Sinds een tijdje ben ik lid van een facebookgroepje 'Kookjuffertje', dat door Mireille gestart werd.
Dit groepje komt stilaan mooi op gang en je vindt er elke dag wel wat inspiratie door de menu's van de anderen te lezen, al dan niet met recept incluis.
Wanneer ik alleen ben heb ik het moeilijk om voor mezelf alleen te koken. Eten is voor mij een sociale bezigheid, een maaltijd offreren is zo'n beetje als een geschenk geven.
Maar, alhoewel ik graag kook, is het sowieso voor mij een opgave om op een bepaald uur eten klaar te hebben. Terwijl Gianni en ik onszelf goed terugvinden in samen lekker eten, toch is het tijdstip waaròp dikwijls een bron van ergernis en discussie.
Ik kan namelijk goed het grootste deel van de dag door met heel weinig of geen voedsel waardoor ik meestal pas een stuk in de namiddag begin na te denken over wat ik zou klaarmaken... als middageten.
Mijn ventje daarentegen, moet tegen dan al bijna 2 tot 3 keer gegeten hebben, zeker wanneer hij weer eens tussen 4 en 5 's ochtends is opgestaan!
Verkeerde bioritmes?
Maar nu is hij in België, dus ik kan gewoon mijn eigen maag en ritme volgen.
De vorige dagen na zijn vertrek was er niet veel te volgen... Ik was moe, had overal pijn en een zwaar hoofd. Ik had geen honger, mijn maag lag overhoop en wilde niet verteren. Ik had geen zin in eten.
Het was zelfs met tegenzin dat ik de laatste paar heerlijke verse koekjes met mozarella uit de frigo haalde en die als hoofdmaaltijd nuttigde. Niet veel soeps maar veel meer kreeg ik niet binnen.
Ik probeerde mezelf toch te dwingen om tussenin eens 'deftig' te eten. Op de terugweg van de dierenkliniek ging ik dan 'Da Loli' eten. Loli is de eigenaar van Lady die Gritzl redde door haar bloed te geven voor een transfusie nadat onze kleine meid een vergiftige muis (gedeeltelijk?) had opgegeten.
Maar ik wijk af... het ging over koken.
Dankzij de lekkere menuutjes van de Kookjuffertjes, kreeg ik wel terug zin om ook weer iets lekkers te maken. Het begon eergisteren al met een slaatje van linguini, onze eigen rucola, een tomaatje, gekookte hespblokjes en een hardgekookt eitje. Daarop een sausje op basis van yoghurt met een beetje mayonnaise, sjalotjes, gehakte basilicum en een scheutje balsamico. Was niet slecht maar teveel gemaakt voor 1 persoon natuurlijk.
Gisteren moest ik dan wel de rest van de pasta, de hesp, de eitjes enz. opeten.
Maar voor vandaag had ik een stukje zalm uit de diepvries gehaald.
Aangezien gisteren de (groene) asperges en champignons in speciale aanbieding stonden, had ik van elk een kilo meegebracht. Omdat ik die zo graag lust en de rest is voor de diepvries.
Ik begon dus eerst een halve kilo asperges te pellen, de rest is voor later.
De onderste stukjes en de pellen werden afgekookt als een basis voor soep.
De andere stukjes legde ik in een micro-ovenschaal en ze kregen 5 keer 1 minuutje op volle kracht (600W denk ik), afgewisseld met 1 minuutje rust tussenin.
Ik maakte 6 grote champignons schoon en bakte die eventjes op zonder iets toe te voegen. Ik heb de groentjes graag 'al dente', dus probeer ik ze beetklaar te maken.
Intussen nam ik een potje verse lookkaas waarvan ik ongeveer de helft in een tupperwareschoteltje deed. Daar behoorlijk wat citroensap bij en achteraf ook nog het beetje vocht van de champignons. Met een mini-garde werd dit sausje mooi zacht geroerd.
Het stukje zalm werd drooggedept. Eerst deed ik er wat Ketjap Bentang, pikante sojasaus, op die mooi werd opengestreken. Aangezien ik geen dille meer had besliste ik er venkelkruid over te strooien, waar bovenop nog versgemalen peper en een beetje gerookt zout uit Denemarken.
Dat laatste had ik als nieuwjaarscadeautje gekocht voor weet-ik-wie en uiteindelijk werd het een paascadeautje voor mezelf! Waar ik heel blij mee ben!
De zalm werd 1,5 minuutje gebakken aan de ene kant. Intussen werd de andere kant geprepareerd die een minuutje mocht opbakken. Dan ging het vuur uit zodat mijn visje nog wat kon nagaren zonder uit te drogen.
Mijn bord werd wat voorverwarmd, de asperges erop, een tomaatje in sneetjes, de champignons en de zalm. Daarover kwam het sausje.
Alhoewel ik alleen was om het op te eten, heeft het mij toch gesmaakt!
Dankjewel Mireille, voor de inspiratie!
29-05-2012
Xinshu bijna 14 jaar...
Voor het eerst in de 10 dagen dat GG weg is, werd ik vanochtend al om 9 uur wakker en voelde ik me goed: geen nachtmerries gehad, geen zwaar hoofd en enkel maar een lichte pijn in de spieren, hetgeen te verwaarlozen is tegenover wat ik 'gewoon' ben.
De zon scheen mooi aan een blauwe hemel met enkel wat stapelwolkjes.
Gritzl was bij me komen liggen en we waren net aan het knuffelen geslagen wanneer de grote kast begon te kraken... niet heel erg, eerder precies of ze wou graag zelf haar deur open doen. Het duurde zo'n goeie halve minuut, denk ik.
Gritzl keek naar mij, moet ik nu bang zijn mama? Nee schatje, het is ok, enkel weer een aardbeving in de pianura, wij zitten hier veilig op onze berg.
Inderdaad, toen ik later op internet keek bleek er weer een 5,8 beving geweest te zijn in de vlakte tussen Reggio en Modena.
In de voormiddag kwamen er nog een aantal naschokken die ik enkel via internet ontdekte omdat we daar niks van gevoeld hebben, zelfs al waren er twee bij van 4,2.
Ik hoop maar dat de ravage bij de mensen ginder beneden niet te erg is. Maar ik vermoed dat alle huizen die niet stevig genoeg gebouwd zijn, zichzelf nu wel stilaan allemaal verraden...
Op zo'n momenten besef je dat de nieuwe antiseismische wetgeving toch wel wat streng mag zijn (dat is ze ook hoor) want je kan geen betere verzekering hebben dan wanneer je goed voorbereid bent op een aarde die beeft.
Bij de verbouwingen die we plannen moeten we dan ook telkens afwegen welke maatregelen de beste zijn om ons te voorzien op eventuele schokken.
In de loop van de voormiddag wilde ik Xinshu mooi kammen zodat hij morgen, voor zijn 14e verjaardag, een mooie vacht zou hebben zonder knopen. Onlangs vond ik een speciale kam voor haar zoals het zijne, dat zo makkelijk klit. Het heeft een aantal tanden die eigenlijk mesjes zijn en die de knopen dus ontwarren ipv uit te trekken.
Tegelijk dunt het de ondervacht uit zodat de pels mooi dik komt te staan.
Het is de beste kam voor een 'Petit Berger des Pyrénees' die je kan wensen.
Maar de ene Petit Berger is de andere niet en om Xinshu te kammen moet je nog altijd erg beducht zijn. Hij is zò overgevoelig dat hij al jankt op voorhand... zelfs al is hij in de loop der 9 jaren dat hij bij ons is, al heel fel gebeterd!
In het begin ging het dan ook redelijk goed, hij bleef mooi zitten op de tafel terwijl ik heel voorzichtig door zijn lokken ging. Maar hij weet de knopen zo verdòmd goed zitten en wanneer ik in de buurt kwam, hapte hij toch weer telkens naar de kam of mijn hand. Heel voorzichtig maar, om te zeggen: pas op het gaat daar pijn doen! Direct daarna likte hij mijn hand als om toe te voegen: ik weet dat je het goed bedoelt, ik ook...
Maar wanneer ik na een tijdje op de moeilijkere plaatsen weer wat knopen wou uitdunnen werd hij moeilijker en sprong van de tafel. Aangezien die tafel buiten staat, deed hij zich natuurlijk pijn op de steentjes van de inrit waar hij met zijn volle gewicht op neerkwam! Nog meer gejank!
Ik ging er naartoe en zette hem terug op de tafel. Pootjes checken of er niets ernstigs aan de hand was? Nee dus. Ok, dan doe ik toch nog effe verder, besloot ik.
Slecht besluit... want alhoewel ik hem écht geen pijn deed, werd hij toch meer en meer hyper en op een bepaald moment begon hij door te bijten! Zo niet hé vriendje!
Ik stopte met kammen en hield hem gewoon rustig vast terwijl ik hem sussend probeerde te strelen. Maar in zijn hoofdje stond alles op alarm, hij besefte niet meer wat er aan de hand was en zelfs strelen werd voor pijn aanzien... Ik probeerde me nog te beschermen maar werd aan beide handen goed overbeten waardoor ik hem uiteraard moest lossen.
Hij sprong weer terug van de tafel en deed zich uiteraard terug pijn, de grote dommie!
Ik heb hem voor straf naar binnen, in zijn mand, gestuurd.
Maar ik vrees dat de straf niks gaat uithalen... de laatste paar maanden merken we meer en meer op dat hij precies dement aan het worden is. Dan weet hij precies niet meer waar hij is, staat zo dom te kijken en begrijpt niet wat hij vroeger wel zou begrijpen. Of hij staat aan de hoekkant van de deur te wachten tot je ze open doet. Zo van die rare dingen waaraan je merkt dat er iets niet meer klopt.
Ook fysiek gaat hij achteruit en soms zakt hij al eens door zijn pootjes. Of hij heeft de vallende ziekte en ligt dan op de grond te spartelen met zijn pootjes. Op zo'n moment moet ik ook altijd oppassen dat hij me niet bijt wanneer ik hem probeer te kalmeren...
Het maakt me triest omdat het meer en meer symptomen zijn die duiden dat we hem wellicht een dag zullen moeten laten inslapen.
Mijn Snoetje is op haar 14e rustig en vredevol in mijn armen gestorven maar ik vrees dat dit met Xinshu niet zal kunnen omdat er in zijn hoofdje dingen beginnen verkeerd te gaan.
Daar heb ik het moeilijk mee...
De zon scheen mooi aan een blauwe hemel met enkel wat stapelwolkjes.
Gritzl was bij me komen liggen en we waren net aan het knuffelen geslagen wanneer de grote kast begon te kraken... niet heel erg, eerder precies of ze wou graag zelf haar deur open doen. Het duurde zo'n goeie halve minuut, denk ik.
Gritzl keek naar mij, moet ik nu bang zijn mama? Nee schatje, het is ok, enkel weer een aardbeving in de pianura, wij zitten hier veilig op onze berg.
Inderdaad, toen ik later op internet keek bleek er weer een 5,8 beving geweest te zijn in de vlakte tussen Reggio en Modena.
In de voormiddag kwamen er nog een aantal naschokken die ik enkel via internet ontdekte omdat we daar niks van gevoeld hebben, zelfs al waren er twee bij van 4,2.
Ik hoop maar dat de ravage bij de mensen ginder beneden niet te erg is. Maar ik vermoed dat alle huizen die niet stevig genoeg gebouwd zijn, zichzelf nu wel stilaan allemaal verraden...
Op zo'n momenten besef je dat de nieuwe antiseismische wetgeving toch wel wat streng mag zijn (dat is ze ook hoor) want je kan geen betere verzekering hebben dan wanneer je goed voorbereid bent op een aarde die beeft.
Bij de verbouwingen die we plannen moeten we dan ook telkens afwegen welke maatregelen de beste zijn om ons te voorzien op eventuele schokken.
In de loop van de voormiddag wilde ik Xinshu mooi kammen zodat hij morgen, voor zijn 14e verjaardag, een mooie vacht zou hebben zonder knopen. Onlangs vond ik een speciale kam voor haar zoals het zijne, dat zo makkelijk klit. Het heeft een aantal tanden die eigenlijk mesjes zijn en die de knopen dus ontwarren ipv uit te trekken.
Tegelijk dunt het de ondervacht uit zodat de pels mooi dik komt te staan.
Het is de beste kam voor een 'Petit Berger des Pyrénees' die je kan wensen.
Maar de ene Petit Berger is de andere niet en om Xinshu te kammen moet je nog altijd erg beducht zijn. Hij is zò overgevoelig dat hij al jankt op voorhand... zelfs al is hij in de loop der 9 jaren dat hij bij ons is, al heel fel gebeterd!
In het begin ging het dan ook redelijk goed, hij bleef mooi zitten op de tafel terwijl ik heel voorzichtig door zijn lokken ging. Maar hij weet de knopen zo verdòmd goed zitten en wanneer ik in de buurt kwam, hapte hij toch weer telkens naar de kam of mijn hand. Heel voorzichtig maar, om te zeggen: pas op het gaat daar pijn doen! Direct daarna likte hij mijn hand als om toe te voegen: ik weet dat je het goed bedoelt, ik ook...
Maar wanneer ik na een tijdje op de moeilijkere plaatsen weer wat knopen wou uitdunnen werd hij moeilijker en sprong van de tafel. Aangezien die tafel buiten staat, deed hij zich natuurlijk pijn op de steentjes van de inrit waar hij met zijn volle gewicht op neerkwam! Nog meer gejank!
Ik ging er naartoe en zette hem terug op de tafel. Pootjes checken of er niets ernstigs aan de hand was? Nee dus. Ok, dan doe ik toch nog effe verder, besloot ik.
Slecht besluit... want alhoewel ik hem écht geen pijn deed, werd hij toch meer en meer hyper en op een bepaald moment begon hij door te bijten! Zo niet hé vriendje!
Ik stopte met kammen en hield hem gewoon rustig vast terwijl ik hem sussend probeerde te strelen. Maar in zijn hoofdje stond alles op alarm, hij besefte niet meer wat er aan de hand was en zelfs strelen werd voor pijn aanzien... Ik probeerde me nog te beschermen maar werd aan beide handen goed overbeten waardoor ik hem uiteraard moest lossen.
Hij sprong weer terug van de tafel en deed zich uiteraard terug pijn, de grote dommie!
Ik heb hem voor straf naar binnen, in zijn mand, gestuurd.
Maar ik vrees dat de straf niks gaat uithalen... de laatste paar maanden merken we meer en meer op dat hij precies dement aan het worden is. Dan weet hij precies niet meer waar hij is, staat zo dom te kijken en begrijpt niet wat hij vroeger wel zou begrijpen. Of hij staat aan de hoekkant van de deur te wachten tot je ze open doet. Zo van die rare dingen waaraan je merkt dat er iets niet meer klopt.
Ook fysiek gaat hij achteruit en soms zakt hij al eens door zijn pootjes. Of hij heeft de vallende ziekte en ligt dan op de grond te spartelen met zijn pootjes. Op zo'n moment moet ik ook altijd oppassen dat hij me niet bijt wanneer ik hem probeer te kalmeren...
Het maakt me triest omdat het meer en meer symptomen zijn die duiden dat we hem wellicht een dag zullen moeten laten inslapen.
Mijn Snoetje is op haar 14e rustig en vredevol in mijn armen gestorven maar ik vrees dat dit met Xinshu niet zal kunnen omdat er in zijn hoofdje dingen beginnen verkeerd te gaan.
Daar heb ik het moeilijk mee...
27-05-2012
UFO's ...
Net als vorig jaar was er ook dit jaar weer het feest aan ons kerkje op onze berg, de Festa dell'Oratorio sul Montecroce.
Ik had eigenlijk niet veel zin om te gaan... Gianni zit al een week in België omdat Gabietje, de tweede vrouw van zijn pa, gestorven is. Hij wou naar de crematie gaan en moet aansluitend samen met de 2 broers een oplossing vinden voor hun vader die zwaar dementerend is.
We hebben nog even overwogen of we het zouden aankunnen om hem hier bij ons een kwaliteitsvolle oude dag te kunnen geven maar dit werd ons door alle professionelen afgeraden. Dus moet er in België een oplossing gevonden worden.
De week was vrij zwaar : een nasleep van een vergiftiging die Gritzl bijna het leven heeft gekost en waarvan zowel de emoties daarrond als het rondgeloop naar de dierenkliniek hun tol eisten op mijn lichaam.
Ik heb me letterlijk door de week gesleept en mijn dag begon telkens weer rond het moment dat de klokken 12 uur sloegen.
Ik was dus niet echt in de sfeer om naar de festa te gaan maar voelde me verplicht om onze organiserende buren van Manno toch te ondersteunen. Tenslotte is dit ook geen feest met veel lawaai of zo, eerder een bevriend samenzijn waar je de plaatselijke specialiteiten kan eten en drinken en waar je een plantje of verrassingspakket koopt om de Pro Loco (plaatselijke vrijwilligersvereniging) te steunen.
Het menu gaf de keuze tussen:
- gnocchi (3 stuks voor 1 euro bleken in praktijk 4 stuks te zijn)
- gnocchi gevuld met salami
- tigelle
- een schotel met rauwe hesp of
- een schotel gemengd vlees (rauwe hesp, salami en mortadella)
- lardo (een mengeling met o.a. varkensvet & rozemarijn, te gebruiken zoals boter)
- frietjes! weliswaar geen mayonnaise, want dat gebruiken ze hier bijna nooit
en om te drinken:
- lambrusco (rood, frizzante)
- nero d'avola (rood, fermo)
- bier (Heineken, niet echt bier dus... of Moretti)
- frisdrank/water
Buurvrouw Nina verkocht net als vorig jaar planten voor het goede doel en had ook verrassingspakketjes voor 2 euro.
Ik was blij dat ik bij haar kon blijven gedurende het meeste van de avond.
Nina is de vrouw van Bruno, de boer die bij ons komt hooien en die ons uit de nood helpt wanneer GG probeert om met de tractor onze weide af te skieën ;-)
Zij heeft een zwaar leven achter de rug, als kind maar ook in haar gezin waar ze slechts 1 zoon over houdt alhoewel ze 4 kinderen op de wereld heeft gezet...
Wellicht dat we in ons beider verdriet mekaar zo gemakkelijk begrijpen en onze vriendschap groeit stilletjesaan steeds verder.
Nadat Bruno eindelijk klaar was met het melken van de koeien en zich opgemaakt had, zaten we samen aan de feesttafel. Ook de dochter Scalabrini en haar man, samen met de kleine Mattìa, kwamen bij ons zitten. Nadat hij een aantal gnocchi en wat frietjes had gesmuld vond de kleine het niet beter als met zijn handen in de cementachtige grond te gaan roeren tot zijn handjes helemaal vuil waren... Tot grote wanhoop van zijn mama die met wat water en een servetje zijn handjes afwaste zodat hij direct... opnieuw met zijn handjes op de grond kon gaan roeren!
Hij vroeg dan wel aan zijn papa om zijn mouwtjes wat op te stropen want die mochten niet vuil worden... grappig ventje!
Wanneer iedereen gedaan had met eten en ook de organisatoren voldaan waren, zaten we nog wat te praten tot Bruno opeens zei : waarom staat iedereen naar ginder te kijken?
Ik dacht eerst nog dat ze allemaal de plantjes van Nina bewonderden maar opeens viel het me op dat ze tussen de bomen naar omhoog keken.
Toen zag ik het ook : UFO's!
Een soort lichtgevende buitenaardse luchtballonnen zweefden boven het veld van Bruno. Eentje was blijkbaar te zwaar en kwam terug naar beneden, waar het eventjes halt hield om zich terug met hete lucht te vullen en dan weer het ruime sop in, de anderen achterna.
Het duurde even voor ik goed doorhad wat er gebeurde...
De organisatoren hadden een ganse reeks wensluchtballonnen die je kon oplaten.
Khoom fay, White Sky Lantern, zijn een oude Chinese traditie die voor het eerst in zwang kwam gedurende de periode van de 3 koninkrijken. Ze werden gebruikt door de lokale bevolking om mekaar te waarschuwen wanneer er een leger in de buurt kwam.
Dit is geëvolueerd naar een manier om jouw persoonlijke wens naar de hemel te sturen.
Ze worden meestal gebruikt op festivals, trouwpartijen en andere feesten.
Het zicht van een ganse reeks van deze lichtballonnen in de nacht is spectaculair!
Aangezien mijn huisfotograaf in België zit, kan ik jullie enkel dit prentje tonen.
Ik heb een heel mooie wens gedaan toen ik mijn ballon de ether instuurde.
Deze ochtend was ik nog heel erg moe en viel telkens terug in een woelige slaap met rare dromen.
Maar toen ik ongeveer 12 uur na mijn wens terug wakker werd, zag ik opeens veel duidelijker hoe ik een aantal stukjes van mijn levenspuzzel in mekaar ga kunnen passen!
Wanneer dàt lukt kan mijn wens volledig in vervulling gaan...
Ik had eigenlijk niet veel zin om te gaan... Gianni zit al een week in België omdat Gabietje, de tweede vrouw van zijn pa, gestorven is. Hij wou naar de crematie gaan en moet aansluitend samen met de 2 broers een oplossing vinden voor hun vader die zwaar dementerend is.
We hebben nog even overwogen of we het zouden aankunnen om hem hier bij ons een kwaliteitsvolle oude dag te kunnen geven maar dit werd ons door alle professionelen afgeraden. Dus moet er in België een oplossing gevonden worden.
De week was vrij zwaar : een nasleep van een vergiftiging die Gritzl bijna het leven heeft gekost en waarvan zowel de emoties daarrond als het rondgeloop naar de dierenkliniek hun tol eisten op mijn lichaam.
Ik heb me letterlijk door de week gesleept en mijn dag begon telkens weer rond het moment dat de klokken 12 uur sloegen.
Ik was dus niet echt in de sfeer om naar de festa te gaan maar voelde me verplicht om onze organiserende buren van Manno toch te ondersteunen. Tenslotte is dit ook geen feest met veel lawaai of zo, eerder een bevriend samenzijn waar je de plaatselijke specialiteiten kan eten en drinken en waar je een plantje of verrassingspakket koopt om de Pro Loco (plaatselijke vrijwilligersvereniging) te steunen.
Het menu gaf de keuze tussen:
- gnocchi (3 stuks voor 1 euro bleken in praktijk 4 stuks te zijn)
- gnocchi gevuld met salami
- tigelle
- een schotel met rauwe hesp of
- een schotel gemengd vlees (rauwe hesp, salami en mortadella)
- lardo (een mengeling met o.a. varkensvet & rozemarijn, te gebruiken zoals boter)
- frietjes! weliswaar geen mayonnaise, want dat gebruiken ze hier bijna nooit
en om te drinken:
- lambrusco (rood, frizzante)
- nero d'avola (rood, fermo)
- bier (Heineken, niet echt bier dus... of Moretti)
- frisdrank/water
Buurvrouw Nina verkocht net als vorig jaar planten voor het goede doel en had ook verrassingspakketjes voor 2 euro.
Ik was blij dat ik bij haar kon blijven gedurende het meeste van de avond.
Nina is de vrouw van Bruno, de boer die bij ons komt hooien en die ons uit de nood helpt wanneer GG probeert om met de tractor onze weide af te skieën ;-)
Zij heeft een zwaar leven achter de rug, als kind maar ook in haar gezin waar ze slechts 1 zoon over houdt alhoewel ze 4 kinderen op de wereld heeft gezet...
Wellicht dat we in ons beider verdriet mekaar zo gemakkelijk begrijpen en onze vriendschap groeit stilletjesaan steeds verder.
Nadat Bruno eindelijk klaar was met het melken van de koeien en zich opgemaakt had, zaten we samen aan de feesttafel. Ook de dochter Scalabrini en haar man, samen met de kleine Mattìa, kwamen bij ons zitten. Nadat hij een aantal gnocchi en wat frietjes had gesmuld vond de kleine het niet beter als met zijn handen in de cementachtige grond te gaan roeren tot zijn handjes helemaal vuil waren... Tot grote wanhoop van zijn mama die met wat water en een servetje zijn handjes afwaste zodat hij direct... opnieuw met zijn handjes op de grond kon gaan roeren!
Hij vroeg dan wel aan zijn papa om zijn mouwtjes wat op te stropen want die mochten niet vuil worden... grappig ventje!
Wanneer iedereen gedaan had met eten en ook de organisatoren voldaan waren, zaten we nog wat te praten tot Bruno opeens zei : waarom staat iedereen naar ginder te kijken?
Ik dacht eerst nog dat ze allemaal de plantjes van Nina bewonderden maar opeens viel het me op dat ze tussen de bomen naar omhoog keken.
Toen zag ik het ook : UFO's!
Een soort lichtgevende buitenaardse luchtballonnen zweefden boven het veld van Bruno. Eentje was blijkbaar te zwaar en kwam terug naar beneden, waar het eventjes halt hield om zich terug met hete lucht te vullen en dan weer het ruime sop in, de anderen achterna.
Het duurde even voor ik goed doorhad wat er gebeurde...
De organisatoren hadden een ganse reeks wensluchtballonnen die je kon oplaten.
Khoom fay, White Sky Lantern, zijn een oude Chinese traditie die voor het eerst in zwang kwam gedurende de periode van de 3 koninkrijken. Ze werden gebruikt door de lokale bevolking om mekaar te waarschuwen wanneer er een leger in de buurt kwam.
Dit is geëvolueerd naar een manier om jouw persoonlijke wens naar de hemel te sturen.
Ze worden meestal gebruikt op festivals, trouwpartijen en andere feesten.
Het zicht van een ganse reeks van deze lichtballonnen in de nacht is spectaculair!
Aangezien mijn huisfotograaf in België zit, kan ik jullie enkel dit prentje tonen.
Ik heb een heel mooie wens gedaan toen ik mijn ballon de ether instuurde.
Deze ochtend was ik nog heel erg moe en viel telkens terug in een woelige slaap met rare dromen.
Maar toen ik ongeveer 12 uur na mijn wens terug wakker werd, zag ik opeens veel duidelijker hoe ik een aantal stukjes van mijn levenspuzzel in mekaar ga kunnen passen!
Wanneer dàt lukt kan mijn wens volledig in vervulling gaan...
10-05-2012
de waarheid, alleen de waarheid...
Diegenen die mij ook op facebook volgen weten het : ik ga weer door een zware crisis... Ik heb gisteren een paar zware posts moeten schrijven en uiteindelijk een zware beslissing genomen.
Aangezien ik niet alles wil herschrijven (het doet zo al pijn genoeg, ook weer letterlijk) copieer ik hier de teksten.
De waarheid rond het ontstaan van de Route 108 Memorial Wouter Weylandt.
Omdat zovelen niet kunnen begrijpen dat een koppel Vlamingen in Italië zich al die moeite wilden getroosten voor iemand die ze nooit persoonlijk gekend hebben.
In de hoop dat wij hiervoor niet meer verder zullen aangevallen worden, dank ik iedereen voor het verspreiden van deze boodschap.
'Waarom heeft Gianni Gaudo ooit de Route 108 Memorial Wouter Weylandt opgericht?'
De dag van 9 mei 2011, vandaag precies een jaar geleden, was het feest in ons bergdorpje Cavola di Toano.
De derde etappe van de Giro d'Italia zou starten in onze provinciehoofdstad Reggio Emilia en de lagere schooltjes van Toano hadden de wedstrijd gewonnen van een sportkrant. De kindjes mochten met zijn allen de Giro volgen!
's ochtends vroeg werden ze opgepikt met autobussen en onder gezwaai van de mama's en papa's vertrokken alle blije gezichtjes voor een heel speciaal dagje uit. Eerst reden ze naar Reggio waar het feest echt begon : ze stonden op het grote plein waar ze alle renners van heel dichtbij konden zien en ze stonden op de eerste rij te zwaaien bij het vertrek.
Daarna ging de busreis verder naar de aankomst waar het ganse feest zou verdergaan, ze zouden een ongelooflijk fantastische dag in hun leven krijgen, die ze nooit meer zouden vergeten!
Maar diezelfde dag had een heel andere verrassing in petto...
Op de Passo del Bocco in Liguria, niet heel ver meer van de aankomst kwam de jonge Vlaamse renner Wouter Weylandt tragisch aan zijn einde wanneer hij door een fractie onoplettendheid een fatale val maakte.
De kindjes van Cavola kregen opeens geen feest meer te zien, maar paniek en verdriet. Het grote feest was zondermeer omgeslagen in een triest schouwspel van verbijsterde gezichten en ogen vol tranen.
Bij het zien van al dat verdriet werden de kinderen stil, deze dag die zo'n groot feest moest zijn werd een trauma dat ze moeilijk konden bevatten.
In gans Italië, maar zeker in onze gemeente verspreidde het nieuws zich als een lopend vuurtje. Of men het wielrennen volgde of niet, iedereen was geschokt door het gebeuren, nog meer wanneer bleek dat An-Sophie zwanger was van hun eerste kindje!
België en Italië waren verenigd in het verdriet. 108, het rugnummer van Wouter werd een Italiaans symbool van deze unie. 'Sempre con noi' was de slagzin waarin de Italianen wilden meegeven dat ze hem nooit wilden vergeten en de Giro besliste daarom dit nummer nooit meer toe te kennen in de toekomst.
Gianni en ikzelf zijn ingeweken Vlamingen die sinds 2010 hun nieuwe stekje vonden in Toano.
Overweldigd door de schoonheid van deze streek die zo onbekend en dus onbemind is, hadden wij ons voorgenomen om deze prachtige streek te leren kennen aan al wie net zoals wij houdt van de ongerepte natuur, ver van alle stress.
Als fervent fotograaf wilde Gianni via zijn foto's vooral (natuur)fotografen aantrekken, maar hij had ook al contact gehad met een brandweerkazerne in Vlaams Brabant (waar wij vandaan kwamen) om eventueel een sportief opleidingsparcours uit te werken.
Ikzelf hoopte op termijn 'natuurlijke' paardenmensen te kunnen ontvangen zodat zij hier een stuk van hun hobby konden komen genieten met ons.
Omdat wij graag Vlaamse vrienden in deze omgeving zouden hebben, zelfs al wisten wij ons inmiddels al aardig te integreren.
Gianni is een Gentenaar die jaren op de fiets heeft doorgebracht wanneer hij een heel stuk van het Amerikaanse continent heeft doorgefietst. Van kindsaan was hij in contact met wielertoeristen, die hij mee begeleidde in de bezemwagen. Maar door alle beslommeringen van onze verhuis naar Italië had hij geen tijd meer om nog veel aan sport te doen, aktief of passief.
Ikzelf heb met fietsen weinig affiniteit omdat ik een 'paardenmadam' ben. Maar ik heb een heel groot zwak voor kindjes... Immers mijn eigen kinderloosheid is mijn eeuwig verdriet en ik zou niet liever hebben dan dat alle kindjes in de wereld een gelukkige jeugd kunnen hebben.
Wanneer wij het tragische overlijden van Wouter en de zwangerschap van An-Sophie vernamen, werden ook wij overmand door verdriet. Dit werd nog versterkt door de verbondenheid die wij zagen in de ganse situatie: Gianni en Wouter beiden fietsers van dezelfde streek, de ronde gestart in onze provinciehoofdstad, het verdriet om een kind dat nooit zijn papa zou kennen. Onze kindjes van Toano die getraumatiseerd terugkwamen...
Naarmate de dagen verstreken kregen wij steeds meer het gevoel dat wij ìets moesten doen, een teken geven dat het gevoel van de Italianen en onszelf zou verwoorden. Een memorial waarin wij Wouter en zijn 108-symbool een eeuwige plaats konden geven als brug tussen België en Italië, tussen Gent en Cavola di Toano. Ikzelf wilde vooral dat zijn kindje later ooit naar onze streek zou kunnen komen en merken dat de papa hier niet vergeten was. Wij zouden trachten om elk jaar een memorialrit te organiseren en zelfs een Route 108 op te dragen aan Wouter. Voor de kindjes van Cavola wilden wij dat het trauma zich zo kon vertalen in een uiting van vriendschap en samenhorigheid onder fietsers, wielertoeristen en andere.
Wij wilden deze Route 108 Memorial laten doorgaan in het weekeinde voor of na Wouter's verjaardag.
Gianni startte een facebookpagina op om na te gaan of er interesse was vanuit Vlaanderen om deel te nemen aan dit memorialgebeuren en de positieve reacties waren alom, waardoor wij overtuigd werden van ook een Vlaamse nood aan een herdenkingsmanifestatie voor Wouter. Alle plannen die wij hadden in verband met de verbouwingen aan ons huis en de promotie van de streek naar fotografen e.a. werden stopgezet om plaats te maken voor de memorial voor Wouter.
Gianni kende reeds een aantal mooie parcours met prachtige panorama's die echter wel alle de grenzen van onze eigen gemeente overschreden.
We legden ons voorstel voor aan de lokale vrijwilligersvereniging want het zou een krachttoer worden om dit alles op 4 maanden tijd in orde te krijgen. Het moeilijke was vooral omdat we een samenwerking moesten krijgen tussen maar liefst 5 verschillende gemeenten die de Route 108 zou doorkruisen en dit was nog nooit gebeurd!
Maar wij voelden dat we dit moesten doen, ter ere van een onfortuinlijke jongeman die wij nooit gekend hebben maar wiens lot en de situatie van zijn vrouw en kindje ons zo zwaar beroerde.
AnneMarie
Ik kan het niet meer aan...
Beste allemaal,
De laatste dagen waren voor de meesten onder ons moeilijk, heel moeilijk. De onmacht van het verdriet bij het verlies van een geliefde wordt echter door sommige mensen omgezet in jaloezie, woede en haat die dan geventileerd wordt naar anderen toe, meestal onterecht.
Zo zijn een aantal van onze goeie medewerkers zowel als GG en ikzelf weer zwaar onder vuur komen liggen gedurende de laatste weken/dagen.
Zowel de Primavera 108 als de Route 108 Memorial worden door sommige Vlamingen verguisd en belasterd.
Hoe groot is het verschil in reactie van de Italianen ten opzichte van sommige Vlamingen, die het gedaan kregen om de onmiddellijke entourage van Wouter te overtuigen van 'onze' negatieve bedoelingen en commerciële motieven...
Wanneer we na een volledig jaar van hard werken met een ganse ploeg vrijwilligers in Italië en in België, nog steeds dergelijke kritieken moeten krijgen dan is nu de maat vol!
Van in het begin is gesteld dat CentOtto Vlaanderen een groep is onder leiding van Lynn, in samenspraak met GG, maar ook dat ik ten allen tijde een vetorecht heb.
Hoe spijtig ik het ook vind, de tijd is gekomen om dit vetorecht te gebruiken want ik kan en wil een dergelijke toestand niet langer dulden!
Mijn gezondheid lijdt hier teveel onder en ik heb absoluut geen zin om nog meer antidepressiva te moeten nemen omdat er altijd wel terug een aantal negatievelingen zijn die ons de kop willen indrukken.
Ik heb daarom beslist om CENTOTTO VLAANDEREN TE ONTBINDEN.
Vanaf nu zullen we geen Vlaams groepsgebeuren onder die naam meer ondersteunen. Gewoon omdat er zoveel Vlamingen het niet waard zijn...
Maar wat met al diegenen die het wél waard zijn? Want zo zijn er gelukkig toch ook nog een aantal.
Mensen die waarderen wat wij deden of doen, die in de geest van Wouter verbonden zijn.
Mensen waarvoor een 'vriendschapsverzoek' een positief ding is, die graag mekaar helpen en ondersteunen en die hun eigen, andere mening op respectvolle en opbouwende manier kunnen geven.
Kortom, mensen die we graag ook in levende lijve willen kennen.
Met hen wil ik graag persoonlijk contact blijven houden en ze zijn altijd welkom om ook in de toekomst nog samen iets te organiseren.
Wat met mensen die échte interesse hebben in de Primavera 108 en Route 108?
Voor hen zullen we verder info blijven geven via de reeds gekende kanalen en via de Memorial pagina. Ze kunnen ons ook altijd persoonlijk contacteren indien ze willen deelnemen en hierbij hulp nodig hebben. Maar we gaan het niet meer allemaal op voorhand uitvissen en op een plaatje presenteren.
Komt er nog een volgende Primavera 108 in 2013 ?
Wat mij betreft : neen.
Lynn en haar team hebben heel mooi werk geleverd en ik hoop dat ze zondag een fijne dag beleven. De aanwezigen daar en al diegenen die in de loop van de volgende dagen een rit opdragen aan Wouter, zullen zich misschien nog verenigen om volgend jaar een gelijkaardig initiatief op poten te zetten. Maar dat zal dan niet meer door ons ondersteund worden.
Ik laat het graag aan alle kritikasters om zelf eens, belangeloos en voor niets, een gelijkaardig initiatief uit te werken. Ze doen maar!
Wat met de Route 108 Memorial in Italië?
Die gaat verder door en zal elk jaar herhaald worden.
Omdat de Italianen positief denken en vinden dat 'sempre con noi' een échte betekenis heeft.
De informatie hierover zal op de facebook memorial pagina geplaatst worden en zal te zijner tijd ook een eigen stuk website krijgen.
Zoals gezegd mogen goedmenende Vlamingen altijd komen deelnemen in de sfeer zoals we die van in het begin wilden : als echte vrienden samen.
Ik heb zelf steeds mijn vriendenlijst beperkt gehouden en regelmatig mensen uit de lijst verwijderd waarvan het virtuele overduidelijk was.
Ik raad ook GG aan dit te doen zodat de vlag dan eindelijk de lading dekt.
Omdat vriendschap opbouwend moet zijn...
AnneMarie
Aangezien ik niet alles wil herschrijven (het doet zo al pijn genoeg, ook weer letterlijk) copieer ik hier de teksten.
De waarheid rond het ontstaan van de Route 108 Memorial Wouter Weylandt.
Omdat zovelen niet kunnen begrijpen dat een koppel Vlamingen in Italië zich al die moeite wilden getroosten voor iemand die ze nooit persoonlijk gekend hebben.
In de hoop dat wij hiervoor niet meer verder zullen aangevallen worden, dank ik iedereen voor het verspreiden van deze boodschap.
'Waarom heeft Gianni Gaudo ooit de Route 108 Memorial Wouter Weylandt opgericht?'
De dag van 9 mei 2011, vandaag precies een jaar geleden, was het feest in ons bergdorpje Cavola di Toano.
De derde etappe van de Giro d'Italia zou starten in onze provinciehoofdstad Reggio Emilia en de lagere schooltjes van Toano hadden de wedstrijd gewonnen van een sportkrant. De kindjes mochten met zijn allen de Giro volgen!
's ochtends vroeg werden ze opgepikt met autobussen en onder gezwaai van de mama's en papa's vertrokken alle blije gezichtjes voor een heel speciaal dagje uit. Eerst reden ze naar Reggio waar het feest echt begon : ze stonden op het grote plein waar ze alle renners van heel dichtbij konden zien en ze stonden op de eerste rij te zwaaien bij het vertrek.
Daarna ging de busreis verder naar de aankomst waar het ganse feest zou verdergaan, ze zouden een ongelooflijk fantastische dag in hun leven krijgen, die ze nooit meer zouden vergeten!
Maar diezelfde dag had een heel andere verrassing in petto...
Op de Passo del Bocco in Liguria, niet heel ver meer van de aankomst kwam de jonge Vlaamse renner Wouter Weylandt tragisch aan zijn einde wanneer hij door een fractie onoplettendheid een fatale val maakte.
De kindjes van Cavola kregen opeens geen feest meer te zien, maar paniek en verdriet. Het grote feest was zondermeer omgeslagen in een triest schouwspel van verbijsterde gezichten en ogen vol tranen.
Bij het zien van al dat verdriet werden de kinderen stil, deze dag die zo'n groot feest moest zijn werd een trauma dat ze moeilijk konden bevatten.
In gans Italië, maar zeker in onze gemeente verspreidde het nieuws zich als een lopend vuurtje. Of men het wielrennen volgde of niet, iedereen was geschokt door het gebeuren, nog meer wanneer bleek dat An-Sophie zwanger was van hun eerste kindje!
België en Italië waren verenigd in het verdriet. 108, het rugnummer van Wouter werd een Italiaans symbool van deze unie. 'Sempre con noi' was de slagzin waarin de Italianen wilden meegeven dat ze hem nooit wilden vergeten en de Giro besliste daarom dit nummer nooit meer toe te kennen in de toekomst.
Gianni en ikzelf zijn ingeweken Vlamingen die sinds 2010 hun nieuwe stekje vonden in Toano.
Overweldigd door de schoonheid van deze streek die zo onbekend en dus onbemind is, hadden wij ons voorgenomen om deze prachtige streek te leren kennen aan al wie net zoals wij houdt van de ongerepte natuur, ver van alle stress.
Als fervent fotograaf wilde Gianni via zijn foto's vooral (natuur)fotografen aantrekken, maar hij had ook al contact gehad met een brandweerkazerne in Vlaams Brabant (waar wij vandaan kwamen) om eventueel een sportief opleidingsparcours uit te werken.
Ikzelf hoopte op termijn 'natuurlijke' paardenmensen te kunnen ontvangen zodat zij hier een stuk van hun hobby konden komen genieten met ons.
Omdat wij graag Vlaamse vrienden in deze omgeving zouden hebben, zelfs al wisten wij ons inmiddels al aardig te integreren.
Gianni is een Gentenaar die jaren op de fiets heeft doorgebracht wanneer hij een heel stuk van het Amerikaanse continent heeft doorgefietst. Van kindsaan was hij in contact met wielertoeristen, die hij mee begeleidde in de bezemwagen. Maar door alle beslommeringen van onze verhuis naar Italië had hij geen tijd meer om nog veel aan sport te doen, aktief of passief.
Ikzelf heb met fietsen weinig affiniteit omdat ik een 'paardenmadam' ben. Maar ik heb een heel groot zwak voor kindjes... Immers mijn eigen kinderloosheid is mijn eeuwig verdriet en ik zou niet liever hebben dan dat alle kindjes in de wereld een gelukkige jeugd kunnen hebben.
Wanneer wij het tragische overlijden van Wouter en de zwangerschap van An-Sophie vernamen, werden ook wij overmand door verdriet. Dit werd nog versterkt door de verbondenheid die wij zagen in de ganse situatie: Gianni en Wouter beiden fietsers van dezelfde streek, de ronde gestart in onze provinciehoofdstad, het verdriet om een kind dat nooit zijn papa zou kennen. Onze kindjes van Toano die getraumatiseerd terugkwamen...
Naarmate de dagen verstreken kregen wij steeds meer het gevoel dat wij ìets moesten doen, een teken geven dat het gevoel van de Italianen en onszelf zou verwoorden. Een memorial waarin wij Wouter en zijn 108-symbool een eeuwige plaats konden geven als brug tussen België en Italië, tussen Gent en Cavola di Toano. Ikzelf wilde vooral dat zijn kindje later ooit naar onze streek zou kunnen komen en merken dat de papa hier niet vergeten was. Wij zouden trachten om elk jaar een memorialrit te organiseren en zelfs een Route 108 op te dragen aan Wouter. Voor de kindjes van Cavola wilden wij dat het trauma zich zo kon vertalen in een uiting van vriendschap en samenhorigheid onder fietsers, wielertoeristen en andere.
Wij wilden deze Route 108 Memorial laten doorgaan in het weekeinde voor of na Wouter's verjaardag.
Gianni startte een facebookpagina op om na te gaan of er interesse was vanuit Vlaanderen om deel te nemen aan dit memorialgebeuren en de positieve reacties waren alom, waardoor wij overtuigd werden van ook een Vlaamse nood aan een herdenkingsmanifestatie voor Wouter. Alle plannen die wij hadden in verband met de verbouwingen aan ons huis en de promotie van de streek naar fotografen e.a. werden stopgezet om plaats te maken voor de memorial voor Wouter.
Gianni kende reeds een aantal mooie parcours met prachtige panorama's die echter wel alle de grenzen van onze eigen gemeente overschreden.
We legden ons voorstel voor aan de lokale vrijwilligersvereniging want het zou een krachttoer worden om dit alles op 4 maanden tijd in orde te krijgen. Het moeilijke was vooral omdat we een samenwerking moesten krijgen tussen maar liefst 5 verschillende gemeenten die de Route 108 zou doorkruisen en dit was nog nooit gebeurd!
Maar wij voelden dat we dit moesten doen, ter ere van een onfortuinlijke jongeman die wij nooit gekend hebben maar wiens lot en de situatie van zijn vrouw en kindje ons zo zwaar beroerde.
AnneMarie
Ik kan het niet meer aan...
Beste allemaal,
De laatste dagen waren voor de meesten onder ons moeilijk, heel moeilijk. De onmacht van het verdriet bij het verlies van een geliefde wordt echter door sommige mensen omgezet in jaloezie, woede en haat die dan geventileerd wordt naar anderen toe, meestal onterecht.
Zo zijn een aantal van onze goeie medewerkers zowel als GG en ikzelf weer zwaar onder vuur komen liggen gedurende de laatste weken/dagen.
Zowel de Primavera 108 als de Route 108 Memorial worden door sommige Vlamingen verguisd en belasterd.
Hoe groot is het verschil in reactie van de Italianen ten opzichte van sommige Vlamingen, die het gedaan kregen om de onmiddellijke entourage van Wouter te overtuigen van 'onze' negatieve bedoelingen en commerciële motieven...
Wanneer we na een volledig jaar van hard werken met een ganse ploeg vrijwilligers in Italië en in België, nog steeds dergelijke kritieken moeten krijgen dan is nu de maat vol!
Van in het begin is gesteld dat CentOtto Vlaanderen een groep is onder leiding van Lynn, in samenspraak met GG, maar ook dat ik ten allen tijde een vetorecht heb.
Hoe spijtig ik het ook vind, de tijd is gekomen om dit vetorecht te gebruiken want ik kan en wil een dergelijke toestand niet langer dulden!
Mijn gezondheid lijdt hier teveel onder en ik heb absoluut geen zin om nog meer antidepressiva te moeten nemen omdat er altijd wel terug een aantal negatievelingen zijn die ons de kop willen indrukken.
Ik heb daarom beslist om CENTOTTO VLAANDEREN TE ONTBINDEN.
Vanaf nu zullen we geen Vlaams groepsgebeuren onder die naam meer ondersteunen. Gewoon omdat er zoveel Vlamingen het niet waard zijn...
Maar wat met al diegenen die het wél waard zijn? Want zo zijn er gelukkig toch ook nog een aantal.
Mensen die waarderen wat wij deden of doen, die in de geest van Wouter verbonden zijn.
Mensen waarvoor een 'vriendschapsverzoek' een positief ding is, die graag mekaar helpen en ondersteunen en die hun eigen, andere mening op respectvolle en opbouwende manier kunnen geven.
Kortom, mensen die we graag ook in levende lijve willen kennen.
Met hen wil ik graag persoonlijk contact blijven houden en ze zijn altijd welkom om ook in de toekomst nog samen iets te organiseren.
Wat met mensen die échte interesse hebben in de Primavera 108 en Route 108?
Voor hen zullen we verder info blijven geven via de reeds gekende kanalen en via de Memorial pagina. Ze kunnen ons ook altijd persoonlijk contacteren indien ze willen deelnemen en hierbij hulp nodig hebben. Maar we gaan het niet meer allemaal op voorhand uitvissen en op een plaatje presenteren.
Komt er nog een volgende Primavera 108 in 2013 ?
Wat mij betreft : neen.
Lynn en haar team hebben heel mooi werk geleverd en ik hoop dat ze zondag een fijne dag beleven. De aanwezigen daar en al diegenen die in de loop van de volgende dagen een rit opdragen aan Wouter, zullen zich misschien nog verenigen om volgend jaar een gelijkaardig initiatief op poten te zetten. Maar dat zal dan niet meer door ons ondersteund worden.
Ik laat het graag aan alle kritikasters om zelf eens, belangeloos en voor niets, een gelijkaardig initiatief uit te werken. Ze doen maar!
Wat met de Route 108 Memorial in Italië?
Die gaat verder door en zal elk jaar herhaald worden.
Omdat de Italianen positief denken en vinden dat 'sempre con noi' een échte betekenis heeft.
De informatie hierover zal op de facebook memorial pagina geplaatst worden en zal te zijner tijd ook een eigen stuk website krijgen.
Zoals gezegd mogen goedmenende Vlamingen altijd komen deelnemen in de sfeer zoals we die van in het begin wilden : als echte vrienden samen.
Ik heb zelf steeds mijn vriendenlijst beperkt gehouden en regelmatig mensen uit de lijst verwijderd waarvan het virtuele overduidelijk was.
Ik raad ook GG aan dit te doen zodat de vlag dan eindelijk de lading dekt.
Omdat vriendschap opbouwend moet zijn...
AnneMarie
Abonneren op:
Reacties (Atom)