Zweven tussen weten, hoop, angst en weemoed

Vandaag zit ik met een raar gevoel.
Ik zweef tussen zoveel verschillende gemoedstoestanden die elk om beurt de overhand krijgen.

Enerzijds weet ik dat onze beslissing om naar Italië te gaan, een goeie beslissing geweest is.
Ik voel me ginder veel beter dan hier, zelfs al had ik er de laatste maanden ook nog wel pijn.
Maar het licht, de zon, de warmte, de rust, het zijn allemaal zaken die meehelpen om ginder mijn spiertjes en gewrichten happy te houden.
Hetgeen ze hier en nu duidelijk NIET zijn...

Mijn kort verblijf hier heeft al duidelijk aangetoond dat het hier lang niet zo goed gaat: veel meer spierpijnen en hoofdpijn, niet zo goed slapen waardoor dus overdag meer mist in mijn hoofd en last met de maag en de darmen.

Na het weten komt de hoop.
Hoop dat 'Meerbeek' nu eindelijk zal verkocht worden zodat we degelijk aan 'Montecroce' kunnen beginnen.
Hoop dat ik in Italië gezond genoeg zal worden om terug te kunnen gaan werken.
Hoop dat ik ginder werk zal vinden zodat we een vast basisinkomen zullen hebben.
Hoop dat onze B&B zal slagen zodat we voldoende leuke mensen kunnen aantrekken, niet teveel, niet te weinig.

Maar in die hoop schuilt tegelijk veel angst.
Angst dat Meerbeek toch niet verkocht raakt maar ook
angst over mijn situatie naar sociale zekerheid toe wanneer het wél verkocht raakt.
Angst dat mijn gezondheid niet goed genoeg wordt zodat ik een eventueel werk niet zal blijvend aankunnen.
Angst dat ik geen werk zou vinden in Italië of dat ik daar werkloos of terug zieker zou worden.
Angst dat ik dan toch terug in België zou moeten komen werken.

Bovenop de angst is er weemoed...
Bij de confrontatie dat ik hier stilaan echt wel alles moet loslaten.
Dat Italië toch wel ver weg ligt van vele mensen hier die ik een warm hart toedraag (en vice versa).
Dat er een dag zal komen dat wij hier geen pied à terre meer zullen hebben zoals nu.

Dat er hier veel levensherinneringen achterblijven,
maar vooral dat er een stukje van mijn hart hier zal blijven hangen...