Weer een droom aan diggelen... fibromyalgie sucks!

Vandaag was een trieste dag...

Toen we 5,5 jaar geleden beslisten om een Sheltie pupje te kopen, was het van in het begin met het idee om er een paar shows mee te doen en er een dag zelf ook een nestje mee te hebben. Met die bedoeling is Gritzl in ons leven gekomen.

De shows heb ik gedaan, twee keer. Telkens was ze het beste teefje in haar klasse, de eerste maal was ze zelfs de beste pup in haar klasse (nog beter dan haar broer die de beste reu was).
Zo'n mooi beestje, zo'n goed karakter, ze was voorbestemd om minstens één keer een nestje te hebben.

Ik had alles stilletjesaan goed voorbereid. Vond Arky, een mooie dark sable reu waar ze fantastische pupjes zou van hebben.
Opgezocht hoe ik de kleintjes op de juiste manier kon socialiseren vanaf het prille begin. Want ze zou wellicht 1 tot 3 babies hebben en ik zou ze niet allemaal kunnen houden.
Ik wist nog niet wie goed genoeg zou zijn om er eentje te mogen hebben, maar ik zou ze alleszins heel goed voorbereiden en clicker trainen zodat ze zonder problemen in hun nieuwe thuis konden opgroeien.
Haar zoontje wou ik graag houden... terug een reutje na het verlies van Xinshu vorig jaar.

Aangezien Gritzl in december 5 jaar geworden is, zou het 'nu' of 'nooit' worden...

Maar Mr. Fibro heeft beslist...
De laatste 9 maanden (symbolisch?) zijn fysiek zo vreselijk moeilijk geweest door de aanhoudende pijn, zowel overdag als 's nachts waardoor ik altijd vreselijk moe ben.
Meer en meer begon ik te beseffen dat ik niet de kracht zou hebben om voor de pups te zorgen zoals ik dat zou willen doen, ze de aandacht te geven die ze nodig zouden hebben, mij ermee bezig te houden zoals ik het gehoopt had. Zelfs indien er geen complicaties zouden zijn, zou het toch nog allemaal veel tijd en energie vragen, energie die ik niet heb.
Uiteindelijk heb ik moeten toegeven dat ik het niet zou aankunnen... het zou 'nooit' worden!

Gritzl had altijd wel last van haar loopsheid, was dan 6 weken veel minder speels en zelfs lusteloos. Daarenboven zitten wij hier met het probleem van zo'n 6-tal bastaardreuen die de buren los laten rondlopen waardoor wij haar die ganse periode niet alleen in de tuin durfden laten en ze dan veel meer moest binnen blijven, alsof ze gestraft werd terwijl ze niks verkeerd deed.
Dat wilde ik ook niet meer, die stress voor haar en voor ons, zo'n 12 weken per jaar...  daarom werd ze vandaag geopereerd.

Het verstand heeft gezegevierd over het gevoel.
Maar mijn hart bloedt... hoeveel dromen ga ik nog moeten opgeven door mijn ziekte. Wat gaat er uiteindelijk nog overblijven?

Fibromyalgie sucks!

Gelei van paardebloemen

De tuin (of wat er moet voor doorgaan) kleurde helemaal geel van de paardebloemen. Dus vooraleer ik Tachat en Wodan zou toestaan om binnen de omheining het gras te komen 'afdoen', besloot ik eindelijk een gelei van paardebloemen te maken.

Eerst zo'n 400 bloempjes geplukt, enkel die mooi openstonden en waar duidelijk al veel stuifmeel op zat, want het is datgene wat de smaak zal bepalen.
Wassen mag dus niet of je bent al dat stuifmeel meteen weer kwijt maar gezien de regen van de vorige dagen waren ze wellicht al genoeg gewassen...

De bloempjes met kleine beetjes in een zeef geschud, kwestie van de kleine beestjes eruit te krijgen zodat het toch een vegetarische gelei wordt! ;-)

Allemaal samen in een kookpot gedaan, daar 1,5 liter warm water bij en ook mijn eerste citroen van eigen kweek, puur bio! De citroen heb ik in fijne schijfjes gesneden en dus met pel en al mee de pot in.
Alles aan de kook gebracht en zo'n half uurtje laten koken.
Dan gewoon weggezet tot de volgende dag.

Vandaag dan alles door de neteldoek gegoten en terug de kookpot in.
Een volledige kilo suiker erbij (volgende keer doe ik wat minder) en nog het sap van een tweede citroen om wat meer pectine te hebben.

Ik had geen pecsuiker in huis, dus met gewone suiker gewerkt en dat heb ik geweten: ik heb bijna 2 uur in de pot staan roeren om de gelei te doen indikken!
Aan de prijs van de gas (LPG hier in de bergen) te weten is dit dus niet echt een goedkope bezigheid maar ja, waar ga je in de winkel biologische paardebloemgelei vinden hé...

Intussen bleef er maar iets meer dan 1/3 over, maar die smaakt wel lekker al is die heel zoet!
Direct heet overgegoten in de (5) propere potjes waar ik ook een klein takje rozemarijn heb ingelegd et voila!

Intussen heeft er al 1 potje 'geklikt', dus ik verwacht nog 3 klikjes te horen en dan ben ik gerust.
Heb 4 potjes in voorraad en nog een halfje om zo al te proeven.

Ben ik vandaag toch weer wat fier op mezelf...