Het kaarsje loopt teneinde...

Ons Miekepoes is 18 jaar geworden.
Dat is fantastisch, wetende dat zij al verschillende jaren sukkelt met nierfalen.
Al verschillende keren in het verleden hebben we gedacht dat we haar zouden kwijt zijn, maar telkens opnieuw was het loos alarm en kwam ze er na korte of langere tijd terug door.

Ik zal nooit vergeten, toen ze nog maar goed een jaar was en ze begon al eens verder te wandelen dan het huis en de tuin in Meerbeek.
Het huis was toen nog niet verbouwd en de benedenverdieping bestond uit 2 kelders met in het midden de garage waarvan de grote houten deur nog met de sleutel van Sinte Pieter moest dichtgedraaid worden.
Doorgaans liet ik de deur de ganse dag (en soms nacht) open met de sleutel erop om te vermijden dat ik zonder sleutel voor de deur zou staan.

Ik had toen nog mijn 3 keeshondjes: Floepje, Snoetie en Koosje.
Wanneer ik 's avonds dat trio nog een laatste plas liet doen in de tuin, deed ik dan meteen de garagedeur op slot en nam de sleutel terug mee naar boven.
Miekepoes had haar eigen poezeklepje waarmee ze in de veranda binnenkon, dus zelfs als het zou regenen moest ze nooit buiten blijven.

Zo ook die ene zomeravond.
Poes had in de loop van de avond besloten dat het tijd was om op ontdekkingstocht te gaan en tegen bedtijd was ik met mijn 3 kleine gangstertjes nog effe buiten geweest om dan alles af te sluiten en naar bed te gaan.
Aangezien het goed weer was had ik de auto op de oprit laten staan, waardoor ik de volgende morgen toch weer 2 minuten uitspaarde in de ochtendstress naar het werk.

Toen ik de volgende dag thuiskwam merkte ik op dat poes nog niet binnengekomen was om te eten. Ik besteedde er niet teveel aandacht aan.
Maar hoe later het werd, hoe meer mijn oren zich toespitsten op het bekende klapgeluidje.
Stilaan begon ik meer en meer ongerust te worden en toen ik samen met de hondjes naar buiten ging riep ik zachtjes haar naam: Miekepoes, poezemie, kom! Kom bij de mama, kom! Miekepoes...
Maar geen Miekepoes te zien.

Die nacht sliep ik niet goed en voor ik de volgende morgen naar het werk vertrok zag ik dat het schoteltje met haar eten nog altijd onaangeroerd bij de kachel stond.
Dit was de eerste keer dat zij zo lang wegbleef.
Het was geen poezentijd en daarenboven was ze geopereerd, dus daar kon het niet aan liggen dat ze wegbleef.

De volgende avond weer terug hetzelfde scenario.
Tegen dan was ik zo ongerust en bang dat haar iets was overkomen.
Ik was al de ganse wijk rondgewandeld en had links en rechts gevraagd of ze geen jonge zwarte poes hadden zien ronddwalen, maar niemand kon mij positief antwoorden.

Tegen slapenstijd deed ik weer nog een verwoede poging door in de tuin te gaan roepen. Geen reactie...
Mijn gemoed liep vol en zachtjes snikkend ging ik met de hondjes naar binnen. Ik zat in de zetel en begon steeds luider te huilen.
De hondjes zaten een beetje dwaas naar mij te kijken en eentje probeerde mij af te leiden om mijn verdriet te minderen.
Opeens hoorde ik gemiauw... en nog eens!
Ik riep luid 'Mieke, waar ben jij?'
Het geluid kwam uit de kelder!

Aangezien ik de laatste dagen daar niet hoefde te zijn, had ik de garagedeur niet meer opengedaan. Zij had zich daar twee dagen geleden laten opsluiten. Zoals de meeste katten, had ze met engelengeduld gewacht tot ik de deur terug zou opendoen...
Zodra ik dat deed kwam ze direct naar me toegewandeld en al huilend met haar in mijn armen gingen we terug naar boven. Ik had ze kunnen doodknuffelen!
Zij was vooral geïnteresseerd om eindelijk terug iets te kunnen eten...

En nu ligt ze daar, afwisselend in de ene of de andere mand en zie ik dat ze mij stilaan duidelijk maakt dat haar lichaampje begint zwaar te wegen om nog mee te sleuren.
Haar niertjes werken nog maar voor een deeltje waardoor ze meer en meer hinder begint te krijgen van hoge bloeddruk, misselijkheid en vermoeidheid.
Ze slaapt heel veel maar haar ademhaling vraagt behoorlijk wat energie.

De laatste paar dagen wil ze bijna niet meer eten maar ze dronk des te meer. Haar adem begint ook fel te ruiken alhoewel haar paar overblijvende tanden mooi proper zijn. Dit zijn allemaal tekenen dat het nierfalen verergert.
Gisteren heb ik haar medicijnen verhoogd en extra met homeopathie en Schüssler zouten ondersteund. Ze lijkt een ietsie beter maar het blijft minimaal.

Op internet las ik dat het vooral belangrijk is dat ze blijft eten en drinken, daarom probeer ik allerhande. Zalm, vers kalkoenvlees dat ik zelf vermaal, lekkere snoepjes, eender wat als ze maar eet.
Ik probeer ook het eten in een beetje warm water zodat het lekkerder ruikt en zodat ze dat vocht toch ook binnenkrijgt.

Maar hoe lekker de hapjes ook zijn, het zijn maar muizenhapjes.
Wanneer ik binnenkom en ze is wakker, kijkt ze me aan en miauwt me wel toe.
Dan haal ik nog maar eens haar bordje bij en presenteer het haar.
Wanneer het lekker ruikt zet ze zich dan recht en begint smakelijk een eerste hapje te nemen.
Maar na het tweede of derde, krijgt ze weer een slecht gevoel in haar maagje (denk ik) en dan stopt ze om zich langzaam om te draaien en terug te gaan liggen.

Ik sta erbij en ik kijk ernaar...
Met lede ogen en een hart zo groot als van hier tot in Tokyo, amper mijn tranen bedwingend.
Ze ziet er nog steeds zo mooi uit, ik hou toch zoveel van haar!

Ik wil niet dat ze mijn verdriet ziet, ik heb zoveel liefde en vriendschap van haar gehad, zoveel lief en leed heeft ze met mij gedeeld. Gedurende 18 jaar van mijn leven!
Sinds ik ben gaan alleen wonen op mijn 19e, heeft er geen enkele levende ziel zo lang met mij samengewoond...

Ik wil haar liefst nog vele jaren houden, maar ik moet haar beginnen loslaten.
Misschien, als ze terug goed zou gaan eten, komt ze er toch nog maar eens door... misschien!
Maar als ze echt laat voelen dat ze geen zin meer heeft, moet ik het kaarsje laten uitgaan.
Als het moet uitgeblazen worden, is dat mijn laatste liefdestaak die ik voor haar kan doen.

Ze heeft een mooi leven gehad, ik wil niet dat haar laatste dagen er teveel aan zouden zijn.
Maar het idee doet toch zo'n pijn...