aangeeft.
Ik vrees voor mezelf dat ik te lang roofbouw gepleegd heb om mijn lichaam waardoor de fibro-symptomen niet lijken weg te willen uit mijn lijf...

Carnevale in Toano

We hadden er in de Italiaanse les al een aantal keer over geleerd: karnaval is in Italië een feest dat begint in de week van vastenavond en dat ongeveer doorgaat tot met Pasen...  Vasten? Dat is aan de Italianen niet besteed, dat laten ze aan hun Papa over! En aangezien die nu op pensioen is, zal er dit jaar wellicht niemand meer vasten...

Wij hadden ons wél voorgenomen om in de vasten een beetje een zuiveringsperiode door te voeren. Niet te drastisch maar toch wel met een impact: in gans die periode koop ik principieel geen wijn/bier/alcohol en geen koekjes/snoepjes.
Dit wil niet zeggen dat we 40 dagen 'teatotallers' zijn. Want wat er nog in huis is en open is, mag nog opgegeten en gedronken worden. We gaan niet een heel deel eten laten over datum komen.
Maar geen (alcoholisch) bier of wijn kopen, dan ben je toch al wel snel door je voorraad heen... dus drinken wij nu al een tijdje alcoholvrij bier en ik moet zeggen dat er hier wel een aantal merken zijn die zich best laten drinken en verfrissend zijn!

Maar ok, carneval dus...
Vorige zondag was het hier in Toano zover: dan zou de stoet uitgaan en was er van alles lekkers te krijgen. Die dag mochten wij dus wel zondigen want je moet de lokale aktiviteiten toch een beetje sponseren hé!

Het was de eerste echte zonnige lentedag, het weer nodigde zeker uit om buiten te komen, dus had ik geen enkel excuus om me toch maar op te sluiten...
Al waren we daarmee nog niet bij het feest!

Aangezien GG nog zijn zware veterschoenen moest aandoen ging ik de auto al draaien... Mis poes!  Ik reed tot aan onze 'cul de sac' waar ik me op het kleine stukje moest manoeuvreren tussen de hopen sneeuw die daar nog liggen. Gaf niet genoeg gas, motor valt stil en... weigert nog terug te starten!
Ja, ik weet het de auto's moeten allebei naar de garage voor een goeie onderhoudsbeurt, voor de technische controle en al dat soort dingen maar ik heb een paar goeie excuses waarom dat nog altijd niet gebeurd is. Het zou me te ver leiden die hier uit de doeken te doen...

Andrea, de buurjongen die mechanieker is, erbij gehaald omdat we een foutcode kregen ivm de antidiefstal... Wij wisten niet eens dat er antidiefstal op die auto zat!
Uiteindelijk bleek het gewoon een platte batterij te zijn, dus in mijn mooie kleren de traktor uit de garage gehaald en de kabels verbonden. Bingo! Grazie Andrea!

Met een goed halfuur vertraging dus toch maar vertrokken naar Toano, met eigenlijk weinig verwachtingen... Wat kan je in zo'n godverloren bergdorpje in de Italiaanse Appenijnen nu gaan verwachten van een karnavalsstoet?
Wel, wij werden blij verrast!

Niet dat het een heel grote stoet was, kan ook niet met 4541 inwoners...
Er waren toch 5 grote praalwagens en die waren heel mooi en degelijk versierd! Ze waren zelfs voorzien dat de stukken die te hoog uitstaken naar beneden konden gehaald worden, kwestie van de elektriciteitskabels niet naar beneden te halen.

Er was een heus piratenschip, een French can-can, Pippi Langkous, Grease, Pulcino Pio (een kuikentje, met alle kleuters van de lokale school).
Er was een goochelaar die je toch met verstomming kon doen staan en een paar jonge muzikanten die mooie gitaarmuziek brachten.
AppenninoTV webtv was aanwezig, er waren lekkere hapjes en drankjes en er was zon!

Uiteindelijk voor zo'n klein dorp een massa volk op de been, waarvan een heel groot deel verkleed!
Voor wie niet de moeite genomen had om zich te verkleden stond er een stand waar je een gekke hoed, pruik, bril of masker kon kopen.

                                  En dat leidt dan tot zoiets:

Wie graag nog meer foto's wil bekijken:
Carnevale Toano