Ik ben blij dat deze week door is!
Als ik het ganse relaas moet uitschrijven, heb ik voer voor een tiental bladzijden dus ik beperk me tot de hoofdlijnen.
De stress die er in het huis heerste was meer dan ongewoon... en dat allemaal omdat de douche versleten is!
We waren al door de oefening geraakt waarbij GG in de (ex-)eetkamer sleuven geslepen had om de elektriciteit te vernieuwen. Daarvoor werden eerst alle meubels versleept en her en der werden er zaken naar het bovenste appartement verhuisd met de bedoeling op het eerste te kunnen overleven terwijl de werken daar bezig zijn.
De werkmannen zouden maandag aan de badkamer beginnen en parallel aan de elektriciteit werken.
In de badkamer wilden we de douche vervangen omdat er niet voldoende water uitkwam en omdat de kraan geweldig 'zong', drupte en nog van alles deed wat je liever niet hebt met je douche.
In de OBI (de niet-zo-plaatselijke Brico) vonden we een mooie doucheset in promotie met daarbij ook een nieuwe glazen cabine.
Dàt zou het doen!
GG begon de douchecabine af te breken en met veel geduld haalde hij alle muurtegels weg die binnen de cabine stonden.
We beslisten om de twee zijden volledig in rode tegels te steken, dat zou mooi afsteken tegen de witte colonne en tegen de huidige wandtegel. De vloertegels zouden in een later stadium wel eens vervangen worden. OK.
Vorige week vrijdag vertrok hij dus naar een tegelwinkel in Sassuolo, samen met zijn vriend Umberto en diens vrouw omdat hij via hen een grote korting kon krijgen. Maar het is altijd gevaarlijk als ik GG alleen laat shoppen!
Hij kwam dus terug met tegels, geen rode, maar een zachtgroene mozaiek... wel mooi, maar ver van de rode tegel die we afgesproken hadden.
Vreemd, dacht ik, hij kan anders altijd zo goed kleuren bij mekaar zetten maar deze tegel vloekt zowel met de bestaande wandtegels als met de vloer...
Nu ja, ik ben in huis diegene die rare kleurencombinaties toch mooi vind, zelfs al vloeken de kleuren onderling, dus ik zei niets.
Om een week-lang verhaal wat korter te maken: we hebben een week doorgebracht met een slecht Italiaans sprekende Albanese werkman in huis die ongeduldig werd omdat er altijd nieuwe zaken bijkwamen op zijn agenda. Alles ligt hier onder een mooie laag stof omdat de deur werd weggehaald en er daarna tegels geslepen werden. GG is ettelijke keren over-en-weer naar de tegelwinkel mogen rijden, na een week werken hangt de colonne nog altijd niet aan de muur en staat de nieuwe cabine nog niet. De badkamer boven heeft een gapend gat waar eens een douche stond omdat er geprobeerd werd de douchebak daar te recupereren nadat die van beneden gebroken was bij het uitbreken, waarna ook deze douchebak vakkundig gesloopt werd...
Maar de badkamer op het eerste heeft nu een zachtgroene mozaiek in de douche, een spiksplinternieuwe douchebak, nieuwe wandtegels en een nieuwe vloer! Het zal een mooie badkamer worden!
Intussen wacht mijn kamer nog altijd op haar laatste afwerking en zit ik hier nog steeds in een hoekje van de zetel (het enige vrije plekje in de ganse living) waar ik moet proberen niet compleet stapelgek te worden...
24-03-2012
16-03-2012
Een antwoord van Hierboven?
Ik had mijn vorig berichtje nog maar net geschreven en na een goeie huilbui besloot ik toch maar even terug online te gaan.
Een van de eerste posts die ik op fb lees is de volgende.
Voor velen is dit bull****, maar ik hoop dat het voor mij een antwoord van Hierboven is, het lijkt alleszins op een verklaring van waar ik de laatste dagen doorga en geeft toch weer wat hoop voor de toekomst...
What more do I need?
~Finding Balance After the Recent Solar Flares~
If you have been feeling, anxious, jittery, dizzy, light headed, irritable, lethargic, exhausted, even after a full nights sleep, overly worried with negative thought forms bouncing around in your consciousness, even experiencing heart palpitations, fluctuating blood pressure, prolonged headaches and pressure in the head, you are experiencing the recent Solar flares that have created a huge disruption in the electro magnetic grid on the planet. You are not losing your mind, you are beginning to break through your old patterns, fears and illusions courtesy of this activity, the Mars retrograde and now we are fully emerged into the Mercury Retrograde. So in reality you are losing your ability to stay stuck in your thinking head, the ego, and moving into the heart center to process the emotions being stirred by the solar activity.
The solar flares and photon waves are changing the fabric of our physical reality as they have a powerful effect on our physical bodies on a cellular level, causing our cellular memories to awaken and clear. Our emotions such as anger, loss, hurt, disappointment, guilt, fear and feelings of unworthiness are low frequency energy stored in our cells from past experiences and traumas that we have never processed which become cellular memories. Photon energy released with the solar flare pulls up the lower emotional frequency so it can calibrate to the higher frequency. This opportunity to calibrate gives us the ability to release these lower emotions of sadness and grief without knowing why.
We are pulled to make changes in our life but we don’t really realize why. This higher frequency creates the power of instant manifestation of our thoughts, which means whatever we think, we create instantly now so guard your thoughts and make powerful affirmations if you want to see change.
The solar flare travels from the sun and hits earth, initially hitting the magnetic field that surrounds the Earth. These solar flares also impact our own electro magnetic field causing many of the symptoms I have listed above. As we move deeper within our own psyche and consciousness we can begin to remember our purpose or awaken fully. It is important during this time to rest, drink plenty of water, sleep, and know what you want in your mind. Let the emotions come so they can be cleared. This is an opportune time to let go, surrender and just be with the waves of emotion that come. In order to create change we have to break down the old structures of our belief system. The solar flares affect the weather of the planet, the moods of the human race, even business cycles and, the release of spiritual light-energy to the earth. You have an obligation now to step forward; you cannot hide from your destiny. If you think you can suddenly walk away from your calling, you will soon discover that you will create great discomfort in your life experience until you find your way back to the path of your destiny.
Just as every living consciousness on earth depends upon the physical sun, there are many souls who depend on the brightness of your soul to shine to show them the way from the darkness of fear and doubt. This means clear the lower frequencies from your energy field so your light can shine.
For those who may not know, a solar flare is a magnetic storm on the Sun, which appears to be a very bright spot and a gaseous surface eruption. Solar flares release huge amounts of high-energy particles and gases that are tremendously hot. They are ejected thousands of miles from the surface of the Sun. These solar flares are living expressions of the Maya prophecy that we are in a time of change and conflict.
Externally this creates natural phenomena and celestial disturbance. Internally it creates our personal challenge to move through, grief, confusion, anxiety, denial, depression, anger and fear. It is said we are 'at the cross roads'. A time of choosing a new path, deciding on a new self and direction, venturing into the unknown, finding our true identity of being. Some will choose to stay on the same road, stay with the familiar, others will choose a different road and return to the path of beauty. Here there is no room for judgment or comparison, for that is the ego, the path of beauty requires one to see through the eyes of love and allow others to have their journey. It requires us to stay in the knowing heart.
Remember to listen to your physical body if it needs rest. Create sacred space and go into stillness until you are able to move through the release of the emotional trauma that each of us have stored. At the time of the Equinox on March 21st and 22nd I will once again be creating prayer flags to bless in ceremony in the healing gardens that sit at the base of Mount Shasta. If you would like me to add your name or the name(s) of loved ones, friends, co-workers please send it to me [Robbyne http://www.whitewolfjourneys.com/] You can also add the name of your animal allies as I will also be doing special prayers in the sanctuary dedicated to Saint Francis of Assisi. Here at the mystical mountain of the Master Teachers and the source of the violet flame there is a special magick that occurs. I will be sending out a special meditation before the equinox so those in our spiritual community can join together to weave the web of light at this powerful time when the earth experiences equal portions of light and dark.
For those who may be called to the mountain I am extending the private shamanic journeys for an additional week through April 5th. The mountain is very special and provides what each individual needs for their growth. It is a powerful energy to help transform ones life, remove obstacles, clear old limiting thoughts, bring one into perfect harmony with their dream and assist in reestablishing balance after these major solar flares. If you would like more information please click here. http://www.whitewolfjourneys.com/?page_id=4792
There are only a few spaces that remain open at this time so if you are called to the mountain please let me know.
Wishing you magick, love and rainbows,
Robbyne
If you would like to join Weave the Web and receive future postings, updates and upcoming events please click here. www.whitewolfjourneys.com/?page_id=3670
White Wolf Journeys 949.361.7729
www.whitewolfjourneys.com
Een van de eerste posts die ik op fb lees is de volgende.
Voor velen is dit bull****, maar ik hoop dat het voor mij een antwoord van Hierboven is, het lijkt alleszins op een verklaring van waar ik de laatste dagen doorga en geeft toch weer wat hoop voor de toekomst...
What more do I need?
~Finding Balance After the Recent Solar Flares~
If you have been feeling, anxious, jittery, dizzy, light headed, irritable, lethargic, exhausted, even after a full nights sleep, overly worried with negative thought forms bouncing around in your consciousness, even experiencing heart palpitations, fluctuating blood pressure, prolonged headaches and pressure in the head, you are experiencing the recent Solar flares that have created a huge disruption in the electro magnetic grid on the planet. You are not losing your mind, you are beginning to break through your old patterns, fears and illusions courtesy of this activity, the Mars retrograde and now we are fully emerged into the Mercury Retrograde. So in reality you are losing your ability to stay stuck in your thinking head, the ego, and moving into the heart center to process the emotions being stirred by the solar activity.
The solar flares and photon waves are changing the fabric of our physical reality as they have a powerful effect on our physical bodies on a cellular level, causing our cellular memories to awaken and clear. Our emotions such as anger, loss, hurt, disappointment, guilt, fear and feelings of unworthiness are low frequency energy stored in our cells from past experiences and traumas that we have never processed which become cellular memories. Photon energy released with the solar flare pulls up the lower emotional frequency so it can calibrate to the higher frequency. This opportunity to calibrate gives us the ability to release these lower emotions of sadness and grief without knowing why.
We are pulled to make changes in our life but we don’t really realize why. This higher frequency creates the power of instant manifestation of our thoughts, which means whatever we think, we create instantly now so guard your thoughts and make powerful affirmations if you want to see change.
The solar flare travels from the sun and hits earth, initially hitting the magnetic field that surrounds the Earth. These solar flares also impact our own electro magnetic field causing many of the symptoms I have listed above. As we move deeper within our own psyche and consciousness we can begin to remember our purpose or awaken fully. It is important during this time to rest, drink plenty of water, sleep, and know what you want in your mind. Let the emotions come so they can be cleared. This is an opportune time to let go, surrender and just be with the waves of emotion that come. In order to create change we have to break down the old structures of our belief system. The solar flares affect the weather of the planet, the moods of the human race, even business cycles and, the release of spiritual light-energy to the earth. You have an obligation now to step forward; you cannot hide from your destiny. If you think you can suddenly walk away from your calling, you will soon discover that you will create great discomfort in your life experience until you find your way back to the path of your destiny.
Just as every living consciousness on earth depends upon the physical sun, there are many souls who depend on the brightness of your soul to shine to show them the way from the darkness of fear and doubt. This means clear the lower frequencies from your energy field so your light can shine.
For those who may not know, a solar flare is a magnetic storm on the Sun, which appears to be a very bright spot and a gaseous surface eruption. Solar flares release huge amounts of high-energy particles and gases that are tremendously hot. They are ejected thousands of miles from the surface of the Sun. These solar flares are living expressions of the Maya prophecy that we are in a time of change and conflict.
Externally this creates natural phenomena and celestial disturbance. Internally it creates our personal challenge to move through, grief, confusion, anxiety, denial, depression, anger and fear. It is said we are 'at the cross roads'. A time of choosing a new path, deciding on a new self and direction, venturing into the unknown, finding our true identity of being. Some will choose to stay on the same road, stay with the familiar, others will choose a different road and return to the path of beauty. Here there is no room for judgment or comparison, for that is the ego, the path of beauty requires one to see through the eyes of love and allow others to have their journey. It requires us to stay in the knowing heart.
Remember to listen to your physical body if it needs rest. Create sacred space and go into stillness until you are able to move through the release of the emotional trauma that each of us have stored. At the time of the Equinox on March 21st and 22nd I will once again be creating prayer flags to bless in ceremony in the healing gardens that sit at the base of Mount Shasta. If you would like me to add your name or the name(s) of loved ones, friends, co-workers please send it to me [Robbyne http://www.whitewolfjourneys.com/] You can also add the name of your animal allies as I will also be doing special prayers in the sanctuary dedicated to Saint Francis of Assisi. Here at the mystical mountain of the Master Teachers and the source of the violet flame there is a special magick that occurs. I will be sending out a special meditation before the equinox so those in our spiritual community can join together to weave the web of light at this powerful time when the earth experiences equal portions of light and dark.
For those who may be called to the mountain I am extending the private shamanic journeys for an additional week through April 5th. The mountain is very special and provides what each individual needs for their growth. It is a powerful energy to help transform ones life, remove obstacles, clear old limiting thoughts, bring one into perfect harmony with their dream and assist in reestablishing balance after these major solar flares. If you would like more information please click here. http://www.whitewolfjourneys.com/?page_id=4792
There are only a few spaces that remain open at this time so if you are called to the mountain please let me know.
Wishing you magick, love and rainbows,
Robbyne
If you would like to join Weave the Web and receive future postings, updates and upcoming events please click here. www.whitewolfjourneys.com/?page_id=3670
White Wolf Journeys 949.361.7729
www.whitewolfjourneys.com
Moeilijk...
De lente is hier echt begonnen, de amandelboompjes voor het huis hebben hun bloempjes helemaal open, het zoemen van de bijtjes en de hommels kondigen al zoete vruchten aan...
De vogels maken hun nest en profiteren van het tapijt van paardehaar dat ik speciaal voor hen laat liggen wanneer ik de paarden geborsteld heb, hun eitjes zullen zacht liggen.
De paarden zelf genieten van het opkomende gras en staan verder in het zonnetje te soezen, nog niet geplaagd door insecten.
Ook Xinshu en Gritzl nemen hun dagelijks zonnebad en brengen het meeste van de dag in de tuin door.
De veelkleurige primula's die ik uitkoos wachten geduldig om geplant te worden, maar ik twijfel nog of ik ze eerst in de bloembakken wil of direct in de volle grond.
Het leven kan zo mooi zijn en toch...
Toch heb ik het de laatste paar dagen weer wat moeilijk met mezelf.
Teveel gedachten, teveel slecht nieuws, confrontatie met mezelf en mijn beperkingen, het eeuwige verdriet dat weer naar boven komt, het eeuwige gemis naar een tederheid zonder meer. Het blijvende verlangen naar een allesoverstijgende verbondenheid waarbij leven en dood in elkaar vloeien zoals de golven terug één worden met de zee.
Het maakt het leven soms toch zo verdomd moeilijk...
De vogels maken hun nest en profiteren van het tapijt van paardehaar dat ik speciaal voor hen laat liggen wanneer ik de paarden geborsteld heb, hun eitjes zullen zacht liggen.
De paarden zelf genieten van het opkomende gras en staan verder in het zonnetje te soezen, nog niet geplaagd door insecten.
Ook Xinshu en Gritzl nemen hun dagelijks zonnebad en brengen het meeste van de dag in de tuin door.
De veelkleurige primula's die ik uitkoos wachten geduldig om geplant te worden, maar ik twijfel nog of ik ze eerst in de bloembakken wil of direct in de volle grond.
Het leven kan zo mooi zijn en toch...
Toch heb ik het de laatste paar dagen weer wat moeilijk met mezelf.
Teveel gedachten, teveel slecht nieuws, confrontatie met mezelf en mijn beperkingen, het eeuwige verdriet dat weer naar boven komt, het eeuwige gemis naar een tederheid zonder meer. Het blijvende verlangen naar een allesoverstijgende verbondenheid waarbij leven en dood in elkaar vloeien zoals de golven terug één worden met de zee.
Het maakt het leven soms toch zo verdomd moeilijk...
12-03-2012
Koude douche...
De werklui die sinds vorige week maandag al hadden moeten beginnen werken (zie je de 4 werkwoorden na mekaar, dat belooft niks goeds...) hebben dan vandaag eindelijk hun offerte gemaakt na nogmaals in detail door al het werk te zijn gegaan dat we nu graag versneld wilden klaar hebben.
Het betreft dan voornamelijk het in orde brengen van het vakantieappartement op de eerste verdieping en een deel elektriciteit in de trappenhal.
GG, zoals mijn ventje tegenwoordig voor de dames heet - ja, net als l'Amoroso, heeft bewezen dat hij heel veel werk aankan in het huis maar je moet beschikken over de nodige dosis geduld. Enerzijds is hij maniakaal in alles wat hij doet, moet hij een heleboel dingen voor de eerste keer doen en is er behalve de nodige moed ook een heel deel studiewerk voor nodig, maar daarenboven heeft hij zich vorig jaar de ganse zomer, nazomer en een deel van de winter, bezig gehouden met de Route 108 Memorial Wouter Weylandt die aan zijn brein en onze emoties ontsprong.
Als gevolg hiervan is hij intussen al meer dan een jaar bezig aan mijn kamer alleen al. Die is intussen nu bijna zo goed als af zodat ik hopelijk binnenkort eindelijk mijn kleren uit alle andere kamers in huis mag bijeenrapen om in mijn eigen kleerkast te steken.
Bij die kleerkast hoort ook een bed, nachtkastjes, een commode enz. waardoor er dan ook beweging zal komen in de meubelstockage en er op haar beurt eindelijk ruimte vrijkomt in andere kamers zodat er daar kan gewerkt worden... Een groot huis een zegen???
Gelukkig heb ik véél geduld, want ik zal het nodig hebben : het kampeergevoel is sinds gisteren nog een paar graden gestegen nu de douche beneden is uitgebroken, de tegels voor een deel zijn verwijderd, de eetplaats is leeggemaakt en de inhoud ervan over alle andere kamers is verspreid.
Voor de kachel staat nu een grote kast zodat we voorlopig geen hout kunnen stoken of de kast gaat mee in de vlammen op zonder dat ze eerst in stukjes werd geslagen.
Koken wordt een kwestie van de trappen op en neer te lopen tussen de 1e en de 2e verdieping aangezien de inhoud van vorige kast over de twee verdiepen verspreid zit.
Ons wassen kan enkel in de oudste en lelijkste badkamer die daarenboven vol staat met werkgerief want de bovenste douchekamer heeft enkel aansluiting op de gasboiler die stuk is : letterlijk enkel een koude douche dus!
Maar we kregen eindelijk onze offerte... om te beseffen dat deze ver boven budget gaat!
Want de twee gasboilers moeten absoluut vervangen worden door één verwarmingsketel op hout en pellets en dat vraagt al een serieuse slok op de borrel... een slok die we anders toch maar aan Golden Gas moeten betalen.
(Sinds de twee laatste fakturen besef ik nu heel goed waarom die maatschappij 'Golden' Gas noemt...)
De plannen van het huis moeten uitgewerkt worden door de Geometra met een ingenieur die moet bepalen hoe zwaar (lees: duur) de werken gaan zijn om het huis te ondersteunen en haar draaiende beweging rond de noordhoek tegen te gaan.
Niet zozeer dat ons huis op de fameuze toren van Pisa gaat lijken (die trouwens maar peanuts is vergeleken met een huis hier niet zo heel ver vandaan), maar de 'crèpé', de barsten in de muren, beloven niet veel goeds indien we hun oorzaak niet gaan wegwerken. Dan is binnen de 5 jaar al het opsmukwerk terug naar de vaantjes want dan komen er nieuwe scheuren.
Nu heb je hier in de meeste huizen wel wat scheuren, tengevolge van het feit dat we op een oud gebergte wonen waar er regelmatig wel wat beweging in de ondergrond zit.
Je hier verzekeren tegen aardbevingen is dan ook onbetaalbaar, dus leeft iedereen maar met de barsten die om de zoveel jaar weer eens wat dichtgesmeerd worden.
Maar als die barsten zware scheuren worden dan krab je toch even in je haar... en ga je toch eens nadenken over een serieuse aanpak met tonnen extra funderingslaag en betonpijlers, palen onder je huis of een tweecomponentenhars die je huis terug omhoog duwt.
Met het prijskaartje er bovenaan uiteraard...
De uitgebroken douche is dus voorlopig een heel koude douche geworden.
GG weet al wat gedaan de rest van dit jaar...
Het betreft dan voornamelijk het in orde brengen van het vakantieappartement op de eerste verdieping en een deel elektriciteit in de trappenhal.
GG, zoals mijn ventje tegenwoordig voor de dames heet - ja, net als l'Amoroso, heeft bewezen dat hij heel veel werk aankan in het huis maar je moet beschikken over de nodige dosis geduld. Enerzijds is hij maniakaal in alles wat hij doet, moet hij een heleboel dingen voor de eerste keer doen en is er behalve de nodige moed ook een heel deel studiewerk voor nodig, maar daarenboven heeft hij zich vorig jaar de ganse zomer, nazomer en een deel van de winter, bezig gehouden met de Route 108 Memorial Wouter Weylandt die aan zijn brein en onze emoties ontsprong.
Als gevolg hiervan is hij intussen al meer dan een jaar bezig aan mijn kamer alleen al. Die is intussen nu bijna zo goed als af zodat ik hopelijk binnenkort eindelijk mijn kleren uit alle andere kamers in huis mag bijeenrapen om in mijn eigen kleerkast te steken.
Bij die kleerkast hoort ook een bed, nachtkastjes, een commode enz. waardoor er dan ook beweging zal komen in de meubelstockage en er op haar beurt eindelijk ruimte vrijkomt in andere kamers zodat er daar kan gewerkt worden... Een groot huis een zegen???
Gelukkig heb ik véél geduld, want ik zal het nodig hebben : het kampeergevoel is sinds gisteren nog een paar graden gestegen nu de douche beneden is uitgebroken, de tegels voor een deel zijn verwijderd, de eetplaats is leeggemaakt en de inhoud ervan over alle andere kamers is verspreid.
Voor de kachel staat nu een grote kast zodat we voorlopig geen hout kunnen stoken of de kast gaat mee in de vlammen op zonder dat ze eerst in stukjes werd geslagen.
Koken wordt een kwestie van de trappen op en neer te lopen tussen de 1e en de 2e verdieping aangezien de inhoud van vorige kast over de twee verdiepen verspreid zit.
Ons wassen kan enkel in de oudste en lelijkste badkamer die daarenboven vol staat met werkgerief want de bovenste douchekamer heeft enkel aansluiting op de gasboiler die stuk is : letterlijk enkel een koude douche dus!
Maar we kregen eindelijk onze offerte... om te beseffen dat deze ver boven budget gaat!
Want de twee gasboilers moeten absoluut vervangen worden door één verwarmingsketel op hout en pellets en dat vraagt al een serieuse slok op de borrel... een slok die we anders toch maar aan Golden Gas moeten betalen.
(Sinds de twee laatste fakturen besef ik nu heel goed waarom die maatschappij 'Golden' Gas noemt...)
De plannen van het huis moeten uitgewerkt worden door de Geometra met een ingenieur die moet bepalen hoe zwaar (lees: duur) de werken gaan zijn om het huis te ondersteunen en haar draaiende beweging rond de noordhoek tegen te gaan.
Niet zozeer dat ons huis op de fameuze toren van Pisa gaat lijken (die trouwens maar peanuts is vergeleken met een huis hier niet zo heel ver vandaan), maar de 'crèpé', de barsten in de muren, beloven niet veel goeds indien we hun oorzaak niet gaan wegwerken. Dan is binnen de 5 jaar al het opsmukwerk terug naar de vaantjes want dan komen er nieuwe scheuren.
Nu heb je hier in de meeste huizen wel wat scheuren, tengevolge van het feit dat we op een oud gebergte wonen waar er regelmatig wel wat beweging in de ondergrond zit.
Je hier verzekeren tegen aardbevingen is dan ook onbetaalbaar, dus leeft iedereen maar met de barsten die om de zoveel jaar weer eens wat dichtgesmeerd worden.
Maar als die barsten zware scheuren worden dan krab je toch even in je haar... en ga je toch eens nadenken over een serieuse aanpak met tonnen extra funderingslaag en betonpijlers, palen onder je huis of een tweecomponentenhars die je huis terug omhoog duwt.
Met het prijskaartje er bovenaan uiteraard...
De uitgebroken douche is dus voorlopig een heel koude douche geworden.
GG weet al wat gedaan de rest van dit jaar...
10-03-2012
Christine...
Dit lied van Will Ferdy heeft me steeds, vanaf het eerste moment dat ik het hoorde, erg beroerd.
Ik had nooit gedacht dat ik de tekst ooit zo fel zou aanvoelen als nu...
Zij was dé vrouw, een natuurlijke schoonheid, een vrouwelijke zachtheid, een fragiel wezen in een hemelse verpakking.
*****
Ik heb je weer ontmoet, Christine
Na al die lange dagen
Maar deed het ons wel goed, Christine
Dat wij ons weder zagen
We hebben niets gezegd, Christine
Alleen wat dwaze woorden
Gezocht en onoprecht, Christine
Die er niet bij behoorden
Ik heb je niet herkend, ging dan je fierheid wijken
Je dierf me zelfs niet één moment in het gelaat te kijken
Waar is dat licht nu heen dat eens je blik deed leven
En waarom kan je mond alleen van bitterheid nog beven
Je hebt me niet gemist, Christine
Heb je me voorgelogen
Maar daar ik beter wist, Christine
Heeft mij dat niet bewogen
Ook jij denkt aan die tijd, Christine
Dat wij elkander zochten
Die wondermooie tijd, Christine
Die wij eens kennen mochten
Maar jij hebt steeds verwacht dat ik voor jou zou leven
En daarbij heb je nooit gedacht iets van jezelf te geven
Ik weet je voelt nu spijt en angst is je aan 't kwellen
Omdat je in je eenzaamheid het zonder mij moet stellen
Wij hadden geen geluk, Christine
Want onze liefdesbanden
Ze sprongen schrijnend stuk, Christine
We staan met lege handen
Maar nu is het te laat, Christine
Ik kan niet herbeginnen
Denk niet dat ik je haat, Christine
Maar 'k ben te leeg vanbinnen
Vaarwel, Christine
Vaarwel, Christine
Vaarwel, Christien!
Ik had nooit gedacht dat ik de tekst ooit zo fel zou aanvoelen als nu...
Zij was dé vrouw, een natuurlijke schoonheid, een vrouwelijke zachtheid, een fragiel wezen in een hemelse verpakking.
*****
Ik heb je weer ontmoet, Christine
Na al die lange dagen
Maar deed het ons wel goed, Christine
Dat wij ons weder zagen
We hebben niets gezegd, Christine
Alleen wat dwaze woorden
Gezocht en onoprecht, Christine
Die er niet bij behoorden
Ik heb je niet herkend, ging dan je fierheid wijken
Je dierf me zelfs niet één moment in het gelaat te kijken
Waar is dat licht nu heen dat eens je blik deed leven
En waarom kan je mond alleen van bitterheid nog beven
Je hebt me niet gemist, Christine
Heb je me voorgelogen
Maar daar ik beter wist, Christine
Heeft mij dat niet bewogen
Ook jij denkt aan die tijd, Christine
Dat wij elkander zochten
Die wondermooie tijd, Christine
Die wij eens kennen mochten
Maar jij hebt steeds verwacht dat ik voor jou zou leven
En daarbij heb je nooit gedacht iets van jezelf te geven
Ik weet je voelt nu spijt en angst is je aan 't kwellen
Omdat je in je eenzaamheid het zonder mij moet stellen
Wij hadden geen geluk, Christine
Want onze liefdesbanden
Ze sprongen schrijnend stuk, Christine
We staan met lege handen
Maar nu is het te laat, Christine
Ik kan niet herbeginnen
Denk niet dat ik je haat, Christine
Maar 'k ben te leeg vanbinnen
Vaarwel, Christine
Vaarwel, Christine
Vaarwel, Christien!
09-03-2012
Als de sneeuw op je wei is verdwenen...
Het is weer laat, maar ik zal toch nog maar eventjes opblijven anders blijven deze gedachten ook weer voor eeuwig in mijn hoofd...
Nu ongeveer alle sneeuw op de weide gesmolten is kon ik vandaag de schade opnemen van deze winter.
Eén gewond paard dat in de sneeuw blijven hangen is achter een (elektrische) draad waardoor de draad over een lengte van ongeveer 150 - 200 meter volledig platgelegd werd. Verschillende paaltjes mogen aan een recyclageleven beginnen, de draad moet voorlopig volledig verwijderd worden. En Tachat moet verder verzorgd worden.
Zijn been was minder gezwollen vandaag, vermoedelijk omdat ze nu met z'n allen wel terug op de weide rondwandelden. Maar wel warmer dan gisteren, zal dus moeten verder behandelen.
Ik overweeg om vanaf morgen met Traumeel te werken, inwendig. De zalf op de wondes doet niks etteren. Hij stapt op zijn eigen manier, altijd mankend, verder rond.
GG heeft verschrikkelijk hard gewerkt in het huis. Mijn kamer gaat nu elke dag vooruit, ze wordt er steeds mooier op.
Spijtig genoeg zit hij nu effe strop omdat het produkt op is waar hij mee bezig is en de winkel moet het eerst bestellen... weer vertraging!
Hij is dan maar begonnen met de tegels in de badkamer van het gastenappartement uit te breken. Niet overal, enkel in de douche.
Wanneer we vanavond een pizza gingen eten in La Collina kwam er nog een stukje gruis uit zijn haar ;-) De pizza smaakte er niet minder om!
Vandaag lag de gasrekening in de brievenbus.
Gelukkig zat ik neer toen ik de brief opendeed : voor een periode van ongeveer 40 dagen komt de rekening op iets meer dan 850 euro! Hallo?
Voor dat geld kan ik het hout kopen om een ganse winter door te komen!
Maar de wind zat toen slecht waardoor we de houtkachel niet konden aansteken zonder vergast te worden door de rook die binnen blies en de waterleiding (en dus ook de CV) boven was bevroren omdat ze hier de buizen in de buitenmuur aan de noordkant gelegd hebben... dus moest de CV van beneden continu aanstaan met de deur open zodat de warmte naar boven kon. En door de sneeuwval hadden we geen zon die anders direct het huis opwarmt, al is die warmte even snel weer weg met de zon vermits de vensters maar uit kaderglas bestaan.
Dit is wel weer een serieuze misrekening, ik verwachtte maar een goeie 400 euro en vond dat al veel.
De 21% BTW die hier op gas aangerekend wordt geeft natuurlijk ook een goeie slag op de faktuur.
Gelukkig komt er morgen een thermotechnieker die gaat berekenen welk soort kachel we gaan nodig hebben om in de toekomst alles met hout en pellets te verwarmen. Achteraf komt daar dan ook nog een zonneboiler bij en later ook nog vierseizoensglas.
Maar nu eerst hopen dat we het budget kunnen bijeen schrapen om die nieuwe kachel te laten plaatsen en toch nog wat andere werken te kunnen doen ook...
Nu ongeveer alle sneeuw op de weide gesmolten is kon ik vandaag de schade opnemen van deze winter.
Eén gewond paard dat in de sneeuw blijven hangen is achter een (elektrische) draad waardoor de draad over een lengte van ongeveer 150 - 200 meter volledig platgelegd werd. Verschillende paaltjes mogen aan een recyclageleven beginnen, de draad moet voorlopig volledig verwijderd worden. En Tachat moet verder verzorgd worden.
Zijn been was minder gezwollen vandaag, vermoedelijk omdat ze nu met z'n allen wel terug op de weide rondwandelden. Maar wel warmer dan gisteren, zal dus moeten verder behandelen.
Ik overweeg om vanaf morgen met Traumeel te werken, inwendig. De zalf op de wondes doet niks etteren. Hij stapt op zijn eigen manier, altijd mankend, verder rond.
GG heeft verschrikkelijk hard gewerkt in het huis. Mijn kamer gaat nu elke dag vooruit, ze wordt er steeds mooier op.
Spijtig genoeg zit hij nu effe strop omdat het produkt op is waar hij mee bezig is en de winkel moet het eerst bestellen... weer vertraging!
Hij is dan maar begonnen met de tegels in de badkamer van het gastenappartement uit te breken. Niet overal, enkel in de douche.
Wanneer we vanavond een pizza gingen eten in La Collina kwam er nog een stukje gruis uit zijn haar ;-) De pizza smaakte er niet minder om!
Vandaag lag de gasrekening in de brievenbus.
Gelukkig zat ik neer toen ik de brief opendeed : voor een periode van ongeveer 40 dagen komt de rekening op iets meer dan 850 euro! Hallo?
Voor dat geld kan ik het hout kopen om een ganse winter door te komen!
Maar de wind zat toen slecht waardoor we de houtkachel niet konden aansteken zonder vergast te worden door de rook die binnen blies en de waterleiding (en dus ook de CV) boven was bevroren omdat ze hier de buizen in de buitenmuur aan de noordkant gelegd hebben... dus moest de CV van beneden continu aanstaan met de deur open zodat de warmte naar boven kon. En door de sneeuwval hadden we geen zon die anders direct het huis opwarmt, al is die warmte even snel weer weg met de zon vermits de vensters maar uit kaderglas bestaan.
Dit is wel weer een serieuze misrekening, ik verwachtte maar een goeie 400 euro en vond dat al veel.
De 21% BTW die hier op gas aangerekend wordt geeft natuurlijk ook een goeie slag op de faktuur.
Gelukkig komt er morgen een thermotechnieker die gaat berekenen welk soort kachel we gaan nodig hebben om in de toekomst alles met hout en pellets te verwarmen. Achteraf komt daar dan ook nog een zonneboiler bij en later ook nog vierseizoensglas.
Maar nu eerst hopen dat we het budget kunnen bijeen schrapen om die nieuwe kachel te laten plaatsen en toch nog wat andere werken te kunnen doen ook...
08-03-2012
Verrast en blij
Wel, wat was ik vandaag aangenaam verrast dat er op korte tijd zoveel reacties kwamen op mijn nieuwste schrijfsels! Dat had ik echt niet verwacht en het heeft me goed gedaan!
Ook het feit dat jullie blijkbaar iets hebben aan mijn berichten doet me plezier!
Ik zal proberen om hier toch terug prioriteit aan te geven, zelfs al is het soms moeilijk schrijven.
Vandaag ging het sneeuwen... tenminste tot 2 dagen geleden want we hebben hier geen vlokje sneeuw gezien. Een stralendblauwe hemel en een heerlijk zonnetje erbij.
Volgens de nieuwste berichten zitten de natte wolken in het zuiden van Italië en zouden wij vanaf nu weer terug een hele tijd mooi weer krijgen.
De sneeuw ligt nog op het land, nog altijd de rest van de 2,5 meter die vorige maand in ongeveer 10 dagen eruit gevallen is. Al is die nu ook wel heel fel aan het slinken en die luttele 20 cm die er deze week bijkwam is al bijna helemaal weer weggewerkt. De straten liggen er mooi proper en droog bij en wat verder in de straat staat er een eerste struik/boom al mooi helemaal in bloei : knalgeel!
Ik weet niet welke boom het is, ken hem niet maar het is wel mooi.
Onze amandelboompjes hebben ook zin om hun roze te tonen. Die staken hun botjes vorige week al met een heel fijn roze zweempje maar de sneeuw heeft hen toch even tegengehouden. Met wat geluk begint hier morgen de ene na de andere open te bloeien.
Laat ze maar doen, dan is de lente wellicht toch begonnen!
De paarden hebben het wel nog moeilijk... Tachat toch alleszins.
Alhoewel ze nu wel de Tachat route hebben, een vlakker pad om uit hun stal naar de weide te geraken, is het toch nog moeilijk stappen voor hen. Met de smeltende sneeuw is de ondergrond heel glibberig en op de helling van een berg voel je dat nog eens zo erg.
Daarenboven heeft Tachat zich precies weer eens aan iets gekwetst en staat hij weer stil met een dik been. Hetzelfde been waar hij vorig jaar zijn kwetsuur had ter hoogte van de knie en waar hij toen bijna 6 maanden mee sukkelde...
Nu ligt de kwetsuur onderaan zijn hoef maar dat is precies eerder een soort kloof. Ter hoogte van zijn knie maar dit keer aan de voorkant ipv aan de zijkant is het precies of hij heeft zich bijna gesneden aan iets. Ik vraag me af of het aan de elektrische draad zou geweest zijn die in de sneeuw weggezakt is, maar dan zou ik daar toch iets moeten van zien? Maar het is niet echt een snee, wel een markering in het haar.
Ik weet het niet.
Als het mij morgen lukt zal ik de weide eens proberen rond te lopen om na te gaan of ik iets verdachts vind.
Intussen moet hij weer verzorgd worden natuurlijk... mijn zorgenpaard!
Heb hem al Hepar Sulfur, Arnica en Camomilla gegeven en hij knarsetandde gisteren toch al niet meer. Dat is een teken dat ze pijn hebben en vooraleer Tachat dàt toont moet het toch al erg zijn. Heb ook propoliszalf op de wonde gedaan en daar kwam geen pus uit, dus de zwelling is wellicht waterophoping. Het voelt ook niet warm aan, dat is ook relatief goed teken.
Ik had de indruk dat de zwelling gisteren ook al een klein beetje minder was maar dat is moeilijk te zeggen zo. En als hij te lang stil staat doet dat ook zijn been zwellen, dus dat kan ook de reden zijn.
Als het morgen niet serieus beter is wordt dat rondwandelen met hem en zijn been koud spoelen. Zijn temperatuur nemen en de evolutie in het oog houden.
Eventueel een veearts bijhalen, maar zoals die hier niet gehaast zijn om te komen...
Och paardjes! Sterke dieren maar oh zo fragiel!
Ook het feit dat jullie blijkbaar iets hebben aan mijn berichten doet me plezier!
Ik zal proberen om hier toch terug prioriteit aan te geven, zelfs al is het soms moeilijk schrijven.
Vandaag ging het sneeuwen... tenminste tot 2 dagen geleden want we hebben hier geen vlokje sneeuw gezien. Een stralendblauwe hemel en een heerlijk zonnetje erbij.
Volgens de nieuwste berichten zitten de natte wolken in het zuiden van Italië en zouden wij vanaf nu weer terug een hele tijd mooi weer krijgen.
De sneeuw ligt nog op het land, nog altijd de rest van de 2,5 meter die vorige maand in ongeveer 10 dagen eruit gevallen is. Al is die nu ook wel heel fel aan het slinken en die luttele 20 cm die er deze week bijkwam is al bijna helemaal weer weggewerkt. De straten liggen er mooi proper en droog bij en wat verder in de straat staat er een eerste struik/boom al mooi helemaal in bloei : knalgeel!
Ik weet niet welke boom het is, ken hem niet maar het is wel mooi.
Onze amandelboompjes hebben ook zin om hun roze te tonen. Die staken hun botjes vorige week al met een heel fijn roze zweempje maar de sneeuw heeft hen toch even tegengehouden. Met wat geluk begint hier morgen de ene na de andere open te bloeien.
Laat ze maar doen, dan is de lente wellicht toch begonnen!
De paarden hebben het wel nog moeilijk... Tachat toch alleszins.
Alhoewel ze nu wel de Tachat route hebben, een vlakker pad om uit hun stal naar de weide te geraken, is het toch nog moeilijk stappen voor hen. Met de smeltende sneeuw is de ondergrond heel glibberig en op de helling van een berg voel je dat nog eens zo erg.
Daarenboven heeft Tachat zich precies weer eens aan iets gekwetst en staat hij weer stil met een dik been. Hetzelfde been waar hij vorig jaar zijn kwetsuur had ter hoogte van de knie en waar hij toen bijna 6 maanden mee sukkelde...
Nu ligt de kwetsuur onderaan zijn hoef maar dat is precies eerder een soort kloof. Ter hoogte van zijn knie maar dit keer aan de voorkant ipv aan de zijkant is het precies of hij heeft zich bijna gesneden aan iets. Ik vraag me af of het aan de elektrische draad zou geweest zijn die in de sneeuw weggezakt is, maar dan zou ik daar toch iets moeten van zien? Maar het is niet echt een snee, wel een markering in het haar.
Ik weet het niet.
Als het mij morgen lukt zal ik de weide eens proberen rond te lopen om na te gaan of ik iets verdachts vind.
Intussen moet hij weer verzorgd worden natuurlijk... mijn zorgenpaard!
Heb hem al Hepar Sulfur, Arnica en Camomilla gegeven en hij knarsetandde gisteren toch al niet meer. Dat is een teken dat ze pijn hebben en vooraleer Tachat dàt toont moet het toch al erg zijn. Heb ook propoliszalf op de wonde gedaan en daar kwam geen pus uit, dus de zwelling is wellicht waterophoping. Het voelt ook niet warm aan, dat is ook relatief goed teken.
Ik had de indruk dat de zwelling gisteren ook al een klein beetje minder was maar dat is moeilijk te zeggen zo. En als hij te lang stil staat doet dat ook zijn been zwellen, dus dat kan ook de reden zijn.
Als het morgen niet serieus beter is wordt dat rondwandelen met hem en zijn been koud spoelen. Zijn temperatuur nemen en de evolutie in het oog houden.
Eventueel een veearts bijhalen, maar zoals die hier niet gehaast zijn om te komen...
Och paardjes! Sterke dieren maar oh zo fragiel!
07-03-2012
Het goeie moment
Indien ik indertijd de zaken goed begrepen heb is er volgens de Ayurvedische astrologen voor elke aktiviteit een ideaal moment om mee te beginnen... of een heel slecht moment. Zij kunnen dat aan de hand van de juiste gegevens berekenen.
Ik kan dat gerust geloven want ik heb zaken weten beginnen waarvan ikzelf al op voorhand kon zeggen dat ze gedoemd waren om mis te lopen. Het ideale moment ervoor uitzoeken kon ik echter niet, maar ik ben dan ook geen astrologe!
Wat ik wél voel is dat nù een ideaal moment is om terug aan mijn blog te schrijven...
Het is intussen meer dan een half jaar geleden dat ik nog iets schreef en de laatste tijd krijg ik af en toe een vraag van vrienden wanneer hier nog iets bijkomt.
Het was nochtans niet dat ik geen inspiratie had, oh nee! Absoluut geen writer's block. In gedachten heb ik ettelijke keren geschreven, hele bladen vol met gevoelens, bedenkingen of hersenspinsels. Ik kwam er enkel niet toe om het uit te typen.
Wat er me weerhield? Zoveel dingen...
Geen mogelijkheid om mijn gedachten neer te pennen op het juiste moment en daarna er gewoon niet meer aan gedacht. Het gevoel dat ik weer maar eens over mijn triestheid of pijn zou schrijven omdat mijn gevoelens en mijn lijf geen betere signalen gaven. Maar vooral de twijfel van het nut van het neerschrijven van wat ik denk of voel: zit hier nu écht iemand op te wachten? Wie ben ik dat ik zou denken dat er hoe dan ook iemand zou geïnteresseerd zijn om te weten wat er met mij gebeurt, hoe ik me voel, wat ik meemaak, hoe ik het leven zie of net nìet meer zie zitten...
Want de laatste 6 maanden zijn weer moeilijk geweest, heel moeilijk om door te maken en vol te houden.
Alhoewel ik kan zeggen dat het mij nu beter afgaat dan pakweg 2 jaar geleden in België, heb ik het met momenten nog altijd heel moeilijk om te overleven.
De hevige pijn die nog altijd op de meest onmogelijke momenten mijn lijf en leden overmant. De 'alledaagse' pijn die niet meer weg te denken is, waar ik mee opsta en ga slapen, er zelfs van wakker word ondanks de slaapmedicatie. De zware vermoeidheid die hierdoor wordt veroorzaakt en die maakt dat ik soms gewoonweg niet uit mijn bed kan, te moe om op mijn benen te staan... Het zijn nog altijd zaken waar ik het moeilijk mee heb. Waar ik het vorige najaar weer verschrikkelijk moeilijk mee had, vooral omdat ik gehoopt had dat het Italiaanse klimaat mijn gezondheid veel spectaculairder zou verbeteren, hetgeen niet het geval is. Toch niet spectaculair...
Maar er ìs verbetering en uiteindelijk moet ik me daaraan optrekken. Er zijn hier meer betere dagen dan in België, de perioden tussen de zware aanvallen zijn dikwijls veel langer en ik ben eindelijk in staat om te accepteren dat ik inderdaad 'invalide' ben... wellicht voor de rest van mijn leven.
Is het dankzij een nieuwe medicatie dat ik het hier nu minder moeilijk mee heb? Een chemische substantie die ergens in mijn hersens een bepaalde prikkel afzwakt waardoor ik minder gevoelig reageer op hetgeen me overkomt?
Is het omdat er toch ook duidelijk een verandering te voelen is in het totaalpakket van mijn leven en wat me overkomt?
Of is het de warmte van de Italiaanse zon en het licht van haar stralen dat stilaan de herinnering aan het grijze koude vochtige België wegvaagt?
Ergens voel ik dat er iets veranderd is, dat het ergste achter de rug is, dat mijn sterren zijn veranderd waardoor een negatieve invloed nu van baan is veranderd en niet langer op mijn weg geprojecteerd wordt.
Een goeie astroloog zou me dat kunnen bevestigen, daar ben ik zeker van...
Vanavond had ik hierdoor eindelijk weer een gevoel van blijdschap, wetende dat de dingen aan het keren zijn voor beter.
Het gaat om kleine en minder kleine dingen, maar ik begin de goeie invloed van Italië te voelen...
Voor het eerst in bijna 30 jaar heb ik mijn haar terug op schouderlengte en ik wil het nog veel langer laten groeien. Indien ik me niet vergis heb ik het een beetje na mijn echtscheiding kort laten knippen en is het al die jaren kort gebleven.
Voor het eerst in meer dan 25 jaar denk ik, heb ik eindelijk terug (zomer)kleedjes gekocht. Een rok durfde ik in het verleden nog wel eens kopen maar een kleedje? En dan nog wel een zomerkleedje met veel bloot? Ikke? No way!
Het was in België toch altijd al te koud om zoiets aan te doen en op vakantie ging ik niet graag, waarom zou ik zoiets gekocht hebben?
Maar het idee dat de Italiaanse zon binnenkort weer volop van de partij zal zijn en dat het hier weer heel warm zal worden, gaf me zin om me terug echte zomerkleedjes aan te schaffen. Die zijn vanmiddag door de koerier afgeleverd.
Alhoewel er hier voor morgen terug sneeuw op het programma staat, ben ìk klaar voor de nieuwe zomer!
Dit goeie gevoel zegt me dat het nù dus een goed moment is om terug te bloggen, zelfs al zit er niemand op mijn berichtjes te wachten...
Ik kan dat gerust geloven want ik heb zaken weten beginnen waarvan ikzelf al op voorhand kon zeggen dat ze gedoemd waren om mis te lopen. Het ideale moment ervoor uitzoeken kon ik echter niet, maar ik ben dan ook geen astrologe!
Wat ik wél voel is dat nù een ideaal moment is om terug aan mijn blog te schrijven...
Het is intussen meer dan een half jaar geleden dat ik nog iets schreef en de laatste tijd krijg ik af en toe een vraag van vrienden wanneer hier nog iets bijkomt.
Het was nochtans niet dat ik geen inspiratie had, oh nee! Absoluut geen writer's block. In gedachten heb ik ettelijke keren geschreven, hele bladen vol met gevoelens, bedenkingen of hersenspinsels. Ik kwam er enkel niet toe om het uit te typen.
Wat er me weerhield? Zoveel dingen...
Geen mogelijkheid om mijn gedachten neer te pennen op het juiste moment en daarna er gewoon niet meer aan gedacht. Het gevoel dat ik weer maar eens over mijn triestheid of pijn zou schrijven omdat mijn gevoelens en mijn lijf geen betere signalen gaven. Maar vooral de twijfel van het nut van het neerschrijven van wat ik denk of voel: zit hier nu écht iemand op te wachten? Wie ben ik dat ik zou denken dat er hoe dan ook iemand zou geïnteresseerd zijn om te weten wat er met mij gebeurt, hoe ik me voel, wat ik meemaak, hoe ik het leven zie of net nìet meer zie zitten...
Want de laatste 6 maanden zijn weer moeilijk geweest, heel moeilijk om door te maken en vol te houden.
Alhoewel ik kan zeggen dat het mij nu beter afgaat dan pakweg 2 jaar geleden in België, heb ik het met momenten nog altijd heel moeilijk om te overleven.
De hevige pijn die nog altijd op de meest onmogelijke momenten mijn lijf en leden overmant. De 'alledaagse' pijn die niet meer weg te denken is, waar ik mee opsta en ga slapen, er zelfs van wakker word ondanks de slaapmedicatie. De zware vermoeidheid die hierdoor wordt veroorzaakt en die maakt dat ik soms gewoonweg niet uit mijn bed kan, te moe om op mijn benen te staan... Het zijn nog altijd zaken waar ik het moeilijk mee heb. Waar ik het vorige najaar weer verschrikkelijk moeilijk mee had, vooral omdat ik gehoopt had dat het Italiaanse klimaat mijn gezondheid veel spectaculairder zou verbeteren, hetgeen niet het geval is. Toch niet spectaculair...
Maar er ìs verbetering en uiteindelijk moet ik me daaraan optrekken. Er zijn hier meer betere dagen dan in België, de perioden tussen de zware aanvallen zijn dikwijls veel langer en ik ben eindelijk in staat om te accepteren dat ik inderdaad 'invalide' ben... wellicht voor de rest van mijn leven.
Is het dankzij een nieuwe medicatie dat ik het hier nu minder moeilijk mee heb? Een chemische substantie die ergens in mijn hersens een bepaalde prikkel afzwakt waardoor ik minder gevoelig reageer op hetgeen me overkomt?
Is het omdat er toch ook duidelijk een verandering te voelen is in het totaalpakket van mijn leven en wat me overkomt?
Of is het de warmte van de Italiaanse zon en het licht van haar stralen dat stilaan de herinnering aan het grijze koude vochtige België wegvaagt?
Ergens voel ik dat er iets veranderd is, dat het ergste achter de rug is, dat mijn sterren zijn veranderd waardoor een negatieve invloed nu van baan is veranderd en niet langer op mijn weg geprojecteerd wordt.
Een goeie astroloog zou me dat kunnen bevestigen, daar ben ik zeker van...
Vanavond had ik hierdoor eindelijk weer een gevoel van blijdschap, wetende dat de dingen aan het keren zijn voor beter.
Het gaat om kleine en minder kleine dingen, maar ik begin de goeie invloed van Italië te voelen...
Voor het eerst in bijna 30 jaar heb ik mijn haar terug op schouderlengte en ik wil het nog veel langer laten groeien. Indien ik me niet vergis heb ik het een beetje na mijn echtscheiding kort laten knippen en is het al die jaren kort gebleven.
Voor het eerst in meer dan 25 jaar denk ik, heb ik eindelijk terug (zomer)kleedjes gekocht. Een rok durfde ik in het verleden nog wel eens kopen maar een kleedje? En dan nog wel een zomerkleedje met veel bloot? Ikke? No way!
Het was in België toch altijd al te koud om zoiets aan te doen en op vakantie ging ik niet graag, waarom zou ik zoiets gekocht hebben?
Maar het idee dat de Italiaanse zon binnenkort weer volop van de partij zal zijn en dat het hier weer heel warm zal worden, gaf me zin om me terug echte zomerkleedjes aan te schaffen. Die zijn vanmiddag door de koerier afgeleverd.
Alhoewel er hier voor morgen terug sneeuw op het programma staat, ben ìk klaar voor de nieuwe zomer!
Dit goeie gevoel zegt me dat het nù dus een goed moment is om terug te bloggen, zelfs al zit er niemand op mijn berichtjes te wachten...
Abonneren op:
Reacties (Atom)