Als de zon schijnt in België...

Eerst het goeie nieuws!

Na bijna 3 weken vies Belgisch weer kregen we de laatste paar dagen eindelijk wat zon en zowaar een blauwe lucht!

Dat zorgde letterlijk voor een 'opluchting' aangezien mijn spieren en pezen zich onder invloed van de kosmische hogedrukgebiedmasssage zich meteen wat ontspanden.

Voor de eerste keer sinds mijn aankomst in België werd de pijn naar de achtergrond verdreven en voelde ik me fysiek weer wat beter.

Ik kon ook eindelijk 2 nachten doorslapen zonder een aantal keer gewekt te worden door Mr. Fibro en dat helpt ook altijd om weer wat helderder te kunnen denken.

Het leven voelt zoveel beter aan wanneer je zonder mist in je hoofd en pijn in je lijf kan rondlopen!

Maar behalve een Austrakimsche zege was dit het enige goeie nieuws tot zover...

Trouwe volgers weten dat ik woensdag tevergeefs bleef wachten op een kandidaat-koper voor ons huis. Mijnheer kwam toen niet opdagen aangezien hij zich, een kwartier na ons afspraakuur, realiseerde 'dat zijn vrouw moest werken maar hij wou graag zaterdag langskomen met haar tussen 14 en 16 uur'.

Dus zaterdagvoormiddag deed ik eerst boodschappen met mijn mama en regelde daarna een Gritzl-sitter bij Melissa waarna mamy en ik naar ons huis reden, geladen met een ganse reeks lekkere slaatjes als beleg op de heerlijke donkerbruine afbakbroodjes met zaadjes.

(Dit zijn zaken die je in ons Appenijnendorpje niet vindt en dus hier extra lekker smaken...)

Eerst een stevige Bowmore achter de kiezen en we waren gewapend tegen een zoveelste kroniek van een aangekondigde teleurstelling...

Want denk jij nu echt dat er iemand zijn afspraak nakomt om naar je huis te komen kijken wanneer eindelijk de zon schijnt in België?

Dat huis gaat toch niet lopen, dus dat kunnen we nog altijd wel eens gaan zien!

Dan ga je toch veel liever shoppen zeker of een leuke boswandeling maken!

En daar zijn gsm's niet welkom natuurlijk!

Wanneer ik dus rond 15.15 uur een telefoontje pleegde om te weten of mijnheer en mevrouw nog zinnens waren eens langs te komen, werd ik verwend met de serenade 'lang laten bellen zonder op te nemen'...

Hoor ik daar iemand zeggen dat het wellicht toch tijdverspilling zou geweest zijn met iemand die zich zo weinig serieus opstelt?

Het kan erger natuurlijk : dit keer heeft het tenminste niet weer een loze telefoonverbinding gekost...