Italiaanse espresso en caféine ...

Zoals ik gisteren vertelde, beweerde een bevriende bardame dat er in die hele korte Italiaanse espresso's bijna geen caféine zit.
Volgens haar zou de caféine eerst moeten loskomen bij de eerste druppels en komt die dus pas later echt ten volle in de tas terecht.

Aangezien de espresso's hier echt maar 1 slokje groot zijn, zou je dus zo enkel de pure koffiesmaak hebben zonder de caféinestoot erbij te krijgen...

Tja... gisteren heb ik het dus geriskeerd en na de feestmaaltijd heb ik zo een zwart siroopje opgedronken.
Siroopje is het woord wel, want behalve het feit dat het dus maar 1 slok groot is, doe je daar ook nog een volledig zakje suiker in en absoluut geen melk!

Raar maar waar, het smaakte me!
In die mate zelfs dat ik later in een tweede ronde nog eens een slokje nam.

Wat gebeurde er daarna dan wel?

In tegenstelling tot wanneer ik gewone zwarte koffie drink (of teveel cola), kreeg ik hiervan geen hartkloppingen of het extreem gevoel van nervositeit waarbij ik het bloed in mijn aders voel stromen.
Dat zat dus wel goed.

Maar... wanneer het bedtijd werd en ik na mijn slaappilletje stilaan naar boven ging, kon ik toch de slaap niet vatten.
Meer dan 3 uur heb ik nog wakker gelegen...

Misschien moet ik in de toekomst mijn espresso nog een beetje korter vragen?

Italiaanse espresso en dromen van coöperatief bankieren

Is vandaag een historische dag in mijn geschiedenis?

Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven een échte Italiaanse espresso gedronken... Correctie: het waren er zelfs twee!
Of ik vannacht ga kunnen slapen zal de tijd uitwijzen... maar indien ik de uitleg van een bevriende koffiebardame (of hoe noem je zoiets) mag geloven, zit er geen cafeïne in die superkorte sterke espresso's.

Of zou ik vannacht wakker blijven van het dromen over betere tijden?

Gisteren kreeg ik van de eigenaar van de lokale supermarkt een mandaat om in zijn naam naar de algemene vergadering te gaan van de lokale 'Raiffeisenbank', de Banca di Cavola e Sassuolo.

Vele Vlamingen kennen de term Raiffeisen vanuit het 'Cera' tijdperk, vroeger ook een cooperatieve bank voor ze fuseerde in het aandeelgenoteerde KBC.

Ik kende Cera in mijn 'jonge' tijd als de vriendelijke spaarbank waar men je als klant persoonlijk kende en waar de loketbediende je rekeninguittreksels al klaar had vooraleer je het loket bereikte.
Waar ik 22 jaar geleden solliciteerde omdat ik er zeker van was dat het in een dergelijk persoonlijke en vriendelijke omgeving zeker aangenaam werken zou zijn.
Waar ik zoveel jaar heel intens en graag werkte en goeie resultaten boekte...

Tot ik, na de fusie, minder en minder herkende van dat vriendelijke bedrijf waar ik eens begon. Maar waar ik, tegen beter weten in, toch steeds verder bleef voor ploeteren.
Bij nacht en ontij...

Tot ik uiteindelijk, uitgeput en opgebrand, door de bedrijfsarts naar huis werd gestuurd met de woorden 'dat het wel eens lang zou kunnen duren voor ik kon terugkomen'.
Om dik twee jaar later, als een schurftige hond, definitief de laan te worden uitgestuurd 'wegens langdurige ziekte'.

Iets wat ik NOOIT binnen mijn Cera zou verwacht hebben...
maar het was dan ook al lang geen Cera meer!

Ben ik melancholisch? Word ik te oud? Ben ik niet meer mee met de tijd? Was ik gek te geloven, te vertrouwen?
Was ik dom? Ben ik niet meer van deze wereld, misschien zelfs nooit geweest?

De tijd heelt alle wonden, zegt men.
Maar deze wonde blijft nog altijd diep vanbinnen pijn doen.
Een pijn die op dagen zoals vandaag, nog steeds heel erg naar de oppervlakte komt... omdat blijkt dat het ook heel anders kan, ook vandaag nog.

De Banca di Cavola e Sassuolo is een bank die fier is omdat ze als Cooperatieve dicht bij haar klanten en personeel staat. Die haar basisregels én het sociale luik nog écht toepast om de lokale regio te helpen verbeteren.

Op deze algemene vergadering vandaag leerde ik dat deze kleine bank (maar een van de groteren tussen de kleintjes) in 2010 verschillende nieuwe kantoren heeft geopend en heel wat personeel heeft aangeworven. Haar groei is immens, zeker in een jaar van crisis!
Ze heeft binnen de kring van cooperatieve Italiaanse banken, daarenboven nog een heel deel opgehoest voor hulp aan andere banken binnen de groep die het minder goed deden...

Na de vergadering was er een diner voor meer dan 1000 vennoten. Het voltallige kaderpersoneel, inclusief hoogste top, nam de tijd om samen met hun klanten aan tafel te zitten. Om tussenin rond te wandelen en welgemeend een vriendelijk gesprek te voeren met eenieder.

Waarom word ik dan weer week vanbinnen, krijg ik dan het gevoel dat ik hier graag deel zou van uitmaken?

Wat zou ik graag snel genoeg beter worden om voor deze bank hopelijk nog iets te kunnen betekenen...
Zou ik mijn kennis en ervaring toch nog kunnen/mogen gebruiken binnen een professionele omgeving waar ik meer dan 20 jaar ervaring in heb gehad?

Mag ik nog even dromen en terug hopen?

Laat het feesten beginnen...

La prima festa, het eerste feest van de streek was vanavond.
En laat het nou net het feest zijn van het Oratorio (het kapelletje) op Montecroce, onze berg!

Bruno, onze buurboer, had ons een paar weken geleden al uitgenodigd. Hij had gevraagd of ik eventueel met een van onze paarden kon deelnemen... Het was me niet helemaal duidelijk wat ik zou moeten doen, maar kon ik nou weigeren?

Tja, ik had in de laatste 4 jaar maar 1 keer op een paard gezeten, en dan was het nog wel op mijn Gauda, mijn 4-jarige merrie die nog volledig moet ingereden worden.

Het was wel een fantastische belevenis geworden (zie Gauda ) maar dat kan je moeilijk aanzien als een voorbereiding om met je paard naar een feest te komen.
Daarenboven dacht ik dat het de bedoeling was om kindjes een ritje te laten rijden op Wodan en dan moest ik hem echt wel zelf terug een paar keer inrijden...

De laatste paar weken heb ik dus een heel deel verloren tijd met de paarden proberen in te halen : voeten bijwerken, wat grondwerk proberen en ja, een klein ritje doen.
Dit is me gelukt met Billy zowel als met Wodan. Alhoewel ik er moet bij vertellen dat ik mijn tweede ritje met Wodan op de grond geëindigd ben nadat hij aan de weide de elektrische draad had geraakt en al zigzaggend de berg terug opdraafde... wat voor mij nèt te moeilijk was om dan nog zonder zadel op zijn rug te kunnen blijven! Zo goed rijd ik nu ook nog niet hé...

Maar laat me bij het onderwerp blijven, de festa da'll Oratorio, dus.
Toen ik vannamiddag rond 3u een eerste poging ondernam om de zaterdagboodschappen te doen (en bleek dat de winkel een siesta heeft van 1 tot 4 u in de namiddag), kwam ik langs het kapelletje (het Oratorio) waar o.a. Bruno hard aan het werken was om alles in orde te krijgen voor de avond.

Alora Bruno, per cuesta notte, ché devo fare? Wat moet ik vanavond doen?
Niente, Ennea viene con su cavallo, alora non è necessario che tu lo fai.
Ok, een andere buur, Ennea, zou uiteindelijk toch kunnen komen met zijn paard, waardoor ik van mijn taak ontheven werd. Die man doet dit al zoveel jaar dat ik moeilijk nu opeens mijn rechten (?) kon opeisen...
Trouwens, het is wellicht beter dat ik eerst leer op mijn paard te blijven, zelfs wanneer hij al zigzaggend de berg opgaat!

Dus vanavond gewoon te voet naar het feest. Ik had me voor de gelegenheid helemaal 'opgerafistoleerd' (zoals ze in Leuven zeggen). Jeetje, dit is meer dan 4 jaar geleden dat ik nog én make up op had én oorbellen had ingestoken...
Ik ben blijkbaar toch wel beter aan het worden!

De festa was zoals zovele Italiaanse festa's in deze omgeving: lokale gerechten die je aan lange tafels allen bij mekaar samen met de lokale wijn in grote hoeveelheden verteert.
Alhoewel dat 'verteren' achteraf soms wel moeilijk is... Lambrusco is geen slecht wijntje maar net als veel jonge wijn loopt het in goed gezelschap iets te vlot binnen en heeft daarna een stenen maag nodig om zijn weg te kunnen verderzetten...

De gnocchi waren anders wél weer heerlijk!
Dit is echt wel het eerste Italiaanse recept dat ik zelf wil leren maken... je kan het best vergelijken met een zoute smoutebol, maar dan veel lichter.
(Voor die uitdrukking riskeer ik wellicht de dood met de kogel indien een Italiaan dit leest, maar ik kan het niet beter beschrijven, sorry.)
Het is alleszins héél lekker en je eet dit met de lokale hespen en salami's. Ook al om je vingers van af te likken...
Ja, voor een dieetvakantie moet je niet naar hier komen!

Inmiddels is de festa voorbij, ligt Jan met net een ietsje teveel Lambrusco in zijn bed te tollen en zit ik hier met een Amaretto om mijn maag na al dat vet en zuur toch ook wat zoetigheid te geven, kwestie van de vertering terug op gang te trekken...

We hebben ons vandaag echt wel voor een goed stuk 'ingeburgerd'. Vanaf nu zijn we lid van de 'Amici dal Montecroce', de plaatselijke 'pro loco' (vriendenvereniging) die de buurtfeesten organiseert.

Neen, ik zie ons niet echt terug naar België verhuizen...

Een gezonde geest in een gezond lichaam...

De laatste week is het weer niet zo goed met mij.
De fibromyalgie laat zich weer voelen...
Weer veel last van hoofdpijn, ijl in het hoofd met het gevoel dat ik ga vallen en weer veel vermoeidheid zonder duidelijke reden.

Aan het weer zou het niet mogen liggen. Het is hier warm, ok misschien wat zwoel soms maar toch niet die vochtige, kleffe warmte die we in België hadden en waar ik dan weer spierpijn van kreeg.

Er zijn geen noemenswaardige stressfaktoren bijgekomen waar ik het zou kunnen op steken. Of toch zeker geen negatieve dingen.
Behalve dan het overlijden van mijn Miekepoes... zou dàt nu weer de trigger zijn?

Ik rust nochtans voldoende, slaap veel en doe 's ochtends bijna altijd een meditatie en mijn stretchoefeningen.
Ik vermoed dat het dankzij die oefeningen is dat ik minder fysieke pijn heb tegenwoordig, al kan ik toch nog dagen hebben dat mijn bovenrug, schouders en nekpartij volledig vast zitten... wat wel de barstende hoofdpijn verklaart!

Door mijn ganse ochtendprogramma probeer ik terug 'een gezonde geest in een gezond lichaam' te krijgen... maar het hoofd wil weer niet mee.

Resultaat is dat ik weer heel laat op de dag pas begin te leven. De voormiddag begint al laat en met mijn ganse ochtendprogramma kan ik daarna doorgaans enkel maar de tijd vinden om te koken...
Zelfs dat is dikwijls al voorbij het normale middaguur.
Gelukkig is Jan intussen gewoon aan mijn onregelmatig ritme en zorgt hij dat hij tussenin toch al iets eet in afwachting van het 'middageten'.

In de namiddag moet ik het dan nog rustigaan doen en het is pas tegen 4-5 uur dat ik voel dat ik weer wat energie krijg om iets te doen.
Tegen dan zijn de meeste mensen al moegewerkt!

Het gemis

Het wordt laat nu, deze vrijdag 20 mei.
Jan en de hondjes zijn al 'doke doen', ik ben net terug van de paardjes te verzorgen en heb een douche genomen om de mestgeur wat uit mijn huid te krijgen.

In tegenstelling tot wat we gewoon zijn is het zwoel buiten. Ik stond nat in het zweet alhoewel ik niet veel gedaan heb bij de paarden. Ook nu nog, na het douchen, voelt mijn gezicht nog vochtig aan en is het dankzij de lavendel-bodylotion dat het gevoel niet onaangenaam is wanneer ik mijn voorhoofd wrijf.

Ik zit in het benedenappartementje alleen, in het 'living'gedeelte. De slaapkamers zijn voorlopig nog in het bovenappartementje en de honden slapen in de 'fitness', de benedenkamer in het oude deel.
Zodat ik hier alleen zit... voel ik me alleen?

Het doet vreemd aan. Vroeger zat ik hier altijd met Miekepoes nog zo laat. Het waren onze kleine intieme momenten samen wanneer het huis in rust was.
Dan zaten we hier getweetjes, soms zij op mijn schoot te genieten, soms naast mekaar in de zetel. Af en toe ook lag zij in een van de hondenmanden terwijl ik met mijn laptopje op schoot zat. Zoals nu.
Maar de hondenmanden zijn leeg.

Het voelt heel raar... ik zit op mijn eentje.
Niet dat ik er triest van word, maar het voelt vreemd aan. Alsof ik mijn bondgenootje in de late uren kwijt ben.

Toch voel ik nog dikwijls haar aanwezigheid... of beeld ik het me maar in?
Wanneer mijn ooghoeken ergens een zwarte vlek ontwaren zeggen mijn hersens: daar zit Miekepoes. Maar wanneer ik dan goed kijk is het de stofzuiger, of is het een deel zwart wasgoed dat moet opgeplooid worden.
En toch, heel even voelde ik dat ZIJ het was...

Dàn mis ik haar... weet ik dat zij een knuffeltje wilde of wat eten. Of wilde ze gewoon dat we mekaar aankeken waarbij wij in mekaars ogen konden zien dat het goed was, samen te zijn. Zonder woorden, geen geluid.
Want na 18 jaar ken je mekaar goed genoeg om de andere zo te begrijpen.

Dit heb ik gekend, daarom ben ik niet triest nu.
Maar ik mis het wel...

Verdriet verdooft

Gisteravond hebben we Miekepoes begraven in onze tuin.

In de loop van de namiddag lag ze hier nog in de mand. Het leek of ze heel rustig sliep. Regelmatig ging ik haar strelen, ze lag daar zo mooi.
Onwezenlijk!

Jan heeft een mooi plekje uitgekozen in de schaduw van een oude eik, tussen twee amandelboompjes, voor een rozelaar, waar hij haar grafje heeft gegraven.
Ik kan het plekje zien van waar ik nu zit, zo is ze nooit ver weg van me.

De rozelaar had net haar eerste roos open. We hebben ze geplukt zodat ik ze aan Mieke haar hoofdje kon leggen.
Zo begroef ik 18 jaar mooie herinneringen in mijn leven...

Sindsdien loop ik verdwaasd rond, verdoofd.
Ik bleef het slapengaan telkens maar uitstellen, want daarna komt de ochtend...
Na een slechte nacht durfde ik niet naar beneden gaan, bang voor de herinnering die hier nog heel levendig is. Zelfs al had ik gisteren haar mand en kattebak al weggehaald.

Maar hier in de living staan nog de manden van de hondjes waar zij, als hoofd van de roedel, regelmatig haar plekje vond. Want zij stond duidelijk boven de anderen!
Daarin is zij gestorven op het lamsvel van Xinshu, dat ik ook weggedaan heb en vervangen door een ander kussen voor hem.
Maar ik kan toch zijn mand niet wegdoen, dat zou naar hem toe niet fair zijn.

Regelmatig zie ik haar daar nog liggen, hoe ze haar hoofdje ophief en mij met een lieve miauw begroette.
Ik mis haar toch zo erg!

Ik weet dat de pijn zal slijten, dat heeft zijn tijd nodig. Net zoals bij Snoetie zullen de mooie herinneringen blijven.
De lieve berichtjes van zovelen onder jullie helpen me hier ook wel bij. Dank daarvoor.

Maar voorlopig aanvaard ik mijn verdriet en wanneer de tranen weer maar eens wellen, pleeg ik geen verzet.
Achttien jaar fijn gezelschap veeg je niet zo snel uit.

Het kaarsje is uitgeblazen...

Het was een verschrikkelijk moeilijke beslissing.

Toen ik vanochtend naar beneden kwam, lag Miekepoes nog steeds op dezelfde plaats waar ik haar gisternacht achtergelaten had.
Ze keek op en miauwde naar me. Het zou de laatste keer zijn dat ze me zo begroette.
Dag mijn liefje.

Ik gaf haar een knuffel en ging een bordje klaarmaken met versgemalen kalkoenvlees waar ik een beetje warm water opgoot zodat het een goeie temperatuur had.
Ik bood het haar aan.
Ze zette zich even recht: ik zou wel willen...
Ze likte er even aan en wendde zich af.
Neen, ik doe niet meer mee. Ik wil eruit, het is me te zwaar.

Ik zette het bordje weg en streelde haar zachtjes.
Ik begrijp je Mieke, ik sta je toe om te gaan. Hoe zwaar het mij ook valt, ik zal je helpen zodat het niet te lang meer moet duren. Je hebt daar recht op en ik zal me niet verzetten.
Ze legde zachtjes haar hoofdje te rusten op mijn hand.
We begrepen mekaar.

Na een tijdje trok ik stilletjes mijn hand terug en ging naar de zetel. Ik nam mijn laptop en zocht 'veearts, Toano'.
Ik belde maar had de dochter aan de lijn. Ze gaf me een gsm nummer.
Ik kreeg geen verbinding op het nummer en belde haar terug.
Ze zou haar vader verwittigen, nog voor de middag zou hij langskomen.

Zaterdag 14 mei 2011.
Alhoewel ik Mieke's geboortedatum niet exact ken is ze nu zeker 18 jaar geworden. Voor haar is dat voldoende.

Ik nam haar op mijn schoot in de hoop onze laatste uren nog samen te kunnen doorbrengen. Maar ze wilde terug in haar mand waar ze zich comfortabeler kon neerleggen. Het was geen afwijzing, enkel een teken dat het echt niet meer ging.
Ik accepteerde haar beslissing, kon niet anders.
Alles moest nu gebeuren zoals zij het wilde.

Meer dan 45 minuten zat ik op een kussentje naast de grote mand waar ze zich had in neergevleid. Soms in tranen, maar met een glimlach naar haar toe.
De ganse tijd hadden we contact, al was het gewoon haar pootje op mijn hand, maar we waren samen.

Toen ik de veearts zag aankomen, zette ik de mand op de tafel in de eetplaats. Het was haar altaar van waaruit zij zou kunnen vertrekken.

De man kwam binnen, wij hadden hem nog nooit gezien.
Ik legde hem uit dat zij al 3jaar chronisch nierfalen had, dat het de laatste twee dagen zo fel verergerd was dat ons Mieke zelf gevraagd had om te mogen gaan.
Hij betastte haar voorzichtig en begreep dat ik wist waarover ik sprak.
Hij ging terug naar zijn wagen om de nodige spuitjes te halen.

Voor haar probeerde ik me te beheersen, maar de tranen liepen over mijn wangen. Mijn lieve Mieke, je moet niet langer meer vechten, je mag naar Snoetie gaan. Ik zal je nooit vergeten, ik hou van je.

De veearts kwam terug binnen: een nierblokkage daar is spijtig genoeg niets aan te doen. Ik geef haar eerst een spuitje om te verdoven en daarna...

Die eerste prik deed schrikkelijk pijn, bij ons allen.
Poes reageerde nog heel even maar kwam meteen tot rust en ik legde haar zachtjes neer in de mand. Ik liet mijn handen lichtjes contact houden. Dit zou zo blijven tot wanneer ze haar lichaampje helemaal had losgelaten, bijna een uur later.
Nog meer dan tevoren ademde ze nu zwaar, haar mondje gans open. Haar fijne lijfje pompte zwaar om het hartje voldoende te kunnen voorzien. Dit was niet meer nodig.

Het tweede spuitje maakte een einde aan die nutteloze krachtverspilling.
Meteen kwam er rust over mijn kleine meid. Ik snikte en ook Jan kon zich niet meer inhouden.
Het is over meisje, dank je wel voor die mooie 18 jaar.

Ik bleef haar vasthouden, nog bijna een uur lang. Pratend, voelend hoe haar lichaampje stilaan alle laatste impulsen zachtjes losliet. Het werd 12 uur wanneer ik onder luid klokkengeluid voelde dat alle spanning haar lijfje had verlaten.
Ze was haar reis over de regenboog begonnen.

Vaarwel Miekepoes, mijn kleine meid, het ga je goed.
We hebben mekaar erg liefgehad, jouw hele leven lang.
We vinden ons terug in een volgende stap.
Ik zal altijd van je houden.

Het is beter te hebben liefgehad en te verliezen
dan nooit te hebben liefgehad.

Het kaarsje loopt teneinde...

Ons Miekepoes is 18 jaar geworden.
Dat is fantastisch, wetende dat zij al verschillende jaren sukkelt met nierfalen.
Al verschillende keren in het verleden hebben we gedacht dat we haar zouden kwijt zijn, maar telkens opnieuw was het loos alarm en kwam ze er na korte of langere tijd terug door.

Ik zal nooit vergeten, toen ze nog maar goed een jaar was en ze begon al eens verder te wandelen dan het huis en de tuin in Meerbeek.
Het huis was toen nog niet verbouwd en de benedenverdieping bestond uit 2 kelders met in het midden de garage waarvan de grote houten deur nog met de sleutel van Sinte Pieter moest dichtgedraaid worden.
Doorgaans liet ik de deur de ganse dag (en soms nacht) open met de sleutel erop om te vermijden dat ik zonder sleutel voor de deur zou staan.

Ik had toen nog mijn 3 keeshondjes: Floepje, Snoetie en Koosje.
Wanneer ik 's avonds dat trio nog een laatste plas liet doen in de tuin, deed ik dan meteen de garagedeur op slot en nam de sleutel terug mee naar boven.
Miekepoes had haar eigen poezeklepje waarmee ze in de veranda binnenkon, dus zelfs als het zou regenen moest ze nooit buiten blijven.

Zo ook die ene zomeravond.
Poes had in de loop van de avond besloten dat het tijd was om op ontdekkingstocht te gaan en tegen bedtijd was ik met mijn 3 kleine gangstertjes nog effe buiten geweest om dan alles af te sluiten en naar bed te gaan.
Aangezien het goed weer was had ik de auto op de oprit laten staan, waardoor ik de volgende morgen toch weer 2 minuten uitspaarde in de ochtendstress naar het werk.

Toen ik de volgende dag thuiskwam merkte ik op dat poes nog niet binnengekomen was om te eten. Ik besteedde er niet teveel aandacht aan.
Maar hoe later het werd, hoe meer mijn oren zich toespitsten op het bekende klapgeluidje.
Stilaan begon ik meer en meer ongerust te worden en toen ik samen met de hondjes naar buiten ging riep ik zachtjes haar naam: Miekepoes, poezemie, kom! Kom bij de mama, kom! Miekepoes...
Maar geen Miekepoes te zien.

Die nacht sliep ik niet goed en voor ik de volgende morgen naar het werk vertrok zag ik dat het schoteltje met haar eten nog altijd onaangeroerd bij de kachel stond.
Dit was de eerste keer dat zij zo lang wegbleef.
Het was geen poezentijd en daarenboven was ze geopereerd, dus daar kon het niet aan liggen dat ze wegbleef.

De volgende avond weer terug hetzelfde scenario.
Tegen dan was ik zo ongerust en bang dat haar iets was overkomen.
Ik was al de ganse wijk rondgewandeld en had links en rechts gevraagd of ze geen jonge zwarte poes hadden zien ronddwalen, maar niemand kon mij positief antwoorden.

Tegen slapenstijd deed ik weer nog een verwoede poging door in de tuin te gaan roepen. Geen reactie...
Mijn gemoed liep vol en zachtjes snikkend ging ik met de hondjes naar binnen. Ik zat in de zetel en begon steeds luider te huilen.
De hondjes zaten een beetje dwaas naar mij te kijken en eentje probeerde mij af te leiden om mijn verdriet te minderen.
Opeens hoorde ik gemiauw... en nog eens!
Ik riep luid 'Mieke, waar ben jij?'
Het geluid kwam uit de kelder!

Aangezien ik de laatste dagen daar niet hoefde te zijn, had ik de garagedeur niet meer opengedaan. Zij had zich daar twee dagen geleden laten opsluiten. Zoals de meeste katten, had ze met engelengeduld gewacht tot ik de deur terug zou opendoen...
Zodra ik dat deed kwam ze direct naar me toegewandeld en al huilend met haar in mijn armen gingen we terug naar boven. Ik had ze kunnen doodknuffelen!
Zij was vooral geïnteresseerd om eindelijk terug iets te kunnen eten...

En nu ligt ze daar, afwisselend in de ene of de andere mand en zie ik dat ze mij stilaan duidelijk maakt dat haar lichaampje begint zwaar te wegen om nog mee te sleuren.
Haar niertjes werken nog maar voor een deeltje waardoor ze meer en meer hinder begint te krijgen van hoge bloeddruk, misselijkheid en vermoeidheid.
Ze slaapt heel veel maar haar ademhaling vraagt behoorlijk wat energie.

De laatste paar dagen wil ze bijna niet meer eten maar ze dronk des te meer. Haar adem begint ook fel te ruiken alhoewel haar paar overblijvende tanden mooi proper zijn. Dit zijn allemaal tekenen dat het nierfalen verergert.
Gisteren heb ik haar medicijnen verhoogd en extra met homeopathie en Schüssler zouten ondersteund. Ze lijkt een ietsie beter maar het blijft minimaal.

Op internet las ik dat het vooral belangrijk is dat ze blijft eten en drinken, daarom probeer ik allerhande. Zalm, vers kalkoenvlees dat ik zelf vermaal, lekkere snoepjes, eender wat als ze maar eet.
Ik probeer ook het eten in een beetje warm water zodat het lekkerder ruikt en zodat ze dat vocht toch ook binnenkrijgt.

Maar hoe lekker de hapjes ook zijn, het zijn maar muizenhapjes.
Wanneer ik binnenkom en ze is wakker, kijkt ze me aan en miauwt me wel toe.
Dan haal ik nog maar eens haar bordje bij en presenteer het haar.
Wanneer het lekker ruikt zet ze zich dan recht en begint smakelijk een eerste hapje te nemen.
Maar na het tweede of derde, krijgt ze weer een slecht gevoel in haar maagje (denk ik) en dan stopt ze om zich langzaam om te draaien en terug te gaan liggen.

Ik sta erbij en ik kijk ernaar...
Met lede ogen en een hart zo groot als van hier tot in Tokyo, amper mijn tranen bedwingend.
Ze ziet er nog steeds zo mooi uit, ik hou toch zoveel van haar!

Ik wil niet dat ze mijn verdriet ziet, ik heb zoveel liefde en vriendschap van haar gehad, zoveel lief en leed heeft ze met mij gedeeld. Gedurende 18 jaar van mijn leven!
Sinds ik ben gaan alleen wonen op mijn 19e, heeft er geen enkele levende ziel zo lang met mij samengewoond...

Ik wil haar liefst nog vele jaren houden, maar ik moet haar beginnen loslaten.
Misschien, als ze terug goed zou gaan eten, komt ze er toch nog maar eens door... misschien!
Maar als ze echt laat voelen dat ze geen zin meer heeft, moet ik het kaarsje laten uitgaan.
Als het moet uitgeblazen worden, is dat mijn laatste liefdestaak die ik voor haar kan doen.

Ze heeft een mooi leven gehad, ik wil niet dat haar laatste dagen er teveel aan zouden zijn.
Maar het idee doet toch zo'n pijn...

Renoveren: de start...

In een vorige post kwam ik tot het besluit dat ons huis toch wel degelijk 'wat' renovatie nodig heeft, ook al moeten we nu nog voor elke euro overwegen waaraan we hem mogen spenderen.

Het één met het ander, beslisten we dat we eerst met onze twee slaapkamers zouden starten zodat we daarna het bovenste appartement kunnen in orde brengen voor de vakantieverhuur.

Eén ding was wel zeker: hij zou beginnen met werken aan de hoogste kamer en zo naar beneden toe werken. Kwestie van enigzins het vuil in huis wat te beperken. 

Jan mocht als eerste kiezen waar hij zijn slaapkamer/bureau liefst had, op de middelste verdieping of op de hoogste.

Voor een tweeling is dat een heel moeilijke keuze, die uiteraard een aantal keer veranderde in de loop van de gesprekken. Zelfs nadat hij al gestart was met de werken besliste hij uiteindelijk toch maar om mij het hoogste verdiep te laten omwille van het lagere plafond daar.
Hij neemt dus de middelste kamer. Voorlopig definitief ... 

De beide kamers waren volgepropt met meubels, kleren, allerhande. Daar moesten we eerst een andere ruimte voor vinden. Want Jan wilde beide kamers leeg zodat hij in de ene kon werken terwijl het materiaal tijdelijk in de andere kamer kon staan.

Op zich geen probleem zou je zeggen, met zo'n groot huis?

Toch was het een heel gedoe om alles ergens anders neer te poten op zo'n manier dat we de zomer niet in wollen pullovers moeten doorbrengen...

Eerst weten wat en hoe: komt er een wasbak of douche in de kamer; waar moeten er stopcontacten of lichtpunten komen; waar komt er later misschien ooit een vensterdeur naar een balkon; wat gaat er uiteindelijk op de vloer komen, ...

We beslisten dat er op dit ogenblik geen waterpartij zou komen omdat de kosten nu al hoog zouden oplopen. Ook een nieuwe vloer wordt uitgesteld.
De radiator in Jan zijn bureau zal vervangen worden door een zwaardere waarbij de originele in een andere ruimte zal herbruikt worden. De radiator moest sowieso in beide kamers afgekoppeld worden voordat de isolatie en de gyproc kan gezet worden.

De voorbereiding voor dit alles nam al snel een aantal weken in beslag, waarbij er intussen ook druk berekend werd welk/hoeveel materiaal we zouden nodig hebben, hoeveel de isolatie zou kosten ifv de dikte enz.
Prijzen werden vergeleken waarbij aandacht voor de nabijheid van de leverancier en/of het transport inbegrepen is in de prijs.

We beseften na een tijdje dat een aantal produkten blijkbaar in Italië gewoon niet te krijgen zijn... Probeer hier niet naar gladde gips te zoeken, dat kennen ze hier niet. 

Ook een aantal heel goeie (Belgische) lijmen zijn hier niet te vinden en achteraf bleek dat het alternatief dan dikwijls niet de resultaten gaf die Jan gewenst had.

Uiteindelijk werd er een ganse lijst opgesteld van zaken die ik uit België zou moeten meebrengen bij mijn volgend gepland bezoek.

De impact van mijn ziekte kwam wel pijnlijk naar boven: vroeger deed ik een dergelijke voorbereiding van werken aan het huis zonder enig probleem bovenop een zware KBC-dag.

Nu moest ik de gesprekken doseren en heel regelmatig 'vrije' dagen inlassen omdat dit alles zo vermoeiend is. Al waren het maar vraagstukken van niveau derde leerjaar die op zich gemakkelijk op te lossen zijn. Maar de vereiste concentratie resulteerde in hevige hoofdpijn en fysieke uitputting, bovenop de algehele spierpijn.

Alhoewel ik ergens toch blij moest zijn: een jaar tevoren was ik even moe en had evenveel pijn zonder ook maar iéts te doen... is er dan toch verbetering in mijn gezondheid?

Gelukkig kwam de loodgieter al op de zaterdagochtend voor mijn vertrek naar België om nog snel de radiotoren af te koppelen zodat Jan écht kon beginnen terwijl ik weg was.

De start was genomen...

Renoveren... is dat nodig?

Ik heb er al een paar keer gewag van gemaakt... Jan is begonnen met de renovatie van ons huis.
Al moeten we het allemaal omwille van cash flow problemen 'pian piano', stillekesaan, doen zolang Meerbeek niet verkocht is. Toch hebben we besloten om aan de eerste slaapkamers te beginnen, in het oude gedeelte van het huis.

Je vraagt je misschien af wat er dan allemaal moet vernieuwd worden?

De vraag is eerder: wat moet er niet veranderen...

We mogen dan wel een groot huis hebben, het is wel een oud huis met alle gevolgen vandien. 

Het rechtse gedeelte dateert van 200 jaar geleden en is gebouwd in 70cm dikke muren in de plaatselijke natuursteen waar dan een cementlaag werd bovenop geplakt. Dit gedeelte bestaat uit 3 grote kamers boven mekaar met op de tussenverdiepen in recentere bijbouw 2 badkamers.

In deze streek van de wereld kennen ze geen kalk, maar cement hebben ze hier voor het opscheppen waardoor dit zowel op de binnen- als buitenmuren gebruikt wordt waarna er eventueel een kleurtje wordt op gezet.

Maar veel mooier is het wanneer de cement van de buitenmuur afgeklopt is en deze terug mooi ingewerkt. Dat geeft dan een prachtig authentiek zicht natuurlijk!  

Geduld is een mooie deugd... ooit komt het er wel van.

Het linkergedeelte bestaat uit twee appartementjes en een grote cantina, een kelder, die gedeeltelijk onder het grondniveau zit omwille van de helling van het grondplan.

Dit stuk dateert van de jaren '70 en werd aangebouwd ipv los tegen het andere stuk aan te zetten. Met als gevolg dat er barsten komen omdat het ene gebouw anders 'werkt' tov het andere.

De muren hebben trouwens traditioneel van die typisch-Italiaanse barsten die moeten gevuld worden en eventueel met glasvezel overplakt om te vermijden dat ze opnieuw doorkomen.

Die zijn dan weer het gevolg van de klei-ondergrond die door het water uitzet en daarna door de droogte terug inkrimpt waardoor het huis gaat meebewegen... 

Tenzij het van één of ander aardbevinkje geweest is. 

Geen Italiaanse haan die daarnaar kraait trouwens! Dat is hier allemaal doodgewoon... maar niet voor ons, Belgen.

Van zodra de portemonnee het ons toestaat zullen we daarom de ondergrond onder het huis laten opspuiten met een tweecomponenten hars om te vermijden dat er nog nieuwe barsten komen. Dat is de meest recente technologie om deze problemen te vermijden, maar meteen ook de meest dure remedie op dit ogenblik. 

Die vereist dus nog wat geduld.

Ook de elektriciteit is typisch Italiaans... 

De meeste stopcontacten lopen op z'n best over 1,5 draad, in het mindere geval gewoon over bellekesdraad! Maar dat is niet alles...

De Italiaanse stopcontacten hebben 3 gaten onder elkaar en bestaan in 2 maten van gaten, de oudere dunne of de recentere dikke die een beetje verder uit mekaar liggen. 

Je kan enkel de lichte Europese stekkers zonder aarding in de dunne gaten steken. Elke andere combinatie, It-It of B-It, moet met een tussenstuk gebeuren... waarbij je heel goed moet uitkijken of je hebt gegarandeerd een verkeerd model in je handen!

Italianen vinden het absoluut normaal dat je zo'n stuk of 3-4 verbindingsstekkers op mekaar moet zetten om een paar van je apparaten aan te sluiten... waar zou je je toch druk om maken!

Jan maakt zich daar uiteraard verschrikkelijk druk om en heeft na lang zoeken, tot zijn grote opluchting, een multifunctioneel stopcontact gevonden waarbij je als Belg bijna alle soorten stekkers kan insteken. 

Die willen we dus overal plaatsen in combinatie met de nieuwere Italiaanse die wel maar de helft van de plaats innemen.

Dan hebben we het nog niet gehad over de ontbrekende elektriciteitskast en de lage power die je hier in het standaardabonnement krijgt.

In ons huis komt er 3kwH elektriciteit binnen voor het ganse huis, waarbij ongeveer alle lijnen verdeeld worden vanuit één enkele draad die rechtstreeks uit de kast komt. 

Als je dan weet dat hier officieel twee appartementen waren, kan je je inbeelden?

Wanneer we de wasmachine aanzetten zitten we al boven onze capaciteit en gaat er een rood lichtje branden. Durf je dan per ongeluk ook nog de waterkoker, oven, of stofzuiger aanzetten dan springt de elektriciteit gewoon uit!

Heel handig om te besparen is dat systeem, je probeert gewoon zo weinig mogelijk elektrische apparaten te gebruiken! Die maatregel is wellicht door de groene Iti's goedgekeurd. Het is een manier als een andere om het milieu te sparen... tenzij je huis intussen in de fik gaat natuurlijk...

We moeten dus overal nieuwe leidingen leggen die later door de elektrieker moeten aangesloten worden. Daarna kunnen we dan vragen om de power te verhogen zodat we eindelijk terug onze apparaten kunnen gebruiken zonder risico om in het donker te zitten.

We zullen het wellicht wel voelen aan de rekening van la luce, het licht, want elektriciteit is hier een pak duurder dan in België.

Net als de gas trouwens maar dat kan je nog verklaren omdat het LPG is die door een tankwagen regelmatig moet bijgevuld worden, hetgeen veel duurder is dan door een aardgaslijn te jagen.

In een later stadium moet ook de verwarming en het warm water veranderd worden, net zoals ongeveer alle leidingen voor het water trouwens.

Nu werken we met 2 oude boilers, een voor elk vroeger appartement, en een aantal oude radiatoren maar ook een paar recentere. Van die laatste zijn er trouwens een paar stukgevroren in de winter voor we verhuisd zijn, niettegenstaande onze regelmatige vraag om dit te vermijden... je kan het altijd vragen, of er ook naar gekeken wordt is een andere zaak!

We zouden graag één combinatieketel hebben die zowel op hout (uit onze bosjes) kan draaien als op gas. Idealiter in combinatie met zonnecollectoren om het water al voor te verwarmen aangezien wij hier 300 zondagen per jaar hebben.

Maar ook dat is een project dat pas kan verwezenlijkt worden nadat Meerbeek definitief achter de rug ligt.

Verder moet het ganse huis geïsoleerd worden, moeten er overal nieuwe ramen en deuren komen, moet er een verbinding komen vanuit de trappenhal naar de cantina, nieuwe badkamers, keuken...

Is er verder nog iets wat je kan veranderen in een huis behalve het dak en de muren?

Eén ding is zeker: Jan kan zich hier nog een hele tijd nuttig maken...

Eén veldslag wint de oorlog niet...

Rudi, een vroegere collega waarmee ik heel graag heb samengewerkt, had een weekje vakantie gepland in Toscane en zou ons komen opzoeken om eindelijk eens een aantal dingen te kunnen bijpraten.

We wisten dit al een tijdje, dus was ik stilaan begonnen met het huis wat leefbaar te maken zodat we niet té beschaamd hoefden te zijn voor de aanblik ervan.
En die was niet zo echt uitnodigend geweest wanneer ik na mijn laatste Belgiëtrip terugkwam.

Vooreerst had ik een Monte Cusna-formaat wasberg gevonden.
Ook het ganse huis had een intense poetsbeurt nodig aangezien Jan al zijn tijd en energie gestoken had in de aanvang van de renovatie van de 2 eerste slaapkamers én het klaarmaken van het stuk land dat moest ingezaaid worden.
Hij had dus geen tijd gevonden voor andere huishoudelijke beslommeringen dan de zorg voor zijn inwendige mens...
Al het andere was blijven liggen, overduidelijk!

Eerst probeerde ik stilaan de berg vuile was te vervangen door een heuvel strijkgoed...
Tegelijk probeerde ik het stof de baas te worden.

Dan heb ik het niet enkel over de huismijten, takjes en zand die aan pootjes blijven kleven om daarna het huis te versieren en pakjes hond die zich links en rechts daaraan toevoegen teneinde het geheel een wollige vorm te geven.

Neen, dit keer ging het over het rode baksteen- en grijze cementstof na het slijpen van een aantal sleuven op de hoogste verdieping. Dit had een avontuurlijke tocht door het ganse huis achter de rug, daarbij overal een prominente aanwezigheid markerend.
Gezien mijn afwezigheid en hun territoriumdrang haalde het hun slag thuis en werd hun grondgebied al snel uitgebreid van die paar muren naar zowat het ganse huis inclusief meubilair.
Het stof was trouwens ook niet zinnens om zomaar hun nieuwe domein af te staan...

Ik trok dus ten oorlog met alle wapens waarover ik beschik, in de hoop het gekraak onder mijn voeten te minderen ten voordele van mijn arme slijmvliezen. Die hadden sowieso al behoorlijk te lijden onder het resultaat van het intensieve sexleven van de bomen die als echte macho's hun gele poederzaad kwistig in het rond stuurden in de hoop het roodgrijze laagje wat meer kleur te geven.

Niettegenstaande een professionele stofzuiger en een legertje microvezeldoekjes verloren wij de eerste twee veldslagen, al werd de vijandelijke linie behoorlijk teruggedrongen...
Met behulp van mijn special forces, dé muppets, veranderde onze droge oorlogsstrategie in ware natte Navy-seals stijl die ons uiteindelijk naar de overwinning leidde. Met vrijwel volledige uitschakeling van de vijandelijke manschappen!
Grote feestvreugde alom wanneer het nieuws bekendraakte!

De volgende opdracht is nu door de strijk geraken en dan, wanhoop oh wanhoop, een degelijke plek te vinden om alle wasgoed op te bergen...
Wat benijd ik diegenen wiens kasten een definitieve plaats hebben ipv in de kelder in stukken te wachten op een eigen stekje!