Laat het feesten beginnen...

La prima festa, het eerste feest van de streek was vanavond.
En laat het nou net het feest zijn van het Oratorio (het kapelletje) op Montecroce, onze berg!

Bruno, onze buurboer, had ons een paar weken geleden al uitgenodigd. Hij had gevraagd of ik eventueel met een van onze paarden kon deelnemen... Het was me niet helemaal duidelijk wat ik zou moeten doen, maar kon ik nou weigeren?

Tja, ik had in de laatste 4 jaar maar 1 keer op een paard gezeten, en dan was het nog wel op mijn Gauda, mijn 4-jarige merrie die nog volledig moet ingereden worden.

Het was wel een fantastische belevenis geworden (zie Gauda ) maar dat kan je moeilijk aanzien als een voorbereiding om met je paard naar een feest te komen.
Daarenboven dacht ik dat het de bedoeling was om kindjes een ritje te laten rijden op Wodan en dan moest ik hem echt wel zelf terug een paar keer inrijden...

De laatste paar weken heb ik dus een heel deel verloren tijd met de paarden proberen in te halen : voeten bijwerken, wat grondwerk proberen en ja, een klein ritje doen.
Dit is me gelukt met Billy zowel als met Wodan. Alhoewel ik er moet bij vertellen dat ik mijn tweede ritje met Wodan op de grond geëindigd ben nadat hij aan de weide de elektrische draad had geraakt en al zigzaggend de berg terug opdraafde... wat voor mij nèt te moeilijk was om dan nog zonder zadel op zijn rug te kunnen blijven! Zo goed rijd ik nu ook nog niet hé...

Maar laat me bij het onderwerp blijven, de festa da'll Oratorio, dus.
Toen ik vannamiddag rond 3u een eerste poging ondernam om de zaterdagboodschappen te doen (en bleek dat de winkel een siesta heeft van 1 tot 4 u in de namiddag), kwam ik langs het kapelletje (het Oratorio) waar o.a. Bruno hard aan het werken was om alles in orde te krijgen voor de avond.

Alora Bruno, per cuesta notte, ché devo fare? Wat moet ik vanavond doen?
Niente, Ennea viene con su cavallo, alora non è necessario che tu lo fai.
Ok, een andere buur, Ennea, zou uiteindelijk toch kunnen komen met zijn paard, waardoor ik van mijn taak ontheven werd. Die man doet dit al zoveel jaar dat ik moeilijk nu opeens mijn rechten (?) kon opeisen...
Trouwens, het is wellicht beter dat ik eerst leer op mijn paard te blijven, zelfs wanneer hij al zigzaggend de berg opgaat!

Dus vanavond gewoon te voet naar het feest. Ik had me voor de gelegenheid helemaal 'opgerafistoleerd' (zoals ze in Leuven zeggen). Jeetje, dit is meer dan 4 jaar geleden dat ik nog én make up op had én oorbellen had ingestoken...
Ik ben blijkbaar toch wel beter aan het worden!

De festa was zoals zovele Italiaanse festa's in deze omgeving: lokale gerechten die je aan lange tafels allen bij mekaar samen met de lokale wijn in grote hoeveelheden verteert.
Alhoewel dat 'verteren' achteraf soms wel moeilijk is... Lambrusco is geen slecht wijntje maar net als veel jonge wijn loopt het in goed gezelschap iets te vlot binnen en heeft daarna een stenen maag nodig om zijn weg te kunnen verderzetten...

De gnocchi waren anders wél weer heerlijk!
Dit is echt wel het eerste Italiaanse recept dat ik zelf wil leren maken... je kan het best vergelijken met een zoute smoutebol, maar dan veel lichter.
(Voor die uitdrukking riskeer ik wellicht de dood met de kogel indien een Italiaan dit leest, maar ik kan het niet beter beschrijven, sorry.)
Het is alleszins héél lekker en je eet dit met de lokale hespen en salami's. Ook al om je vingers van af te likken...
Ja, voor een dieetvakantie moet je niet naar hier komen!

Inmiddels is de festa voorbij, ligt Jan met net een ietsje teveel Lambrusco in zijn bed te tollen en zit ik hier met een Amaretto om mijn maag na al dat vet en zuur toch ook wat zoetigheid te geven, kwestie van de vertering terug op gang te trekken...

We hebben ons vandaag echt wel voor een goed stuk 'ingeburgerd'. Vanaf nu zijn we lid van de 'Amici dal Montecroce', de plaatselijke 'pro loco' (vriendenvereniging) die de buurtfeesten organiseert.

Neen, ik zie ons niet echt terug naar België verhuizen...