Toen ik vanochtend naar beneden kwam, lag Miekepoes nog steeds op dezelfde plaats waar ik haar gisternacht achtergelaten had.
Ze keek op en miauwde naar me. Het zou de laatste keer zijn dat ze me zo begroette.
Dag mijn liefje.
Ik gaf haar een knuffel en ging een bordje klaarmaken met versgemalen kalkoenvlees waar ik een beetje warm water opgoot zodat het een goeie temperatuur had.
Ik bood het haar aan.
Ze zette zich even recht: ik zou wel willen...
Ze likte er even aan en wendde zich af.
Neen, ik doe niet meer mee. Ik wil eruit, het is me te zwaar.
Ik zette het bordje weg en streelde haar zachtjes.
Ik begrijp je Mieke, ik sta je toe om te gaan. Hoe zwaar het mij ook valt, ik zal je helpen zodat het niet te lang meer moet duren. Je hebt daar recht op en ik zal me niet verzetten.
Ze legde zachtjes haar hoofdje te rusten op mijn hand.
We begrepen mekaar.
Na een tijdje trok ik stilletjes mijn hand terug en ging naar de zetel. Ik nam mijn laptop en zocht 'veearts, Toano'.
Ik belde maar had de dochter aan de lijn. Ze gaf me een gsm nummer.
Ik kreeg geen verbinding op het nummer en belde haar terug.
Ze zou haar vader verwittigen, nog voor de middag zou hij langskomen.
Zaterdag 14 mei 2011.
Alhoewel ik Mieke's geboortedatum niet exact ken is ze nu zeker 18 jaar geworden. Voor haar is dat voldoende.
Ik nam haar op mijn schoot in de hoop onze laatste uren nog samen te kunnen doorbrengen. Maar ze wilde terug in haar mand waar ze zich comfortabeler kon neerleggen. Het was geen afwijzing, enkel een teken dat het echt niet meer ging.
Ik accepteerde haar beslissing, kon niet anders.
Alles moest nu gebeuren zoals zij het wilde.
Meer dan 45 minuten zat ik op een kussentje naast de grote mand waar ze zich had in neergevleid. Soms in tranen, maar met een glimlach naar haar toe.
De ganse tijd hadden we contact, al was het gewoon haar pootje op mijn hand, maar we waren samen.
Toen ik de veearts zag aankomen, zette ik de mand op de tafel in de eetplaats. Het was haar altaar van waaruit zij zou kunnen vertrekken.
De man kwam binnen, wij hadden hem nog nooit gezien.
Ik legde hem uit dat zij al 3jaar chronisch nierfalen had, dat het de laatste twee dagen zo fel verergerd was dat ons Mieke zelf gevraagd had om te mogen gaan.
Hij betastte haar voorzichtig en begreep dat ik wist waarover ik sprak.
Hij ging terug naar zijn wagen om de nodige spuitjes te halen.
Voor haar probeerde ik me te beheersen, maar de tranen liepen over mijn wangen. Mijn lieve Mieke, je moet niet langer meer vechten, je mag naar Snoetie gaan. Ik zal je nooit vergeten, ik hou van je.
De veearts kwam terug binnen: een nierblokkage daar is spijtig genoeg niets aan te doen. Ik geef haar eerst een spuitje om te verdoven en daarna...
Die eerste prik deed schrikkelijk pijn, bij ons allen.
Poes reageerde nog heel even maar kwam meteen tot rust en ik legde haar zachtjes neer in de mand. Ik liet mijn handen lichtjes contact houden. Dit zou zo blijven tot wanneer ze haar lichaampje helemaal had losgelaten, bijna een uur later.
Nog meer dan tevoren ademde ze nu zwaar, haar mondje gans open. Haar fijne lijfje pompte zwaar om het hartje voldoende te kunnen voorzien. Dit was niet meer nodig.
Het tweede spuitje maakte een einde aan die nutteloze krachtverspilling.
Meteen kwam er rust over mijn kleine meid. Ik snikte en ook Jan kon zich niet meer inhouden.
Het is over meisje, dank je wel voor die mooie 18 jaar.
Ik bleef haar vasthouden, nog bijna een uur lang. Pratend, voelend hoe haar lichaampje stilaan alle laatste impulsen zachtjes losliet. Het werd 12 uur wanneer ik onder luid klokkengeluid voelde dat alle spanning haar lijfje had verlaten.
Ze was haar reis over de regenboog begonnen.
Vaarwel Miekepoes, mijn kleine meid, het ga je goed.
We hebben mekaar erg liefgehad, jouw hele leven lang.
We vinden ons terug in een volgende stap.
Ik zal altijd van je houden.
Het is beter te hebben liefgehad en te verliezen
dan nooit te hebben liefgehad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.