Het gemis

Het wordt laat nu, deze vrijdag 20 mei.
Jan en de hondjes zijn al 'doke doen', ik ben net terug van de paardjes te verzorgen en heb een douche genomen om de mestgeur wat uit mijn huid te krijgen.

In tegenstelling tot wat we gewoon zijn is het zwoel buiten. Ik stond nat in het zweet alhoewel ik niet veel gedaan heb bij de paarden. Ook nu nog, na het douchen, voelt mijn gezicht nog vochtig aan en is het dankzij de lavendel-bodylotion dat het gevoel niet onaangenaam is wanneer ik mijn voorhoofd wrijf.

Ik zit in het benedenappartementje alleen, in het 'living'gedeelte. De slaapkamers zijn voorlopig nog in het bovenappartementje en de honden slapen in de 'fitness', de benedenkamer in het oude deel.
Zodat ik hier alleen zit... voel ik me alleen?

Het doet vreemd aan. Vroeger zat ik hier altijd met Miekepoes nog zo laat. Het waren onze kleine intieme momenten samen wanneer het huis in rust was.
Dan zaten we hier getweetjes, soms zij op mijn schoot te genieten, soms naast mekaar in de zetel. Af en toe ook lag zij in een van de hondenmanden terwijl ik met mijn laptopje op schoot zat. Zoals nu.
Maar de hondenmanden zijn leeg.

Het voelt heel raar... ik zit op mijn eentje.
Niet dat ik er triest van word, maar het voelt vreemd aan. Alsof ik mijn bondgenootje in de late uren kwijt ben.

Toch voel ik nog dikwijls haar aanwezigheid... of beeld ik het me maar in?
Wanneer mijn ooghoeken ergens een zwarte vlek ontwaren zeggen mijn hersens: daar zit Miekepoes. Maar wanneer ik dan goed kijk is het de stofzuiger, of is het een deel zwart wasgoed dat moet opgeplooid worden.
En toch, heel even voelde ik dat ZIJ het was...

Dàn mis ik haar... weet ik dat zij een knuffeltje wilde of wat eten. Of wilde ze gewoon dat we mekaar aankeken waarbij wij in mekaars ogen konden zien dat het goed was, samen te zijn. Zonder woorden, geen geluid.
Want na 18 jaar ken je mekaar goed genoeg om de andere zo te begrijpen.

Dit heb ik gekend, daarom ben ik niet triest nu.
Maar ik mis het wel...