Smog of sneeuw...

Ook dit is België...

Als er dan in de winter al eens een paar dagen zonneschijn is, volgt er binnen de kortste keren een smogalarm! Al mag ik niet direct klagen, de vorige keren dat er smog was, merkte ik dat direct op aan mijn piepende longen en nu heb ik nog geen rare geluidjes gehad.

Maar er is hoop ???  De weerman zei dat het na een dag of twee zou veranderen in 'Grijs weer en mist waarna regen en wat harder waaien maar minder koud'.

Tja, dàt is hoop in België...

Geen wonder dat ik me stilaan mentaal en economisch aan het voorbereiden ben om de terugtocht aan te vangen.

Dat houdt in dat ik nog een heel aantal boodschapjes moet doen links en rechts.

Hopelijk kan straks alles nog in mijn Carolientje... onze Giant Suzuki heeft wel een heel grote ruimte om in te vullen, het blijft wel een klein autootje. En behalve mijn zetel moet ik ook nog ruimte vrijhouden voor Gritzl ook.  Het zal puzzelen worden om alles mee te krijgen...

Ik zou ook graag nog een paar kleine dingen in het huis doen voor ik terugga: het poezeklepje in de veranda afsluiten, de clematissen snoeien, nog wat zaken naar het containerpark brengen en nog zo een paar zaakjes.

Ik zou ook nog een aantal mensen willen zien voor ik terugga, dus het is nog niet zeker wanneer ik weer weg kan.

Als het allemaal een beetje meevalt, zal ik wellicht tussen donderdag en zondag vertrekken. Dat geeft me nog een beetje rek in tijd om hopelijk nog zoveel mogelijk dingen af te handelen.

Intussen kan ik alvast het weerbericht in de gaten houden om te zien of ik onderweg niet ga verdrinken, wegwaaien of ingesneeuwd raken...

Viva Italia!

Jan zit namelijk ingesneeuwd in Casa ArkAmA.

Nu ja, hij heeft een mooi pad weggeschept rond het huis zodat hij tenminste nog buiten kan, maar daar zie je tegen een muurtje op van bijna een meter hoog! Gisteren heeft het daar nog de ganse dag gesneeuwd waardoor alles er een 20-30cm bijgekregen heeft.

Hij wou daar vandaag foto's van nemen maar het was al terug aan het dooien geslagen en op de daken is het meeste dus al weggesmolten.

Nadeel is dat het weer heel moeilijk wordt om aan een nieuwe hooibaal te raken.

Maar een voordeel is wel dat de poezen van de buren nu niet meer tot bij ons komen, ze zouden gewoon wegzakken in de sneeuw!

Xinshu vindt het niet fijn want het wordt voor hem erg moeilijk om te gaan plassen, de sukkelaar ...

Als de zon schijnt in België...

Eerst het goeie nieuws!

Na bijna 3 weken vies Belgisch weer kregen we de laatste paar dagen eindelijk wat zon en zowaar een blauwe lucht!

Dat zorgde letterlijk voor een 'opluchting' aangezien mijn spieren en pezen zich onder invloed van de kosmische hogedrukgebiedmasssage zich meteen wat ontspanden.

Voor de eerste keer sinds mijn aankomst in België werd de pijn naar de achtergrond verdreven en voelde ik me fysiek weer wat beter.

Ik kon ook eindelijk 2 nachten doorslapen zonder een aantal keer gewekt te worden door Mr. Fibro en dat helpt ook altijd om weer wat helderder te kunnen denken.

Het leven voelt zoveel beter aan wanneer je zonder mist in je hoofd en pijn in je lijf kan rondlopen!

Maar behalve een Austrakimsche zege was dit het enige goeie nieuws tot zover...

Trouwe volgers weten dat ik woensdag tevergeefs bleef wachten op een kandidaat-koper voor ons huis. Mijnheer kwam toen niet opdagen aangezien hij zich, een kwartier na ons afspraakuur, realiseerde 'dat zijn vrouw moest werken maar hij wou graag zaterdag langskomen met haar tussen 14 en 16 uur'.

Dus zaterdagvoormiddag deed ik eerst boodschappen met mijn mama en regelde daarna een Gritzl-sitter bij Melissa waarna mamy en ik naar ons huis reden, geladen met een ganse reeks lekkere slaatjes als beleg op de heerlijke donkerbruine afbakbroodjes met zaadjes.

(Dit zijn zaken die je in ons Appenijnendorpje niet vindt en dus hier extra lekker smaken...)

Eerst een stevige Bowmore achter de kiezen en we waren gewapend tegen een zoveelste kroniek van een aangekondigde teleurstelling...

Want denk jij nu echt dat er iemand zijn afspraak nakomt om naar je huis te komen kijken wanneer eindelijk de zon schijnt in België?

Dat huis gaat toch niet lopen, dus dat kunnen we nog altijd wel eens gaan zien!

Dan ga je toch veel liever shoppen zeker of een leuke boswandeling maken!

En daar zijn gsm's niet welkom natuurlijk!

Wanneer ik dus rond 15.15 uur een telefoontje pleegde om te weten of mijnheer en mevrouw nog zinnens waren eens langs te komen, werd ik verwend met de serenade 'lang laten bellen zonder op te nemen'...

Hoor ik daar iemand zeggen dat het wellicht toch tijdverspilling zou geweest zijn met iemand die zich zo weinig serieus opstelt?

Het kan erger natuurlijk : dit keer heeft het tenminste niet weer een loze telefoonverbinding gekost...

Meerbeek is nog steeds...

Eindelijk is het gestopt met regenen en kunnen de straatstenen proberen om eens op te drogen!
Niet dat Mr. Fibro dat al begrepen heeft, want die doet graag nog een beetje voort zoals hij bezig is, al varieert hij wel regelmatig in zijn symptomen.  Kwestie van het plezant te houden zeker...

Normaalgezien zou Telenet vandaag de lijn afsluiten.  Vorige week woensdag was ik ons abonnement gaan opzeggen in de winkel en het zou 7 dagen duren...
Mooi niet dus!

Het voordeel is nu wel dat ik nog gemakkelijk kan bloggen. Dit keer valt het dus wel mee dat zij zich niet aan hun afspraak houden.
Ik had verwacht dat ik tegen vandaag al lang terug in Italië zou zitten en aangezien daar toch weer vertraging op gekomen is, ben ik wel blij dat ik nog over de ether bereikbaar ben.

Nu ik het toch heb over zich niet aan afspraken houden:
Vannamiddag zou er een kandidaat naar het huis komen kijken.
'Zou' is correct uitgedrukt...  Wanneer hij uiteindelijk niet kwam opdagen belde ik hem en kreeg dan te horen dat zijn vrouw moest werken in het ziekenhuis.
(En een gsm dient absoluut niet om iemand te verwittigen tegenwoordig, dat weten we al langer...)
Of ze zaterdag mogen komen? Ja, wanneer dan? Tussen 14 en 16 uur.
Ik ben eens curieus!

Toano moet nog even wachten...

Ik had nochtans gehoopt dit weekeinde terug bij Jan te zijn...
Vooral nu hij na een aantal sneeuwdagen terug in het zonnetje zit naar de sneeuw te kijken. En dat spreekt me veel meer aan dan hier in het natte grijs te blijven dabberen...
Raar hé!

Maar je hebt de zaken doorgaans niet zoals je ze zou willen...

Gisteren met KBC onderhandeld over verlenging van het overbruggingskrediet.
Zolang Meerbeek niet verkocht is, blijft dat uiteraard nodig.

In tegenstelling tot bij het bekijken van je bankuittreksel over de rente op je spaarboekje, merk je dan pas dat de rentevoeten serieus gestegen zijn!
En 'dankzij' mijn ontslag bij KBC geldt dat nu ongeveer dubbel!
Geen goed nieuws dus...

Ander minder goed nieuws was er in een verzekeringsdossier.
Ja ook in Belgie hebben we daar mee te maken... nog wat extra miserie dus!

Voor beide moet ik dus wachten vooraleer ik naar Italie kan terug vertrekken.
Tot mijn grote spijt, want het weer hier doet Mr Fibro glunderen... en mijn lijfje dus kraken!

Intussen heb ik wel al een beetje meer duidelijkheid op de situatie wat de sociale zekerheid betreft wanneer ik in Italie begin te werken.

Het is vooral duidelijk dat ik, indien ik terug ooit 100% zou kunnen werken, dat dan zeker in Belgie moet komen doen... zoniet zou ik bij een hervallen na meer dan 30 dagen, op een combinatie (prorata) van Belgische en Italiaanse invaliditeit terecht komen!
Dat wordt dan zo'n complexe zaak tussen de twee landen dat niemand er nog gaat aan uitkunnen!
En het idee alleen al om daar de Italiaanse administratie te moeten voor invullen, doet me nu al wanhopen!

Maar mits goedkeuring van de medisch adviseur hier mag ik eventueel wel ginder halftime werken zonder al teveel risico's op problemen rond RIZIV omdat ik dan nog op Belgie blijf.

Maar nu nog bevragen bij de RVA wat bij hen de implicaties zouden zijn na 50% werken in Italie, want wie weet hoe die gaan reageren als het een Europese materie betreft...

Lang leve Europa!  Er zijn al stapjes gezet in de eenmaking maar er moeten er nog veel meer komen vooraleer het vrije verkeer tussen de landen ook sociaal echt goed zal geregeld zijn...

Bezoek uit de zoete stad

Zondagnamiddag had ik een afspraakje met onze Bea!
Afgesproken in het cafeetje van de Abdij van Vlierbeek.

Heel veel kunnen bijbabbelen heeft me veel goed gedaan!
Over de paardjes, het leven hier en ginder, nieuws over kennissen, blije en trieste dingen.
Dit is wat ik mis in Italië...

Skype vult wel een deel in, maar er gaat niks boven zo gezellig samen te kunnen kletsen met vriendinnen.
Niet dat we mekaar in België zo dikwijls zagen, maar na zoveel maanden op verre afstand, is het heel fijn om al die lieve mensen terug te kunnen zien!
En de dubbele Westmalle van het vat was een extra cadeautje van de kathedraal ;-)

Voor wie het niet snapt:
Bij de afrekening zei haar man dat hij wou betalen: want het kan beter af van de kathedraal dan van het kapelletje.
Dat is het verschil tussen een KBC-geprepensioneerde en een KBC-ontslagen werknemer...

Vrijdag - zaterdag: Greet en Toni!

Vrijdagnamiddag op bezoek gegaan bij Greet en Toni.
Het was heel fijn om hen en de kindjes nog eens terug te zien!

Hoe zwaar kan afstand wegen...

Terwijl Montecroce sinds vanochtend terug onder 30cm sneeuw lag (en het is er verder blijven sneeuwen gedurende de dag), probeerde de zon in Meerbeek eindelijk stilaan haar stralen te tonen. Al bleef het naar mijn mening nog venijnig koud!

Mijn bezoekje gisteravond aan ons Lisetje en Willy was nogal uitgelopen en vandaag moest ik dat dus weer bekopen...
Maar ik was heel blij dat ik hen nog eens gezien heb!

Intussen is duidelijk dat ik zeker nog in België blijf tot dinsdag want maandag heb ik al een paar afspraken.
Maar vanaf volgende woensdag heb ik hier geen internet meer, dat zou dan mijn terugkeer naar Italië wel kunnen inluiden.

Niet dat ik er rouwig zal om zijn...

Net zoals in de zomer toen de rollen omgekeerd waren en Jan in Meerbeek zat terwijl ik op mijn eentje onze berg bewaakte, voel ik ook nu weer dat die 1200km afstand tussen mijn ventje en mezelf ons geen goed doet. En dat het niet te lang meer moet duren...

Er is blijkbaar een rechtlijnige correlatie tussen het aantal kilometer afstand tussen ons beide en hoe zwaar die wegen op ons gevoel...

Zweven tussen weten, hoop, angst en weemoed

Vandaag zit ik met een raar gevoel.
Ik zweef tussen zoveel verschillende gemoedstoestanden die elk om beurt de overhand krijgen.

Enerzijds weet ik dat onze beslissing om naar Italië te gaan, een goeie beslissing geweest is.
Ik voel me ginder veel beter dan hier, zelfs al had ik er de laatste maanden ook nog wel pijn.
Maar het licht, de zon, de warmte, de rust, het zijn allemaal zaken die meehelpen om ginder mijn spiertjes en gewrichten happy te houden.
Hetgeen ze hier en nu duidelijk NIET zijn...

Mijn kort verblijf hier heeft al duidelijk aangetoond dat het hier lang niet zo goed gaat: veel meer spierpijnen en hoofdpijn, niet zo goed slapen waardoor dus overdag meer mist in mijn hoofd en last met de maag en de darmen.

Na het weten komt de hoop.
Hoop dat 'Meerbeek' nu eindelijk zal verkocht worden zodat we degelijk aan 'Montecroce' kunnen beginnen.
Hoop dat ik in Italië gezond genoeg zal worden om terug te kunnen gaan werken.
Hoop dat ik ginder werk zal vinden zodat we een vast basisinkomen zullen hebben.
Hoop dat onze B&B zal slagen zodat we voldoende leuke mensen kunnen aantrekken, niet teveel, niet te weinig.

Maar in die hoop schuilt tegelijk veel angst.
Angst dat Meerbeek toch niet verkocht raakt maar ook
angst over mijn situatie naar sociale zekerheid toe wanneer het wél verkocht raakt.
Angst dat mijn gezondheid niet goed genoeg wordt zodat ik een eventueel werk niet zal blijvend aankunnen.
Angst dat ik geen werk zou vinden in Italië of dat ik daar werkloos of terug zieker zou worden.
Angst dat ik dan toch terug in België zou moeten komen werken.

Bovenop de angst is er weemoed...
Bij de confrontatie dat ik hier stilaan echt wel alles moet loslaten.
Dat Italië toch wel ver weg ligt van vele mensen hier die ik een warm hart toedraag (en vice versa).
Dat er een dag zal komen dat wij hier geen pied à terre meer zullen hebben zoals nu.

Dat er hier veel levensherinneringen achterblijven,
maar vooral dat er een stukje van mijn hart hier zal blijven hangen...

Ieder zijn meug...

Sommigen van jullie vragen zich wel af hoe het in Italië verderloopt met mijn ark en haar bewoners terwijl ik mij hier in België probeer te verwarmen...

Wel, ginder gaat alles blijkbaar goed!
Jan heeft inmiddels de nodige ervaring opgedaan met het verzorgen van paarden om te beseffen dat het geen evidente job is...  vooral wanneer je geen echte paardenman bent!
De dingen waar ik mijn rust in vind, zoals het uitmesten, hooi geven, waterbakken uitspoelen en water geven, zijn voor hem een 'corvee', een zware job die hij probeert lichter te maken door de efficiëntie te verbeteren.

Maar wanneer hij dan een systeem vindt om het hooi sneller en gemakkelijker te kunnen voeren blijkt dat de paarden gewoon meer eten, waardoor hij maar blijft voeren...

Het is voor hem een never-ending-job en ergens heeft hij daar wel gelijk in natuurlijk.
Het blijft zo dat indien je niet echt geniet van wat je moet doen, dan is je job altijd een veelvoud zwaarder dan wanneer het iets is wat je écht graag doet.

Dat geldt natuurlijk voor elke job maar het valt het nu wel écht op hoe, niettegenstaande ik zoveel minder kracht en energie heb dan hij, ik hetzelfde werk veel minder zwaar ervaar en er ontstresst uitkom terwijl hij er net heel moe van wordt...

Maar ik weet wel zeker dat mijn beestjes allemaal door hem goed verzorgd worden, al moet het niet te lang duren voor ik terugga denk ik.
Of hij laat me nooit meer weggaan zonder een vervangende verzorger/ster te krijgen...

Met poes heeft hij geen probleem precies.
Ons Mieke was de laatste tijd weer terug fel vermagerd omdat de oude wonde aan haar kin terug opengegaan was, hetgeen haar belette om goed te eten.
Zij wordt nu met de regelmaat van de klok handgevoed om toch maar zeker te zijn dat ze mooi rond zal zijn tegen wanneer ik terugkom.
Waarbij zachte brokjes afgewisseld worden met een zelf geprepareerde mengeling van vermalen rauwe kippevleugeltjes met wat gestoofde prei in een licht roomsausje...  wat goed binnengaat blijkbaar.

Eventuele stukken van botjes worden er vakkundig uitgevist en aan Xinshu gegeven.
Die op zijn beurt geniet van de extra aandacht en knuffels nu zijn zus afwezig is.

En zus?
Wel, onze Gritzl wijkt niet ver van mijn zijde.
Voor haar is het allemaal wat verwarrend: van Italie naar Meerbeek, naar Kessel-Lo (bij mijn moeder), weer naar Meerbeek, naar ...  
Ze begint het gewoon te worden om veel in de auto te zitten wanneer ik her en der moet rondrijden.

Ik laat haar niet graag alleen achter, dus doorgaans gaat ze mee naar waar ik ga, zelfs al betekent het dat ze dan soms in de auto moet wachten...
Of ze gaat op visite bij Tante Silvia en Nonkel Pascal, altijd goed voor een feestje want daar staan de koekjes altijd klaar!

Maar slapen doet ze bij mij. Zowel hier in Meerbeek als bij mijn moeder ligt ze op of naast mijn bed en gaat niet veel verder dan 2m daar vandaan.
Wie mij wil stelen, zal haar erbij moeten nemen!

Ze toont zich dan ook een goeie verdediger...
Vanochtend waren we nog bij mamy toen haar (ontslagen) poetsvrouw langskwam.
Nadat deze in het verleden meer niet dan wél kwam opdagen, had mamy beslist dat het genoeg geweest was. Maar ze moet wel nog 4 weken haar uren komen poetsen of anders moest mamy haar 16 dienstencheques als vooropzeg geven...

De dame in kwestie is niet al te beleefd en heeft een vrij verschillend vocabularium dan mijn moeder. Haar te pas, maar vooral te onpas, gebruikte kl***-woorden maakten haar aanwezigheid er niet echt positiever op.
Zowel vorige week als vanochtend was haar enige verwelkoming aan mijn moeder daarenboven een onmiddellijk 'Ik kom tegen mijn goesting', wat ze niet echt hoefde te verklaren aangezien ze dat al die vorige maanden al had bewezen.
(Je vraagt je af waarom die mensen zich inschrijven voor een dergelijke job...)

Van zodra ze aanbelde moest Gritzl natuurlijk haar boterham verdienen door eens te blaffen, tot daar alles normaal. Maar ze liep ook meteen de gang in waar ze direct de dame duidelijk maakte 'Durf maar niet te dicht komen want ik vertrouw u voor geen haar'.
En daar bleef het niet bij. Zolang we daar waren bleef onze kleine mus zachtjes 'woef'-en of grollen als had ze een boze geest gezien, zelfs al was ze op een ander verdiep bezig.
Gevoelig als ze is, voelde ze duidelijk de vijandigheid die met dit mens binnengekomen was en toonde dan ook openlijk haar afkeuring!

Ik heb haar nog nooit zo lang weten vies reageren op iemand.
Ze hield pas op toen ik haar oppakte en in de auto zette om te vertrekken...

De Claeys en zijn Buene...

Het voordeel van even terug in België te zijn, is dat je een aantal mensen kan bezoeken die je echt heel graag ziet.
Zo ben ik gisteren samen met mijn moeder op bezoek geweest bij Tante Miette en Nonkel Edgard.

Voor wie hen niet kent: zij wordt in september 90 en hij is er bijna 87.
Door haar leeftijd vergeet zij alles heel snel maar ze is verder nog springlevend en, net zoals ik haar altijd kende: opgewekt en lachend.
Ze draagt haar man nog altijd op handen en haar vertrouwen in hem heeft mij meermaals aan het denken gezet over hoe intens een relatie kan zijn!
Ze is altijd mijn lievelingstante geweest en ook Jan is indertijd direct op haar verliefd geworden.
(Hij vond het heel spijtig dat hij nu niet kon meegaan trouwens.)

Mijn nonkel was een grote rijzige man met een indrukwekkende uitstraling.
Afkomstig van wat wij 'De Vlaanders' noemen, maakte hij altijd grapjes met zijn 'Buene',  zijn vrouwtje die 'Boon' heet. Hij bleef er steeds in slagen om haar verwonderd te doen zijn over een 'verdraaide' bewering. Om al snel te beseffen dat hij haar weer in het ootje had genomen en dan weer direct beginnen te lachen...

Hen op bezoek krijgen was altijd een plezier! Dan werd er de ganse tijd gelachen en gegrapt!
Zij zijn altijd een fantastisch koppel geweest en ik wil direct tekenen om zoals zij te mogen oud worden!

Maar dit keer waren mijn moeder en ik allebei erg geschrokken omdat hij er echt niet goed uit zag!

Sinds de laatste keer dat ik hem zag, zo'n goed jaar geleden is hij erg verouderd en even dacht ik zelfs dat hij stilaan in een lichte coma aan het glijden was.

Hij reageerde eerst bijna niet en hij schoof in de zetel altijd onderuit.
Het is maar wanneer hij uiteindelijk toch opstond om met ons een taartje te eten en daarvan profiteerde om een grapje te maken, dat ik een beetje gerustgesteld werd dat het niet zo erg was als ik vreesde.

Tegen de avond kwamen zijn jongste dochter en schoonzoon even binnenwippen en van hen hoorde ik dat zij hem de dag tevoren in nog slechtere toestand gevonden hadden. Daarom kwamen ze nu nog eens langs om zeker te zijn dat hij zijn pilletjes wel nam.
Hij heeft een hekel aan dokters en pillen en mijn tante vergeet alles, dus ook zijn pilletjes.
Wellicht daardoor dat hij er zo slecht uit zag.

Ze gaan nu dringend op zoek naar een thuisverpleegster die een paar keer per dag kan langskomen en kan nagaan of hij zijn medicatie wel degelijk neemt.
Ik hoop toch dat het allemaal nog wat zal terug beteren...

Brugse ijssculpturen en dure snoep...

Gisteren was een vriendinnetjesdag.

Met Patje, Lars en Jan naar Linde, Ineke en Jordy gereden in Brugge waar een bezoek aan de ijssculpturen op het programma stond. 

Het was verschrikkelijk koud in die tent, -6°C, nodig om het ijs, ijs te laten zijn natuurlijk...

Maar de kou viel zo fel op me wanneer we binnenkwamen!

Binnen de kortste keren waren mijn handen doorkoud en mijn handschoenen hielpen dan ook niet veel meer natuurlijk.

Ik probeerde een paar foto's te maken maar de combinatie van verkleumde handschoenhanden en een simpel fotoapparaatje maakten het moeilijk om er iets deftig van te maken.

Er zijn een paar foto's een beetje gelukt, maar ik gaf het verder al snel op.

Gritzl vond het allemaal nogal beangstigend.

Zoveel indrukken, bewegende mensenbenen overal rond, koude pootjes en een vrouwtje wiens neus alsmaar kouder werd en begon te druppen... een beetje later met ook nog een regelmatige niesbui erbij.

Ze voelde zich dan ook een stuk beter wanneer we ons daarna in de tegenoverliggende tent wat probeerden te warmen met een drankje.

Het werd voor haar anders echt wel een zware dag...

Een wandeling door Brugge op een zaterdagnamiddag was voor haar een totale ommekeer met de rust die ze anders gewend is!

Je kon er op de koppen lopen en zij vond het geen goed idee dat het op hààr kopje zou zijn...

De hamburgerstukjes die ze in de Quick toegestopt kreeg waren maar een halve troost vooral omdat ze daarna nog een tweede trip door de mensenzee moest verwerken.

Arm ding! De stad is echt niet aan haar besteed...

Zou het dan toch zo zijn dat onze beestjes op ons lijken?

Ook een bezoekje aan de 'Candybar' kon haar niets maken.

De kinderen daarentegen haalden hun hartje op bij elke schep snoep uit de vele grote bakken!

Maar Linde en Patje kregen de shock van hun leven wanneer ze aan de kassa kwamen: respectievelijk hadden ze voor 35eur en 16eur snoep!

Al wie in Brugge eraan denkt om zich ook eens te laten gaan in het snoepwinkeltje, besef dat 16eur/kilo snel bereikt is...

                               Kunnen jullie herkennen wat er uitgebeeld wordt?

Wish I were there ...

Ik mis mijn ventje,
mijn paardjes,
Xinshu en
Miekepoes.

Ik mis de zon,
de warmte,
de bergen,
de sneeuw,
de witte wolkjes.

Ik mis de stilte,
de ijle lucht,
de sterren aan de hemel.

Ik mis de houtkachel en
het vuur.

Ik mis het licht en
ik mis het donker.

Ik mis jullie, 

Gritzl ook.

Mr. Fibro reist mee...

Na twee dagen rit naar België en 1 dag hier een paar afspraken nagekomen werd ik er weer aan herinnerd dat ik toch wel fibromyalgie heb, zelfs al zie ik er nu heel goed uit...
En ik zat niet meer in het droge en zonnige Toano maar wel weer in een vochtig en kil België!

Mensen met fibro moeten, meer dan alle anderen, hun grenzen bewaken en ervoor zorgen dat zij op tijd stoppen en rusten. Dat moet je doen al voor je eigenlijk moe bent want anders ben je al over die grens heen.
Vocht en koude versterken de ziekte tot grote wanhoop van de zieke...

Mr. Fibro is daarenboven heel streng : wie niet horen wil, moet voelen!
En ik heb het gevoeld, voel het nog steeds...

Woensdagochtend begon het met verschrikkelijke hoofdpijn, verdoofd gevoel, nek- en schouderspieren weer allemaal 1 blok graniet.
Terug problemen met de darmen, krampen in de benen en voeten, pijnlijke handen en armen.
Het Italië-effect was weer helemaal om zeep!
Het was weer tijd om het veel kalmeraan te doen, warm houden en extra rust in te lassen...

Wat boodschapjes met de mama, woensdagavond naar de vergadering over onze wijk en gisteren naar buren waar ik voor het middageten uitgenodigd was.
Verder: rusten, rusten, rusten...

Geen tijger in de tank maar... een marter onder de kap!

Na mijn aankomst maandagavond bij mijn moeder nog effe wat bijgepraat terwijl het elektrisch onderdeken mijn bedje al warmde.
Gritzl mocht mee bij mij op de kamer slapen... mijn mama wordt duidelijk oud, dat zou vroeger nooit gemogen hebben!
Maar ze gedroeg zich weer prima (Gritzl bedoel ik dus), duidelijk blij dat ik niet van haar zijde week in dit vreemde avontuur.

Dinsdag al meteen een heleboel op het programma, al begon de dag niet zo fijn.
Ik wou met de wagen wegrijden en de motor stokte... vreemd!
Terug opnieuw geprobeerd en het lukte wel.
Maar zodra ik vertrok ging er een oranje lampje branden dat ik nog nooit gezien had.
Dit was geen goed nieuws!

Het ding bleef knipperen dus zodra ik aan een rood licht stond, dook ik in het handschoenkastje op zoek naar het boekje. Snel opgezocht... er was iets mis met het emissiesysteem.

Wat dàt precies betekende? Geen idee!
Maar zolang het lampje bleef knipperen was er geen direct gevaar.
Moest ik wel zo snel mogelijk mee naar de garage...

Toch maar eerst voor mijn afspraak bij de nieuwe huisarts.
Een heel vriendelijke dame, erg professioneel en terzake, die vanaf nu mijn globaal medisch dossier gaat beheren.
Haar tweelingzus is verpleegster en werkt samen met haar.
Die nam direct bloed af om te laten onderzoeken op reuma.
Ik kreeg een voorschrift en naam van een dokter die de EMG kan afnemen.

Van daar effe naar het postkantoor om een pakje op te halen, naar de CM en dan naar de Suzuki garage.
Daar werd al snel duidelijk dat er een kabeltje was opgegeten door een hongerige steenmarter! Blijkbaar verwerkt men vismeel in die plastic bedrading en dat is een feestmaal voor die beesten...

Ongelooflijk vind ik dat!
Kom ik uit de bergen waar we midden in de natuur zitten en de auto's altijd buiten staan, en waar we nooit een probleem gehad hebben.
Maar laat ik in een buitenwijk van stad Leuven de wagen 1 nacht buiten staan dan is er een wild beest dat mijn wagen begint op te vreten!

Gelukkig was het euvel snel verholpen omdat er een perte-totale stond van een pracht Altootje, waar we tijdelijk datzelfde kabeltje konden uit gebruiken.

Daarna nog een bezoek gebracht aan vrienden, iemand in het ziekenhuis bezocht en terug naar mijn moeder waar we samen nog een DVD bekeken voor het slapen gaan.
Het was al bij al een drukke dag...

Naar België met de auto

Het heeft effe geduurd voor ik hier terug wat kon posten bij gebrek aan internet...
Sorry voor wie al wat gewoon was om elke dag eens te komen kijken!

Vorige zondag zou ik vertrekken naar België...
De nacht tevoren dus niet goed geslapen, typisch wanneer ik een speciale dag ga hebben.
Het was die ochtend zo'n mooi weer daar boven op onze berg, hetgeen me nog moeilijker maakte om mijn ark te verlaten. De zon scheen, het leek echt wel lente!

Dus moest ik Xinshu nog borstelen (altijd een groot werk!), mijn valies pakken (tegen mijn zin), de elektriciteit in de garage nog afwerken (niet evident) en Jan nog de nodige instructies geven voor mijn vertrek (een serieus werk)...
Laat eens kijken, was er niet nog iets wat ik moest doen?
Vertrekken moet je doen, zei Jan, of je moet vandaag niet meer aanzetten!

Dus toen ik geen excuses meer had, zat ik uiteindelijk om 14.15u in de auto, Gritzl naast mij, de valies en het elektrisch onderdeken op de achterbank.
Even nog de motor terug afgelegd toen ik besefte dat ik het Europees paspoort van Gritzl nog vergeten was en we konden vertrekken.

Ik was nog maar 1km verder, net onze straat uit, ging de gsm al: heb je de papieren van onze kleine haar inentingen mee?  Ja, dat was precies het paspoort dat ik vergeten was!

Nog geen 12 km verder, in Cerredolo zaten we al in de mist.
Het blijft me verbazen hoe laag de wolken soms hangen en ook hoe dunnetjes die wolken dan zijn waardoor wij op 700m hoogte zo dikwijls boven die wolken zitten, in het zonnetje... als je daar blijft natuurlijk.

Die zondag werd voor Gritzl en mij dus al snel een 'mistdag' en die zou de ganse dag blijven duren.
(Ik heb sindsdien nog altijd geen zon gezien, terwijl Jan ginder de ganse tijd zon heeft gehad...  Vraag me af wat ik hier doe???)

De reis op zich ging goed. Met de nodige stops ongeveer om het anderhalf uur, reed ik rond 22.30u Mulhouse binnen en vond dat dit ver genoeg was voor 1 dag.
Zag in de verte een hotel met een grote parking die vol stond met vrachtwagens.
Het was er heel rustig dus ik besloot daar een kamer te nemen.

Het was een van die goedkope hotelletjes waar je na 22u de kamer moet boeken op een computerconsole die buiten staat.
Ze hadden nog een kamer met 2 bedden voor 33eur, zonder ontbijt.
Dat leek me een zeer redelijke prijs zelfs al was ik alleen en ik besloot die kamer te nemen.

Aangezien er geen nachtwaker aanwezig was en er nergens op de boeking stond dat huisdieren niet waren toegelaten, nam ik in alle stilte Gritzl fijn mee op de kamer.
Ze was superbraaf, op 1 blafje na toen iemand in de kamer rechtover binnenging.

Van slapen kwam er niet veel in huis.
Ik was mijn slaappilletje in de auto vergeten en durfde het niet te gaan halen zonder Gritzl. En mét haar riskeerde ik iemand tegen te komen die zou zeggen dat zij daar niet binnen mocht zijn...
Ik begon net stilletjes wat weg te doezelen toen, zo tegen middernacht, een vrachtwagen startte en vertrok. Daarna nog één, en nog één, allemaal naar de grote baan waar ik afgereden was en die uiteraard nog altijd op 50m van het hotel lag.
Daar kan zelfs geen slaappilletje tegenop!

Tegen de ochtend ging het individuele gebrom van de vrachtwagens over in het constante geraas van een grote tweevaksbaan met behoorlijk wat zwaar verkeer.
Ik begreep het allemaal volledig wanneer ik terug buitenkwam en besefte dat ik net naast een douanekantoor logeerde en er daarom constant vrachtwagens af en aan reden...

Volgende keer toch maar wat verder doorrijden en hopelijk iets rustiger vinden om te overnachten!

Nadat ik Gritzl terug had buitengesmokkeld, een croissantje gegeten met een kop thee en terug vertrokken.
Ongeveer weer de ganse dag vies weer maar gelukkig reed alles heel vlot en was ik net voor de avondspits aan het vierarmenkruispunt.
Dan via Tervuren tot Meerbeek waar ik om 16.30u aankwam.

Eerst even het huis in om de verwarming wat hoger te zetten. Het was maar kil in huis en ik besloot die avond toch nog maar door te rijden naar mijn moeder in Kessel-Lo.
Nog heel eventjes met Gritzl naar Tante Silvia en Nonkel Pascal, onze bovenstebeste buren, die zot staan van onze kleine meid. En vice versa...

Zij hadden toevallig een klein hondje te logeren dat zij, vies en vuil en hongerig, gevonden hadden en waarvoor ze na een bad en wat eten, op zoek waren naar de eigenaar.
Dat was voor Gritzl wel wat raar om daar 'concurrentie' te vinden, maar ze was toch heel blij om hen terug te zien!

Verslag van de infovergadering permanent wonen in recreatiezone den Tomme, Meerbeek

Gisteravond naar de vergadering geweest.

Behalve Julien Dekeyser, verantwoordelijke Ruimtelijke Ordening Provincie Brabant, waren er ook 3 gemeenteraadsleden aanwezig en enkele mensen van de Dienst R.O. van de gemeente.

Er was een heel grote opkomst van de bewoners, zowel uit Meerbeek als uit Bertem.

J. Dekeyser legde uit dat hij al meer dan 20 jaar probeert om mensen die in een recreatiezone wonen te helpen om woonrecht te bekomen.  Het gaat dikwijls om mensen die niet begoed zijn maar toch individueel willen wonen, waarvan er in zijn gemeente heel wat zijn die in een eigen chalet wonen op een stukje grond dat ze huren. Maar soms gaat het ook om mensen die in een 'roulotte' wonen of in een chalet zonder vergunning of in een bos of zo.

Hij heeft hierdoor eerst een pilootproject uitgewerkt in zijn eigen gemeente waar hij burgemeester is, omdat hij daar elke chalet kende.

Op basis van dat project is er dan beslist om voor gans Vlaanderen een gelijkaardige studie te doen en hij is verantwoordelijk voor de Provincie Brabant.

Er zijn ongeveer 2000 clusters opgelijst waarin telkens een reeks woningen tesamen behandeld worden.

Voor Den Tomme heet dit 'cluster Heerbaan' en hierin zitten zowel de woningen van Meerbeek (+/- 180) als die op Bertem.

In totaal gaat het over een 210 woningen waarvan ongeveer 80% permanent bewoond zijn.

Van de 2000 clusters wil J.D. ongeveer 1500 in aanmerking laten komen voor woonrecht als Sociaal Buiten Wonen.

Voor onze wijk den Tomme is de kans dat dit in orde komt ongeveer 99,9%, en die laatste 0,1% is enkel omdat er nog geen handtekening op staat.

 

Onze wijk is dan ook een 'voorbeeld van hoe het had moeten zijn':

- wettelijke verkavelingen

- goedgekeurde bouwvergunningen

- stenen huizen of chalets in steen

- geen overstromingsgebied

- alle nutsvoorzieningen

- de gemeente die nu een initiatief genomen heeft om riolering aan te leggen in de wijk (moet normaalgezien zijn tegen 2015).

Er zal wel een normering opgelegd worden ivm de grootte van de woningen.

Die is nu voor het grootste deel van de verkavelingen vastgelegd op 60m2 en zal wellicht opgetrokken worden naar 80m2.

Antwoord op mijn vraag: 

De 8 kavels (inclusief de onze) die nu al vastgelegd zijn op 210m2 hebben zullen niet verminderd worden.

Wij hebben al een goedgekeurde bouwvergunning van 180m2. 

Maar of ze die laatste 30m2 nog extra zullen vergunnen is niet duidelijk omdat het verschil met de toekomstige normering wellicht erg groot zal zijn.

Op mijn vraag of wij een schriftelijke bevestiging kunnen krijgen van die 99,9% kans antwoordde hij dat tegen februari 2012 (met mogelijks enkele maanden vertraging) de volledige oplijsting van alle clusters moet afgewerkt en getekend zijn en dan zal het te lezen zijn op de website van de Provincie.

Maar zolang niet alles af is zal er niet al voor enkele clusters apart gepubliceerd worden om geen ambras te krijgen...

Op mijn vraag wat de gemeente nu nog gaat vertellen aan kandidaat kopers, kwam er geen duidelijk antwoord. 

Het is geweten dat sommige ambtenaren ronduit belachelijke antwoorden geven (vb. die wonen daar allemaal illegaal, zal moeten afgebroken worden, enz.), en zolang de handtekening niet gezet is (dus ten vroegste februari 2012) willen zij niet zeggen dat het gaat in orde komen.

Maar de gemeenteraadsleden hebben wel bevestigd dat zij blijven mensen inschrijven en J.D. zei dat er een mondeling akkoord is met de gerechtelijke diensten dat er geen PV's meer opgesteld worden en/of dat ze niet opgevolgd worden zolang de lijst niet definitief afgerond is.

Maar iedereen die nog twijfelt mag bellen naar de afdeling van J.D. zelf om bevestiging te krijgen.

http://www.vlaamsbrabant.be/over-de-provincie/beleid-en-bestuur/wie-bestuurt-provincie/deputatie/wie-is-wie/julien-dekeyser/index.jsp

Een punt waar veel over gediscuteerd werd:

De huidige bewoners wordt gevraagd om een 'declaratief attest van woonrecht' te tekenen.

Dit wordt gevraagd aan de bewoners van ALLE clusters en dient voornamelijk om een duidelijk dossier te hebben naar de administraties toe, die nu allemaal op 1 lijn moeten gezet worden.

(Een petitie heeft niet die draagkracht, daarom moet het via een dergelijk formulier)

Voor de 500 clusters die wellicht zullen moeten verdwijnen of uitdoven, geeft dit document aan die mensen toch al woonzekerheid tot 2029.

Maar voor onze wijk is het gewoon om als drukkingsmiddel te dienen naar de administraties toe.

Er wordt dus met aandrang gevraagd om dit te doen. 

Verder kunnen de bewoners niets extra doen om de zaak te helpen (was een vraag van een aanwezige).

Ik heb dus zo'n document meegenomen om in te vullen.

J.D. benadrukte dat de situatie voor Den Tomme er nog nooit zo positief voorgestaan heeft...

*******

En nu maar hopen dat de kandidaat-kopers dat risico van 0,1% snel nemen.

Alhoewel men mij aanraadt te wachten met verkopen omdat binnen 1,5 jaar de prijs zal hoger liggen willen wij toch graag hier afronden.

Dan kunnen wij eindelijk in Italië beginnen...

Orchestral manoeuvres in the dark

Het was een heerlijke dag gisteren!
Het zonnetje scheen en de temperatuur was eindelijk terug goed genoeg om een pak minder kleren aan te doen.

Aangezien het de bedoeling is dat ik vandaag naar België vertrek, stond er nog veel op het programma om te doen.
Eigenlijk staat er nog altijd wel één en ander op het lijstje, maar ik hoop toch straks te kunnen vertrekken...

Vooreerst moest er terug stroom gezet worden op de weidedraad.
Nu de paarden een stal hebben, heb ik aan de ingang van de weide een en ander veranderd en wilde ik het stroomsysteem in de garage zetten.
Maar ik wilde daar ook een paar stopcontacten bij zodat de batterij gemakkelijk kan opgeladen worden.

Jan was eergisteren naar de OBI (de lokale Brico) geweest en had de opbouw contactdozen meegebracht. Inmiddels had ik al een kabel getrokken en vastgemaakt aan de balken.
Dit moest nog afgewerkt worden, liefst overdag want in de garage is er niet veel licht en eigenlijk zet ik liever de stroom af wanneer ik aan elektriciteit werk...

Maar in de voormiddag had ik teveel tijd gestoken in het uitmesten en verzorgen van de paarden, dan nog eten maken en eten. Uiteindelijk was het 15.00 uur voor ik terug richting garage ging.
Jan zou me komen helpen maar die was nog bezig in zijn kot. En om hem daar uit te krijgen dat duurt altijd een beetje...

Ondertussen was ik wel al begonnen met de aardingspin in de grond te kloppen (het is een dunne lange pin dus er was niet zoveel kracht nodig).
Jan zou de contactdozen ophangen en dan kon ik het echte elektriciteitswerk doen: het verbinden van de kabels.

Terwijl ik de stroomdraad naar de omheining toe in de grond vastlegde, boorde Jan de nodige gaatjes en hing de contactdozen aan de muur.
Eindelijk kon ik aan de elektrische verbindingen van de lamp beginnen waar we aftakken naar het stopcontact toe.
(In België mag dat niet meer denk ik, maar hier is de elektriciteit overal zo verschrikkelijk lamentabel dat ze dat wel nog doen.)

Inmiddels was de zon al achter de einder en werd het vrij donker in de garage.
Ik kreeg van mijn geliefde wel een Petzl lampje om op mijn hoofd te zetten maar het voelde wel aan alsof ik op de tast de draadjes in de suikertjes moest steken...
Maar het is toch gelukt!
En de lamp brandde ook nog nà mijn ingreep!  Bravo voor mij!

Dan naar de nieuwe stopcontacten. Ondertussen was het zo donker geworden dat ik de lamp moest aansteken om nog te kunnen zien wat ik moest doen. De stroom afzetten was er dus niet meer bij...

Nadat ik een tweetal keer een serieuse klap veroorzaakte, waarbij het licht effe uit maar toch ook terug aanging, besliste ik toch maar om dit onderdeel te laten tot vanochtend.
Als ik aan het stopcontact zou blijven plakken, kon ik toch niet vertrekken...

Heb dan wel nog buiten in het donker voortgewerkt om de verbinding te maken tussen de stroomdraad en de omheining, want dat was nog niet af. En vermits daar nog geen stroom opstond, was het risico om een 'peer' te krijgen toch nihil.

Uiteindelijk is het me gelukt om dat af te werken en kon er terug stroom op de weidedraad!  Billy en Gauda zullen opkijken morgen!

Daarmee is de kans weer kleiner dat de paarden zouden uitbreken terwijl ik er niet ben!
(De vorige keer dat ik in België was, zijn ze uitgebroken op de dag dat ik ging terugrijden. Heb toen met de nodige adrenaline in één keer de ganse trip gereden...)

Tegen wanneer ik gedaan had was het al een tijdje pikdonker, behalve in de garage natuurlijk want: daar brandt de lamp!

En nu proberen om hier vandaag nog te kunnen vertrekken...

Het verzekeringsverhaal nog niet ten einde!

Intussen is ook 7januari alweer geweest...
Het gaat toch zo verschrikkelijk snel tegenwoordig!
En mijn moeder beweert dat het nog sneller gaat wanneer je ouder wordt...
Ben ik nu dan nog jong? ;-)

Gisteren schreef ik over mijn langverwachte afspraak met de verzekeringsagent en de loodgieter ivm een schadeclaim van een waterlek door vorstschade van vorig jaar (door de vorige eigenaar).

In tegenstelling tot onze afspraak om 10u, heb ik in de late namiddag eindelijk de verzekeringsman gezien...  Maar ik was al blij dat ik hem zag!

Intussen had ik hem al gebeld, zo'n drie kwartier na ons afspraakuur, om te vragen 'of er een probleem was'?
Il ghiaccio, signora! 
De straten lagen er beijzeld bij nadat het was beginnen regenen op de zwaarbevroren ondergrond. De loodgieter was dus nog niet kunnen vertrekken en hij ook niet.
Waar een gsm dan voor dient? Om door de klant opgebeld te worden zeker???
Grrrr!

Maar ja, ik kan dat niet enkel de Italianen verwijten, in België is dat tegenwoordig niet veel beter, meen ik me te herinneren.

Ik vermoed dat hij enige wrevel bemerkt had in mijn telefoontje want daarna heeft hij nog eens teruggebeld om te zeggen dat hij de loodgieter ging proberen te contacteren rond 13u om te zien wanneer hij kon komen.
En dan heeft hij nog eens gebeld om te zeggen dat de loodgieter zelf niet zou kunnen komen. Die moest dringend naar een school in de buurt die zonder verwarming gevallen was en maandag is het einde van de kerstvakantie, dus...
Maar hij zou dan zelf alleen komen, die namiddag zelf nog of zaterdag (hij weet dat ik naar België vertrek dit weekeinde).

Een paar uur later belde hij nog eens om te zeggen dat hij nu vertrok naar bij ons.
Binnen 10 minuten zou hij daar zijn...

En geloof me of niet, dankzij de wereldwijdvermaarde precisie van de Italiaanse uurwerken stond hij zo'n 40 minuten later al voor onze deur!

Denk je dat alles nu geregeld is? Dat het verhaal dan nu afgelopen is, na 6 maanden?

Dacht jij ook dat de man nu een cheque zou bijhebben?

Maar nee!

Hij gaf ons in levende lijve nog maar eens het verhaal dat hij mij intussen al minstens 2 keer aan de telefoon gegeven had. Maar er was verder niks nieuws onder de Italiaanse zon.
Wellicht wilde hij het ook live komen vertellen zodat Jan het ook kon horen.
Niet dat die er veel van verstaat, want zijn Italiaans is nog in pré-fase, maar na de nodige vertalingen kon ik hem bevestigen wat ik hem al een paar keer verteld had...

Dat de expert bereid is om een bedrag uit te betalen om de schadeclaim dan definitief af te sluiten. (Die heeft wellicht intussen ook al een indigestie van deze affaire...)
Dat bedrag is ongeveer de helft van de som van de twee offertes gegeven door twee verschillende loodgieters hier.

Waarbij er zomaar effe 1000 eur verschil was tussen de ene en de andere offerte...
En het tweede bedrag was 6x het lage bedrag.
Hoeveel gaan wij dan krijgen?
Dit is toch een mooie examenvraag voor in de lagere school zeker?

Maar de goedkope loodgieter 'zag' de watervlek op de buitenmuur niet goed en wist dus niet waar het probleem zat... maar zou het wel voor een habbekrats in orde brengen.
En de dure wou gewoon alle leidingen uitgooien en vernieuwen...

Dat ze er hier met hun klak naar slagen bij offertes?
Heb je mij niet horen zeggen!

Daarmee weten we dus nog altijd niet of de eigenlijke schade zelf zal kunnen betaald worden met dat bedrag.
Maar we hebben beslist om zeker te spelen, zoals in de dure offerte: in die badkamer moet toch een nieuwe boiler komen, dus laten we meteen alle leidingen vernieuwen. Normaliter moet het probleem dan toch verholpen zijn.  En hopelijk hebben we dan geen bruin water meer uit de leidingen wanneer die een tijdje niet gebruikt geweest zijn...

Ben eens curieus hoeveel de 'goedkope' loodgieter daarvoor zal rekenen?

In elk geval zou onze verzekeringsagent aan de expert zeggen dat wij akkoord zijn met de schaderegeling en dan kan die zorgen dat het geld bezorgd wordt.
Niet dat we daarvoor iets hebben moeten aftekenen hoor!
Net als vroeger in de dealing room, wordt er ook hier op het gesproken woord gehandeld...

Eerst stelde hij voor om nog eens langs te komen met DE cheque maar ik heb voorgesteld dat zij gewoon een overschrijving zouden doen.
Waarvoor heb ik in godsnaam een bankrekening?

Straks heeft de man meer geld opgedaan aan telefoontjes, benzine en werkuren om naar hier te komen dan wat de ganse schadeclaim betaalt!
Ik heb de stand niet goed bijgehouden, maar ik meen dat hij zeker 8 keer hier geweest is tot nu toe, enkel hiervoor...

Ik hoop dat we nooit eens iets ernstig voorhebben met de verzekering!
En hopelijk staan de centjes nog voor Pasen op de rekening...

AMEN

Driekoningen voorbij!

Gisteren was het 6 januari.
Voor de meesten onder ons betekent dat niet zoveel, maar diegenen die de heiligenkalender bijhouden weten dat het dan Driekoningen is.

So what?

Wel in Italië ligt het hoofdkwartier van de Paus, en dat merk je aan de feestdagen...

Zo hebben we ergens begin december hier een officiële feestdag gehad voor de 'Onbevlekte ontvangenis'.  Die was indertijd goed besteed door de 16-jarige dochter van de buren die een tijdje daarna kwam vertellen dat ze bezwangerd bleek van een jonge Roemeense god met een vurige tong...
Maar ik wijk af, sorry!  Over 'de puppies' heb ik het later nog wel eens.

Driekoningen is dus ook een feestdag in Italië.
Niet dat wij veel 'feest' opgemerkt hebben, maar alle winkels zijn dicht en je kan dus maar best zorgen dat je wat eten in huis hebt of anders mag je een restaurant gaan zoeken dat open is. En dat is hier in de omgeving ook al niet zo evident wanneer de vakantieperiodes door zijn... tenzij je wacht tot na 8u 's avonds, want dàn hebben Italianen pas honger!

Gelukkig hebben wij twee goedgevulde diepvriezers met o.a. groenten uit onze eigen 'orto', de groentetuin. Daar zit ook altijd wel een kleine selectie vis en vlees in, we zijn dus niet omgekomen van de honger...

Maar ik wilde wel nog een bezoek brengen aan de elektriciteitsmaatschappij, de gasmaatschappij en de watermaatschappij om de dubbele meters te laten omzetten naar 1 enkele meter.  En dat was gepland voor gisteren: lekker niet dus...
(Misschien was het sowieso al absurd te denken dat ik die 3 administraties in 1 voormiddag zou kunnen aflopen???)

Ons huis bestaat (op zijn Italiaans) uit 2 kleine appartementen met elk hun eigen meters. Hier woont doorgaans de hele familie in 1 huis, op verschillende verdiepingen.
Voor ons betekent dat echter overal dubbel abonnement betalen, dus wij willen dat laten terugbrengen naar 1 aansluiting. Ook omdat het 1 groot huis gaat worden waar wij een B&B in willen maken. Zoniet moeten we ongeveer elke dag in een andere kamer gaan slapen en om de twee dagen van badkamer veranderen...

De verbouwingen dienen uiteraard enkel om Jan te laten bewijzen dat zijn goed georganiseerd 'kot' ook inderdaad in de praktijk goed zal blijken... ;-)
Hij is dus de verantwoordelijke voor de verbouwingen en wanneer het allemaal af is mag hij daarna de gasten 'animeren'... wedden dat hij dat goed doet?

Aangezien het gisteren niet kon, wou ik dan een deel van die bezoeken vandaag doen maar ik was vergeten dat de man van de verzekering straks gaat komen om, na 6 maanden, een schaderegeling te treffen voor waterschade die opgelopen werd omdat Aldo (de vorige eigenaar) een paar buizen heeft laten bevriezen...
En na een half jaar ga je niet riskeren om een dergelijk evenement mis te lopen, niet?

Veel zal er daarna niet meer rondgelopen worden want de administraties zijn hier doorgaans uiteraard enkel in de voormiddag open...

Je leert hier in Italië vrij snel dat het niet helpt om je daar allemaal druk om te maken...

Dat zal dus een job zijn voor na mijn Belgiëtrip...  vediamo! We zullen zien!

Paarden in Italië...

Al gedurende meer dan 7jaar probeer ik mijn paarden zo 'natuurlijk' mogelijk te houden.
Dit wil zeggen dat ze altijd op de weide kunnen staan, winter en zomer buiten, dag en nacht, zonder dekens maar in de winter met een heel dikke pels.
Toen ze vroeger nog op de boerderij stonden kwamen ze heel af en toe maar eens binnen in de stal en doorgaans was dat dan nog maar omdat ze iets mankeerden of omdat de hoefsmid kwam.

Het laatste anderhalf jaar toen wij onze eigen weide hadden in Vossem, hadden ze enkel een schuildak. Niet dat ze dat gebruikten, ik kreeg ze daar enkel onder wanneer ik het hooi of ander eten daar zette. En zodra alles op was, waren ze er weer onder weg, weer of geen weer...

Maar hier in Italie ben je verplicht om voor je paarden een stal te hebben...

Enkele maanden geleden kreeg ik een controleur van de AUSL (zoiets als de veterinaire dienst voor paarden - denk ik?) omdat die door iemand getipt was dat er hier paarden waren.

Ik had intussen al via een forum vernomen dat de paarden hier elk jaar een bloedanalyse moeten laten doen om één of andere ziekte op te sporen waar ze hier blijkbaar nogal problemen mee hebben. Dus ik dacht: dat is een veearts die voor die bloedafname komt.
Nee hoor!

Om te beginnen moest ik vertellen waar de paarden vandaan kwamen. Allemaal uit België.
Het Europees paspoort met chipnummer moest hij niet zien want dat was enkel in het Nl-Fr-D-Engels en als goeie Italiaan sprak hij enkel dialect en Italiaans...

Wat is de bedoeling: vetmesten voor de slacht? Bij God neen!
(Op dat moment waren ze allemaal nogal mager van de aanpassing in de bergen, het vele op- en af-lopen en het minder rijke gras.)
Maar hij moest wel weten of ze uitgesloten waren van de slacht?
Natuurlijk zijn mijn paarden dat! Over mijn lijk dat er iemand een paardebiefstuk zal eten van een van mijn schatjes!

Ging ik dan een manege beginnen? Absoluut niet!
Wanneer ik later terug sterk zal zijn (...) hoop ik wel terug mijn natuurlijke dressage te kunnen beginnen en wie weet, geef ik die kennis dan wel door.
Maar ik moet er niet van dromen dat Jan (nou ja...) en alleman op mijn paarden wil komen zitten, in hun flank stampen en zo van dat soort dingen...
Heel selectief zal ik misschien wel terug enkelen toestaan om met mijn paarden een band op te bouwen, maar een manège waar je moet geld verdienen aan je paarden: no way!
Het paard is daar altijd het slachtoffer van, en hoe! Ik heb teveel gezien!

Wat wàs dan de bedoeling? Gewoon, paarden houden, ervoor zorgen, er een band mee opbouwen en hopelijk later terug leren rijden.
Ik zag de man denken : sono Belgi pazzo! (ze zijn gek, die Belgen)
Nou ja, liever goed gek dan...

In elk geval moest ik een register bijhouden.  Pardon?
Of je nu 1 paard hebt of je bent een paardenkweker met over de 100 paarden, daar maakt de Italiaanse autoriteit geen verschil in: je zult een register bijhouden!
Italië is dan ook een van de wereldleiders op gebied van administratie...

En indien de paarden naar de slacht mogen, moet daar nog een apart boekje bij waarin alle medicatie wordt genoteerd.  Oef, dat dus toch al niet...

En je moet een stal hebben waar de paarden in de winter in kunnen.
Jamaar mijnheer, dit zijn natuurlijke paarden, die zijn geen stal gewoon!
Ja, kijk Signora, wij weten ook dat paarden beter buiten lopen, ook in de winter.
Maar er zijn nu eenmaal mensen die denken dat een paard, net zoals een mens, in de winter een jas aanmoet en in een stalleke moet gaan slapen, lekker warm.
En wij willen geen probleem dat er dan weer een of andere halfzachte naar de Italiaanse Gaia gaat lopen om te zeggen dat uw paarden verwaarloosd zijn omdat ze geen stal hebben.
Zorg dat er een stal is en dat ze erin kunnen.
Of ze er dan ingaan of niet, is dan hun keuze.
Maar dan ben je in orde met de wetgeving en kan men het u en ons niet lastig maken.

Verder moest ik de man laten zien hoeveel weide we hadden, welk eten ze kregen, hoeveel watertonnen er stonden enz.  Alles werd mooi genoteerd in zijn boekje...

Maar wat me het meest zorgen baarde, was dat hij telkens flauwtjes mijn hand vastnam en bijna zoals de kleuters op school mij hand in hand begeleidde naar al die plaatsen...
Domme ik! Had ik toch wel gezegd zeker dat mio marito in Belgio was!
Jeetje, en je weet niet hoeveel invloed die man kan hebben om het je moeilijk te maken als je abrupt die hand terugtrekt!
Bij het afscheid (!) kreeg ik van hem dan ook nog een zoen!  Italianen!

Enkele maanden later kreeg ik van de brave man een telefoontje: hij was in Toano en zou binnen 15 minuten bij mij langskomen om de administratie verder te regelen...
Oef! Inmiddels was Jan terug thuis! Hij moest zich dus maar heel duidelijk aanwezig tonen!

Dat was dan ook de eerste vraag wanneer ik hem binnenliet: of de marito al terug was uit België?  Pech man! Si, si, è tornato la settimana passata! Hij is vorige week teruggekeerd...

Opeens wel veel formeler nu: of we nu al een stal voorzien hadden?
Wel, er stond al een geraamte voor een afdak, maar dat was niet goed genoeg.
Het moest een stal zijn met deuren die dicht kunnen.
Hij stelde voor om een oude zeecontainer te zoeken of zo, maar uiteindelijk hebben wij ervoor geopteerd om de 'studio' die achter de garage ligt als stal om te dopen.
Bij zijn vertrek toch nog een flauwe poging om terug een zoen te geven, maar hij kreeg een ferme hand uitgestoken...

En ik...
Na 7 jaar lang gepredikt te hebben dat paarden GEEN stal nodig hebben, heb ik nu dus een stal...
Ok, het is een loopstal geworden waar ze alle 4 samen in staan en de deur naar buiten is doorgaans altijd open.  Maar het is toch een stuk principe van mezelf dat ik heb moeten inslikken.  Wat die Italianen al niet gedaan krijgen!

En weet je wat nog?
Eigenlijk ben ik nu wel blij met die stal...
Want de paarden krijgen daar hun hooi waardoor er veel minder verloren gaat in de modder, het is er droog en uit de wind wanneer ik bij hen ben en het risiko op mok (een soort exzeem onderaan de voeten) is nu veel kleiner.

Maar verder blijven ze wel mijn 'natuurlijke' paarden met hun goeie dikke pels!

PS: onze 'brave man' zou half november terugkomen om naar de stal te kijken en hij zou dan mijn register terug meebrengen.  Hebben jullie hem gezien?  Ik niet!

De stal met de open deur naar buiten

De zelfde stal met de deur die naar de garage geeft, waar de traktor staat

ama goes to Meerbeek...

Sinds we hier einde mei 2010 in Italie aangekomen zijn, zijn Jan en ik nog niet echt heel veel kunnen samen zijn...

In juni moest ik dringend naar België nadat ik opeens door KBC werd ontslagen om medische redenen...

In juli ging Jan terug om het huis in Meerbeek nog verder op te knappen zodat het hopelijk sneller kon verkocht raken.  Tevergeefs...

Ik bleef alleen bij de beestjes achter in een vreemd land waarvan ik de taal nog moest terug oppoetsen, zonder enige familie, vrienden of bekenden.
Niettegenstaande er 2 maal een kort bezoekje was, werden het 3 lange en eenzame maanden... ook voor Jan alhoewel hij toch nog het gezelschap had van onze goeie buren en geen probleem had met zijn Vlaams...

En we staan er weer voor...
Volgend weekeinde staat er weer een Belgiëtrip op mijn agenda.
Voor hoe lang ik er ga blijven weet ik nog niet, maar het zouden wel eens weer een aantal weken kunnen worden.

Behalve een heel belangrijke vergadering met de Provincie op 12 januari i.v.m. de problematiek van onze wijk Den Tomme, staan er een aantal doktersbezoeken in het boekje.

Een nieuwe huisarts, die wél liever heeft dat ik genees (of tenminste: weer kan werken en Mr. Fibro koest kan houden).
Een reumatoloog, om na te gaan wat die nachtelijke pijnen in al mijn botten nu precies betekenen: reuma of toch 'gewoon' fibro?
Een elektromyografie laten maken om het Carpaletunnel syndroom uit te sluiten...

Maar dat laatste kan eventueel ook in Italie gedaan worden.
Hopelijk duurt het al bij al toch niet te lang, want ik zie er tegenop om Jan en de beestjes  achter te laten...

Gelukkig gaat er 1 beestje mee: onze Gritzl riskeert loops te worden in die periode en Jan wil geen risico lopen dat hij haar een paar seconden uit het oog zou verliezen wanneer ze in de tuin zou rondlopen... met al die lelijke reuen hier in de buurt!
Daarom hebben we besloten dat ze zal meegaan.

Tante Silvia en Tante Melissa zijn al gewaarschuwd!

Het 'kot' : een verhaal van dozen, doosjes en glazen potjes...

Jan kan een Pietje Precies zijn... dat is door kenners geweten!
Jan kan zich gefascineerd toeleggen op het structureren en ordenen van dingen...
Wie dat nog niet wist, moet maar eens een kijkje komen nemen in zijn 'kot'...

We wisten al langer dat we heel veel werkgerief hebben.
Voor ik Jan leerde kennen had ik een heel deel materiaal gekocht (en gebruikt) bij aanpassingen aan het huis in Meerbeek.
Maar hij had uiteraard ook zijn deel gerief uit zijn vorig leven.

In Meerbeek was er nooit echt veel aandacht besteed aan het ordenen van al die zaken.
Ik wist ongeveer waar mijn spullen lagen (tot Jan er iets mee gedaan had tenminste) en hij wist doorgaans (niet meer) waar hij zijn werktuig gelegd had...
(Mie, waar hebde gij dat nu alweer gelegd?)

Maar hier in Italie krijgt alles een nieuwe start, dus ook het ordenen van het werkmateriaal!

Aan de achterkant van het huis zijn er twee koten aangebouwd: het ene is het chauffagekot, het andere deed dienst als verfkot.
Toen we beslisten om de 'studio' aan de overkant van de straat te gebruiken als stal, werden beide koten leeggehaald zodat alles wat daar stond naar hier kon verhuizen...
De 'koterij' lag toch maar vol met oude rommel van Aldo, de vorige eigenaar, en kon enkele reis naar het plaatselijke containerpark.
Jan besliste dat beide ruimten tot nader order (?) mogen gebruikt worden om er al het gerief in op te bergen.

Hij recupereerde een oud metalen rek dat (in de sneeuw en vrieskou!) afgewassen werd en als eerste tegen de muur werd vastgevezen.
Ken je de ervaring waarbij je vingers vastvriezen aan een metalen plaat?  Ik wel!

Zo blij als een veulen op zijn eerste zonnige lentedag begon Jan dan voor al het materiaal een eigen plekje te zoeken.
Grote en kleine dingen werden op grote en kleine haken gehangen.
Alle zaag-, knip- en snijgerief kreeg een eigen plaatsje om nooit meer te vergeten.
De doorzichtige plastic dozen waar hij vroeger in de Brico een half maandloon aan besteedde, werden terug gebruikt om zaken in weg te steken terwijl je toch ziet waar het ligt...
(Ziet ge wel Mie, dat het de moeite waard was?)

Na een aantal slapeloze nachten gepieker over het waar en hoe, kwamen meetlat en waterpas boven om planken en leggers op de juiste hoogte en breedte tegen de muur te  schroeven.

Ganse reeksen al dan niet verroeste nagels, vijzen, moeren, rondellen en andere metaalschoonheden werden minutieus gesorteerd op lengte, dikte, stevigheid of weet ik veel.
En alles moest zijn eigen plekje en doosje krijgen...

Nu ken ik Jan inmiddels toch al 7,5 jaar en ben ik al één en ander van hem gewoon.
Maar deze brave jongen blijft me verbazen...

Eerst kwam de vraag naar een doosje van zoveel cm hoog en ongeveer zo breed omdat daar net die vijzen in pasten. Met daarna natuurlijk x varianten op dit thema...

Dan eentje van deze hoogte want die nagels waren nét zo lang.
Maar voor deze lengte moest het een smal potje zijn want daar waren er niet veel van!
En dan liefst een aantal in 8-vorm want dan kan je ze beter naast mekaar plaatsen...

Maar ook een reeks met schroefdeksel want die kan je in de plank vastmaken en het potje er dan onderaan vastschroeven. En neen, het potje van dàt merk heeft geen goed deksel!

De voorraadkast werd gecontroleerd op volwaardige maten van glazen en bokalen.
Maaltijden werden aangepast aan de nood voor deze maat potje of dat soort bokaaltje.
Jan ging zelfs mee winkelen met als enig doel de juiste maat potjes en doosjes te vinden die dan steevast in de winkelkar terecht kwamen, welke ook hun inhoud was... een goeie kok is creatief en vindingrijk genoeg om iets lekker te koken met wat uit het juiste potje komt, niet?

De plaatselijke Brico (hier noemt die Obi) werd gedurende een paar uur uitgekamd op zoek naar nog meer ideale plastic containers met vakjes op de perfecte hoogte, met de juiste tussenschotten en verschillende kleurtjes (rood voor nagels, blauw voor vijzen en geel voor moeren... of was het omgekeerd?)

Ik zou deze man niet liefhebben indien ik uiteraard niet zou proberen om de uitverkoren maten en modellen glazen bokalen of plastic potjes vanaf nu op mijn aankooplijstje te noteren...
En ben ik niet gekend als een onderdanige vrouw???

Dus weergalmde daarstraks de grote vreugdekreet ''Gritzl, ziet 'es!" bij de ontdekking van nog een reeks plastic potjes, waaruit ik de smeerkaasjes al gehaald had en in de frigo gestoken.

(Voor Gritzl en Xinshu is deze uitroep al jaren hét teken dat er 

iets heel lekkers of leuk te vinden is... 

indertijd ontstaan bij de nood om hen dringend bij ons te roepen 

voor een snoepje wanneer er een auto in de straat afkwam.)

Twee dolle honden kwamen aangerend om tot hun grote teleurstelling te moeten vaststellen dat deze potjes totaal leeg waren: Dom baasje! Wie is daar nu blij om?

Maar Jan is er heel blij mee, zelfs al zal hij de volgende weken smeerkaas moeten eten tot die uit zijn oren komt...

Ochtendstemming...

Heel langzaam veranderde mijn geest van slaaptoestand naar ontwaken terwijl mijn ogen zich heel even openden.
Een zachte waas van lichtblauw met roze strepen tekende zich af op mijn netvlies.
Ik wist: het wordt een mooie dag, de zon piept toch alweer door de wolken.

***

Intussen zijn we namiddag en moet de zon toch weer hard vechten omdat de wolken zich nijdiger tonen dan verhoopt... maar we hebben haar toch alweer een paar uurtjes mogen zien!
En dat doet toch zoveel goed, zowel aan het lijveke als aan de moraal!

 

Gelukkig Nieuwjaar aan allen !

Het is intussel wel al 3 januari 2011 geworden, maar toch vind ik het fijn dat ik mijn ArkAmA blog kan beginnen met jullie allemaal het allerbeste te wensen voor dit nieuwe jaar dat net gestart is!
Iedereen die ons de beste wensen heeft gestuurd, krijgt bij deze nogmaals bevestiging dat ook wij voor hen hopen dat 2011 een jaar wordt van goeie gezondheid, veel geluk en fijne dagelijkse ervaringen!

Maar omdat ik vermoed dat ik wel enkele vrienden vergeten ben om een wensmailtje te sturen... Sorry indien jij daarbij was!
Bij deze dan toch nog onze beste intenties toegewenst!

Ama, Jan & onze ganse Ark!