Ieder zijn meug...

Sommigen van jullie vragen zich wel af hoe het in Italië verderloopt met mijn ark en haar bewoners terwijl ik mij hier in België probeer te verwarmen...

Wel, ginder gaat alles blijkbaar goed!
Jan heeft inmiddels de nodige ervaring opgedaan met het verzorgen van paarden om te beseffen dat het geen evidente job is...  vooral wanneer je geen echte paardenman bent!
De dingen waar ik mijn rust in vind, zoals het uitmesten, hooi geven, waterbakken uitspoelen en water geven, zijn voor hem een 'corvee', een zware job die hij probeert lichter te maken door de efficiëntie te verbeteren.

Maar wanneer hij dan een systeem vindt om het hooi sneller en gemakkelijker te kunnen voeren blijkt dat de paarden gewoon meer eten, waardoor hij maar blijft voeren...

Het is voor hem een never-ending-job en ergens heeft hij daar wel gelijk in natuurlijk.
Het blijft zo dat indien je niet echt geniet van wat je moet doen, dan is je job altijd een veelvoud zwaarder dan wanneer het iets is wat je écht graag doet.

Dat geldt natuurlijk voor elke job maar het valt het nu wel écht op hoe, niettegenstaande ik zoveel minder kracht en energie heb dan hij, ik hetzelfde werk veel minder zwaar ervaar en er ontstresst uitkom terwijl hij er net heel moe van wordt...

Maar ik weet wel zeker dat mijn beestjes allemaal door hem goed verzorgd worden, al moet het niet te lang duren voor ik terugga denk ik.
Of hij laat me nooit meer weggaan zonder een vervangende verzorger/ster te krijgen...

Met poes heeft hij geen probleem precies.
Ons Mieke was de laatste tijd weer terug fel vermagerd omdat de oude wonde aan haar kin terug opengegaan was, hetgeen haar belette om goed te eten.
Zij wordt nu met de regelmaat van de klok handgevoed om toch maar zeker te zijn dat ze mooi rond zal zijn tegen wanneer ik terugkom.
Waarbij zachte brokjes afgewisseld worden met een zelf geprepareerde mengeling van vermalen rauwe kippevleugeltjes met wat gestoofde prei in een licht roomsausje...  wat goed binnengaat blijkbaar.

Eventuele stukken van botjes worden er vakkundig uitgevist en aan Xinshu gegeven.
Die op zijn beurt geniet van de extra aandacht en knuffels nu zijn zus afwezig is.

En zus?
Wel, onze Gritzl wijkt niet ver van mijn zijde.
Voor haar is het allemaal wat verwarrend: van Italie naar Meerbeek, naar Kessel-Lo (bij mijn moeder), weer naar Meerbeek, naar ...  
Ze begint het gewoon te worden om veel in de auto te zitten wanneer ik her en der moet rondrijden.

Ik laat haar niet graag alleen achter, dus doorgaans gaat ze mee naar waar ik ga, zelfs al betekent het dat ze dan soms in de auto moet wachten...
Of ze gaat op visite bij Tante Silvia en Nonkel Pascal, altijd goed voor een feestje want daar staan de koekjes altijd klaar!

Maar slapen doet ze bij mij. Zowel hier in Meerbeek als bij mijn moeder ligt ze op of naast mijn bed en gaat niet veel verder dan 2m daar vandaan.
Wie mij wil stelen, zal haar erbij moeten nemen!

Ze toont zich dan ook een goeie verdediger...
Vanochtend waren we nog bij mamy toen haar (ontslagen) poetsvrouw langskwam.
Nadat deze in het verleden meer niet dan wél kwam opdagen, had mamy beslist dat het genoeg geweest was. Maar ze moet wel nog 4 weken haar uren komen poetsen of anders moest mamy haar 16 dienstencheques als vooropzeg geven...

De dame in kwestie is niet al te beleefd en heeft een vrij verschillend vocabularium dan mijn moeder. Haar te pas, maar vooral te onpas, gebruikte kl***-woorden maakten haar aanwezigheid er niet echt positiever op.
Zowel vorige week als vanochtend was haar enige verwelkoming aan mijn moeder daarenboven een onmiddellijk 'Ik kom tegen mijn goesting', wat ze niet echt hoefde te verklaren aangezien ze dat al die vorige maanden al had bewezen.
(Je vraagt je af waarom die mensen zich inschrijven voor een dergelijke job...)

Van zodra ze aanbelde moest Gritzl natuurlijk haar boterham verdienen door eens te blaffen, tot daar alles normaal. Maar ze liep ook meteen de gang in waar ze direct de dame duidelijk maakte 'Durf maar niet te dicht komen want ik vertrouw u voor geen haar'.
En daar bleef het niet bij. Zolang we daar waren bleef onze kleine mus zachtjes 'woef'-en of grollen als had ze een boze geest gezien, zelfs al was ze op een ander verdiep bezig.
Gevoelig als ze is, voelde ze duidelijk de vijandigheid die met dit mens binnengekomen was en toonde dan ook openlijk haar afkeuring!

Ik heb haar nog nooit zo lang weten vies reageren op iemand.
Ze hield pas op toen ik haar oppakte en in de auto zette om te vertrekken...