Gisteravond hebben we Miekepoes begraven in onze tuin.
In de loop van de namiddag lag ze hier nog in de mand. Het leek of ze heel rustig sliep. Regelmatig ging ik haar strelen, ze lag daar zo mooi.
Onwezenlijk!
Jan heeft een mooi plekje uitgekozen in de schaduw van een oude eik, tussen twee amandelboompjes, voor een rozelaar, waar hij haar grafje heeft gegraven.
Ik kan het plekje zien van waar ik nu zit, zo is ze nooit ver weg van me.
De rozelaar had net haar eerste roos open. We hebben ze geplukt zodat ik ze aan Mieke haar hoofdje kon leggen.
Zo begroef ik 18 jaar mooie herinneringen in mijn leven...
Sindsdien loop ik verdwaasd rond, verdoofd.
Ik bleef het slapengaan telkens maar uitstellen, want daarna komt de ochtend...
Na een slechte nacht durfde ik niet naar beneden gaan, bang voor de herinnering die hier nog heel levendig is. Zelfs al had ik gisteren haar mand en kattebak al weggehaald.
Maar hier in de living staan nog de manden van de hondjes waar zij, als hoofd van de roedel, regelmatig haar plekje vond. Want zij stond duidelijk boven de anderen!
Daarin is zij gestorven op het lamsvel van Xinshu, dat ik ook weggedaan heb en vervangen door een ander kussen voor hem.
Maar ik kan toch zijn mand niet wegdoen, dat zou naar hem toe niet fair zijn.
Regelmatig zie ik haar daar nog liggen, hoe ze haar hoofdje ophief en mij met een lieve miauw begroette.
Ik mis haar toch zo erg!
Ik weet dat de pijn zal slijten, dat heeft zijn tijd nodig. Net zoals bij Snoetie zullen de mooie herinneringen blijven.
De lieve berichtjes van zovelen onder jullie helpen me hier ook wel bij. Dank daarvoor.
Maar voorlopig aanvaard ik mijn verdriet en wanneer de tranen weer maar eens wellen, pleeg ik geen verzet.
Achttien jaar fijn gezelschap veeg je niet zo snel uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.