Rudi, een vroegere collega waarmee ik heel graag heb samengewerkt, had een weekje vakantie gepland in Toscane en zou ons komen opzoeken om eindelijk eens een aantal dingen te kunnen bijpraten.
We wisten dit al een tijdje, dus was ik stilaan begonnen met het huis wat leefbaar te maken zodat we niet té beschaamd hoefden te zijn voor de aanblik ervan.
En die was niet zo echt uitnodigend geweest wanneer ik na mijn laatste Belgiëtrip terugkwam.
Vooreerst had ik een Monte Cusna-formaat wasberg gevonden.
Ook het ganse huis had een intense poetsbeurt nodig aangezien Jan al zijn tijd en energie gestoken had in de aanvang van de renovatie van de 2 eerste slaapkamers én het klaarmaken van het stuk land dat moest ingezaaid worden.
Hij had dus geen tijd gevonden voor andere huishoudelijke beslommeringen dan de zorg voor zijn inwendige mens...
Al het andere was blijven liggen, overduidelijk!
Eerst probeerde ik stilaan de berg vuile was te vervangen door een heuvel strijkgoed...
Tegelijk probeerde ik het stof de baas te worden.
Dan heb ik het niet enkel over de huismijten, takjes en zand die aan pootjes blijven kleven om daarna het huis te versieren en pakjes hond die zich links en rechts daaraan toevoegen teneinde het geheel een wollige vorm te geven.
Neen, dit keer ging het over het rode baksteen- en grijze cementstof na het slijpen van een aantal sleuven op de hoogste verdieping. Dit had een avontuurlijke tocht door het ganse huis achter de rug, daarbij overal een prominente aanwezigheid markerend.
Gezien mijn afwezigheid en hun territoriumdrang haalde het hun slag thuis en werd hun grondgebied al snel uitgebreid van die paar muren naar zowat het ganse huis inclusief meubilair.
Het stof was trouwens ook niet zinnens om zomaar hun nieuwe domein af te staan...
Ik trok dus ten oorlog met alle wapens waarover ik beschik, in de hoop het gekraak onder mijn voeten te minderen ten voordele van mijn arme slijmvliezen. Die hadden sowieso al behoorlijk te lijden onder het resultaat van het intensieve sexleven van de bomen die als echte macho's hun gele poederzaad kwistig in het rond stuurden in de hoop het roodgrijze laagje wat meer kleur te geven.
Niettegenstaande een professionele stofzuiger en een legertje microvezeldoekjes verloren wij de eerste twee veldslagen, al werd de vijandelijke linie behoorlijk teruggedrongen...
Met behulp van mijn special forces, dé muppets, veranderde onze droge oorlogsstrategie in ware natte Navy-seals stijl die ons uiteindelijk naar de overwinning leidde. Met vrijwel volledige uitschakeling van de vijandelijke manschappen!
Grote feestvreugde alom wanneer het nieuws bekendraakte!
De volgende opdracht is nu door de strijk geraken en dan, wanhoop oh wanhoop, een degelijke plek te vinden om alle wasgoed op te bergen...
Wat benijd ik diegenen wiens kasten een definitieve plaats hebben ipv in de kelder in stukken te wachten op een eigen stekje!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.