De schorpioen

Dromen over een schorpioen voorspelt dat valse vrienden uw welvaren zullen trachten te ondermijnen. Als u de schorpioen niet kunt doden zult u aan een aanval van een tegenstander ten onder gaan.

Ik zit op een hemelbed en zie een reuzegrote schorpioen in de slaapkamer rondlopen.
Ik heb het altijd mooie beesten gevonden, al ben ik er wel wat bang van.

Opeens vliegt deze schorpioen omhoog en fladdert op het bed!
Ik word opeens doodsbang, wist niet dat schorpioenen kunnen vliegen...
nu kan ik geen veilige plek meer hebben!

Maar de schorpioen ziet me niet, trippelt mij voorbij op het bed en vliegt
terug naar de grond.
Heel even waan ik me terug veilig, maar dan begint het bed te wankelen
en ik schuif eraf, op de grond... heel dicht bij het beest!

Ik besef dat ik de strijd niet meer kan ontlopen... sta oog in oog met hem!


Intussen is het laat geworden.
Ik ben alleen thuis, mijn ventje is met enkele vrienden voor twee dagen naar Trentino.
Het is een moeilijke dag geweest voor me, heel emotioneel, heel zwaar.
Ik heb mezelf laat op de avond op een 'Morse' getracteerd, zoals altijd top!

De serie is gedaan, de TV terug uit.
Gritzl verleidt me tot een knuffel, daarna zit ik bij Xinzhu om ook hem op zijn blote borstkas te strelen.
Ik sta terug op en zet me in de zetel.

Xinzhu staat recht en gaat naar het midden van de living.
Hij kijkt naar de vloer... wat ligt er daar?
Hij beslist dat het niet interessant is en gaat terug naar zijn mand.

Van op afstand kan ik niet goed zien wat het is...
Het is iets zwart, een grote spin misschien?

Opeens dringt het door: het is een schorpioen, ongeveer 5cm lengte!
Ik ga er naartoe: is hij dood? Heeft hij Xinshu gestoken?

Ik zie geen staart omhoog staan, ik weet niet hoe je ziet of iemand erdoor geraakt is.
Vorig jaar zei Carlo me dat ze enkel vergif hebben in de herfst.
Toch ben ik niet zeker...

Zachtjes duw ik met mijn pantoffel tegen het zwarte hoopje, zou hij reageren of is hij dood?
Opeens beweegt hij! Ik schrik me rot!
In een reflex reageer ik en zet mijn voet neer...
Een zachte kraak, dan niks meer.
De schorpioen is geweest...

Wat moet ik hiervan denken...
Wat is de betekenis van deze ervaring?

Het leven is soms zo moeilijk ...

Terwijl mijn lieve man hier al 6 weken aan een stuk zich gratis en voor niks uit de naad werkt om te proberen een memorial op te richten voor een jonge Vlaming die zich 'sportief' de dood inreed, was er in Noorwegen een andere jonge kerel die heel zorgvuldig uitstippelde hoe hij zoveel mogelijk jonge landgenoten in zo kort mogelijke tijd kon de dood injagen...

Je mag raden wie als eerste de voorpagina haalde...

Intussen zijn er nog op vele plaatsen anderen die in naam van 'HUN' god kinderen opleiden om zichzelf te laten opblazen, of ze ophangen als het kind niet uit eigen rangen komt.
Een kind, een vrouw, een ouderling, een dier, een zieke, iemand met een andere kleur, een ander idee, een ander gevoel, niks wordt nog gerespecteerd!

Links of rechts, katholiek of islam, zwart, wit, geel of rood, het maakt niet uit: als ze maar een excuus hebben om anderen te haten, te misbruiken, te doden!
Altijd wijzen ze de vinger naar de andere: kijk wat die doen!
Met als enig antwoord: zie eens wat jij doet of gedaan hebt... VERGELDING!

In Palestina doen ze dat al 2000 jaar aan een stuk en ze zijn er nog altijd niet uit. Ze zullen er nooit uit geraken!
Is er dan nog hoop voor deze wereld?

Vlamingen en Walen: zullen zij er ooit nog uit geraken, of staat België een gelijkaardige toekomst te wachten?

Onze maatschappij verrechts zegt de ene; nee, verlinkst zegt de andere?
Nee, ze wordt gewoon extremer, onverdraagzamer, fundamentalistischer, zeg maar in één woord: SLECHTER!

Zelfs hier boven op onze berg kan ik me nog niet verbergen voor dat kwaad tenzij ik geen internet meer neem, geen radio of TV meer toesta, en zelfs ook liefst met niemand meer praat en niet verder kom dan voor mijn eigen voordeur...
Enkel puur isolement en geen enkel contact met de rest van de wereld kan voorkomen dat ik hiermee geconfronteerd wordt. En dan nog is het niet zeker.
Dàt maakt voor mij het leven zo moeilijk, soms zo moeilijk dat eruit stappen de enige oplossing lijkt.

Ben IK dan gek? Omdat ik niet tegen het kwaad kan? Of zijn het die anderen?
Ben IK gestoord? Omdat ik het zo moeilijk heb met dergelijke verhalen?
Hoe ongevoelig moet ik worden om de maatschappij nog aan te kunnen?

Welk nut heeft het om mezelf terug proberen zin te geven in het leven wanneer je ziet hoe het in de wereld aan toegaat? Zou je daar nog zin voor hebben?
Is er dan nog een reden om terug zin te krijgen?

Gelukkig heb ik nu al een tijdje een nieuwe medicatie die maakt dat ik door dit 'nieuws' tenminste niet terug voor de afgrond sta met de ogen al dicht, klaar voor de sprong.
Maar de mist is er wel weer, de hoofdpijn, mijn lichaam komt weer in kramp en het immense verdriet komt weer naar boven... het verdriet om het leven dat ik zo graag mooi zou zien!

Het zal weer moeilijk zijn om niet terug weg te glijden...
Hoeveel druppeltjes ga ik straks moeten nemen om dit leven nog vol te houden?

Festa's hangen in de lucht...

Het zonnetje is hier heerlijk warm.
Het bergbriesje geeft daar een mooi evenwicht aan, zodat het niet te heet wordt.
Al moet ik soms mijn hoedje wel wat vasthouden...

Alles ademt hier 'Festa' uit!
In huis is Gianni constant bezig met het organiseren van zijn feestweekeinde begin oktober wanneer de eerste Route 108 zal gereden worden.
Ik 'speel' daar een beetje mee op facebook, maar hé daar ben je zo snel de ganse tijd mee bezig...

Buiten hoor ik regelmatig muziek spelen.
Aan de ene kant is dat wellicht bij 'Jo', waar er regelmatig trouwfeesten en andere worden georganiseerd in zijn grote tent die daar in hun immense tuin staat.
Aan de andere kant is dat in Corneto waar blijkbaar ook regelmatig gefeest wordt.

En wanneer ik naar Cavola ga, is dat uiteraard omdat daar de Festa della Birra doorgaat dit weekeinde.

Nu kan je zo'n 'bierfeest' nog niet echt vergelijken met wat er in België onder die noemer zou doorgaan.
Het is hier nog altijd voornamelijk een goed excuus om pasta te gaan eten of een mixed grill en daar drinken de meeste Italianen nog altijd wijn bij...
Bierfeest op of neer!

Nu was er op dit bierfeest toch al een selectie van 3 kleuren 'Forst' bier.
Wat toch al een grote verbetering is tegenover de gewone selectie van Heineken of Beckx...

Gisteravond was mijn hoofdje wel te dol gedraaid van al dat facebooken om lang op de festa te blijven hangen.
Maar vanavond gaan we dan nog maar eens terug want Gianni wil graag die steak Fiorentina eten. Een biefstukje van zomaar eventjes 1 kilo!
Onder ons getweeën, zegt hij dan...
Ik zal voor de overschot maar een zakje meenemen zeker?

Hun frietjes waren gisteren anders wel heel lekker... ik heb er stiekem een paar gepikt uit zijn bakje omdat ik probeerde wat op mijn lijn te letten en had dus enkel een bruschetta genomen met tomaatjes met look.

Vandaag maak ik dat zeker goed met een goed bakje frieten mét mayonnaise!

Nu eerst nog een beetje gaan rusten in de hangmat in het zonnetje...

Xinzhu, de pyamahond...

Terwijl Gianni zich uit de naad werkt om zijn Route 108 vorm te geven, probeer ik hem zoveel mogelijk te ondersteunen zodat hij het zou volhouden. Want zoals steeds is hij ook nu weer gebeten door zijn project en werkt van 6-7 uur 's ochtends tot na 22 uur waarna hij als een blok in slaap valt...

Ik probeer hem zo en dan wat af te remmen en heel af en toe slaag ik daar zelfs een beetje in...
Verder beperkt mijn rol zich vooral tot op facebook wat mee te spelen, de Italianen te vertellen over Wouter en te proberen om het huishouden te runnen zodat er ook al eens iets op tafel komt om de innerlijke mens te sterken.

Maar het is uiteraard ook mijn taak om de rest van ons gezinnetje gelukkig te houden. Dat laatste was de voorbije paar weken vrij moeilijk, vooral voor Xinzhu.

Hij en Gritzl waren samen met Gianni naar zijn vriend Rafa gewandeld om daar een praatje te gaan slaan en wat te genieten van diens tuin. Hij heeft daar namelijk geweldig mooi in gewerkt en nu ook een waterval gebouwd, iets waar onze Gianni al jaren van droomt!

Maar voor hij bij Rafa geraakt, moet hij voorbij de honden van onze directe buur, de Pepe. Eigenlijk zijn dat niet zijn honden maar eentje die hier een vorige vakantieperiode is verloren gezet en de andere is van een andere buurvrouw die vorige zomer verhuisde en slechts 1 hond mocht meenemen naar haar appartement.
Dus liet ze die andere hond hier zomaar achter, de Pepe zal er wel voor zorgen...

Nu ja, die mens geeft de beesten eten en drinken maar daar is ook alles mee gezegd. Hij houdt niet echt van honden en zou ze liever kwijt zijn dan rijk...
Verder heeft de brave man al niet teveel centen over nadat hij zijn dochter, een verslaafde aan gokautomaten (die hier overal in de bars staan) en haar familie financieel heeft geholpen... voor parasietenbeleid is er dus geen budget!

Om een lang verhaal iets in te korten: onze honden kwamen na die ene wandeling terug vol met vlooien. Iets wat ik pas goed doorkreeg na een paar dagen waarin ikzelf zo overbeten werd dat ik snapte dat dit geen muggebeten konden zijn...
Nu zijn onze honden wel behandeld met Frontline en dergelijke, maar hiertegen was blijkbaar niks opgewassen.

Een hoop werk aan de winkel: alles wassen, de honden extra behandelen, inpoederen van hond en mand enz. Niettegenstaande dit alles ging het met Xinzhu telkens slechter omdat hij zo een gevoelig velletje heeft en blijkbaar veel meer last had van beten dan Gritzl.
Hij liep constant te krabben, te likken, te janken van ongemak en later ook van pijn omdat hij gewoon open wonden likte!

Uiteindelijk dus het grote offensief ingezet : een heel deel haar weggeknipt omdat het in knopen aaneengeklit zat. Een cortisonezalf en uiteindelijk zelfs een zalf met cortisone én antibiotica over bijna de helft van de hond uitgesmeerd.
Met een luizenkam proberen alle mogelijke eitjes uit die fijne haren te krijgen en daarbovenop: hem helemaal inpakken zodat hij die zalf niet telkens kon weglikken...

Een oude T-shirt kreeg dus een nieuwe bestemming: hondenpyama!
De achterpootjes door de armsgaten, andere gaten geknipt voor zijn voorpootjes.
De shirt vooraan dichtgeknoopt en nog een handdoek rond zijn lijfje zodat hij niet door de voorste gaten begon te wriemelen om toch maar te kunnen likken...
Sokken rond zijn pootjes die dan vastgemaakt werden aan de mouwen.

Je moest hem zien, ocharme! In het begin was het beestje helemaal getraumatiseerd omdat hij het als een straf aanvoelde. Het brak mijn hart...

Dat gevoel veranderde wel nadat ik hem bij elke tussenstap in het aankleden een snoepje gaf en hem uitgebreid bestoefte dat hij zo flink was.
Maar toch, leuk is iets anders... zowel voor hem als voor mij!

Het offensief heeft geholpen: hij ligt hier nu terug rustig naast mij te slapen, zonder nog uitermate veel te likken. De wonden zijn aan het genezen en de beten zijn tot een minimum herleid. Zijn pels zal wel moeten terug aangroeien, maar dat is het minste probleem.

Voor de nacht krijgt hij nog wel altijd zijn pyama aan omdat ik hem dan niet in het oog kan houden om het likken te vermijden, maar hij vindt dat nu niet zo erg meer.

Maar het blijft een grappig zicht, zo'n 'pyamahond'!

Dilemma...

Terwijl het in België blijkbaar herfstweer is, is de zomer hier volop aan de gang.
Gisteren was het 39° op zo'n 500m hoogte, wat het in de vallei zou zijn heb ik geen idee van... we hebben het niet uitgeprobeerd!

Onze 'Gianni' moest voor zijn Route 108 naar Castelnovo Ne' Monti om daar een vergadering voor te zitten met vertegenwoordigers van de Toeristische Dienst voor de Appenijnen, de sponsor Banca di Cavola, en nog een paar andere Italianen die zich bezighouden met het ontwerp van de flyer, de marketing en het logies van de te verwachten Belgen.

We beslisten om er een daguitstap van te maken en het aangename aan het nuttige te koppelen.
Het was een heel nuttige vergadering waaruit bleek dat er een aantal mensen heel erg in de weer geweest waren en anderen, een beetje later, nu toch ook ontwaakten.

Na de vergadering gingen we terug naar een restaurantje waar we al een paar keer geweest zijn omdat we weten dat het daar zo lekker is! Buiten onder een grote parasol gesmuld van een maxi groente/tonijn salade, een salade frutti di mare en een heerlijk dunne pizza 4 stagione met daarbij een lekkere frisse Moretti pint. Als dessertje profiterolles met chocomousse en perziksla met citroensorbet, half om half want we delen graag de lekkere dingen des levens...
Meer hoeft dat niet te zijn om te weten dat La Dolce Vita in Italië is uitgevonden!

Gedurende de siësta profiteerden we ervan om in de buurt van de Pietra di Bismantova wat rond te rijden; Gianni steeds de Nikon in aanslag. Hij is zo verliefd op deze 'tafelberg' en zoekt helemaal rondom naar de mooiste plekjes om hem nog maar eens in een ander landschap vast te leggen.
In dit seizoen is dat uiteraard in een lijnenspel met het geringelde hooi en de 'ballone', de hooibalen uitgespreid als een minisymfonie op een notenbalk.
Hij blijft een artiest in hart en nieren, mijn schatje!

Terwijl hij bij elke volgende tussenstop weer een wandeling maakte op zoek naar de juiste zonnevlekken op de berg en/of op het dorpje ervoor, kon ik mezelf verwennen met hazeslaapjes in de koelte van onze Citroen...

Wanneer we 's avonds thuiskwamen bleek dat we inmiddels nu al 2 Italiaanse journalisten hebben die verslag willen uitbrengen over Route 108, zowel in de geschreven pers alsook op de Italiaanse TV.
Eentje ervan, zelf ook een wielertoerist, schrijft voor de gespecialiseerde pers, nationaal en internationaal. Hij had al, zonder ons medeweten, een halve pagina gepubliceerd in een lokale krant:
http://linformazione.e-tv.it/archivio//20110712/15_RE1207.pdf

Een beetje een gemengd gevoel voor Gianni: enerzijds blij en apetrots dat het project zo goed gesteund wordt zodat de kans op succes telkens weer groter wordt. Anderzijds ook wat terughoudendheid...
Hij heeft namelijk een heel goed contact met de familie van Wouter, via een tussenpersoon weliswaar. Van hem weten we dat de pers als echte paparazzi tewerk gaan en Eric, papa Weylandt, zelfs aan zijn werk opwachten om foto's van te nemen. Ook An-Sophie wordt helemaal niet gespaard, niettegenstaande haar zeer moeilijke situatie.
Deze mensen krijgen niet eens de tijd om in sereniteit en stilte hun rouwproces te verwerken. Ze hebben de pest aan journalisten en vragen maar 1 ding: gerust gelaten te worden...

Alhoewel ze de zegen gaven over het project Route 108, zijn ze ook wel heel erg bang dat hierdoor de pers weer terug onversaagd aan hun deur gaat staan en dat kunnen ze missen!

Dit maakt de situatie er echt niet gemakkelijk op.
Gianni wil heel graag de vragen van de familie respecteren, maar anderzijds kan je geen succes verkrijgen indien er geen reclame kan gemaakt worden.

De vraag is dus: hoe kan je de pers duidelijk maken dat ze niet bij de familie Weylandt moeten gaan aankloppen voor info over Route 108?

Wouter Weylandt verandert ons leven...

Op 9 mei jl. vertrok de Giro d'Italia vanuit de hoofdstad van onze Provincie: Reggio Emilia. Later op de dag gebeurde er een tragisch ongeval waarbij de jonge professionele wielrenner Wouter Weylandt het leven liet.
Wouter's vriendin Ann-Sophie is op dat ogenblik 5 maanden zwanger...

Wouter was afkomstig van dezelfde streek als waar Jan van komt, het Gentse.

Diegenen die mij en mijn gevoeligheden kennen, of die Jan en zijn gevoeligheden kennen, zullen meteen begrijpen dat wij door dit voorval geweldig gevat zijn.
Alhoewel geen van ons beiden Wouter kende, zelfs niet eens wielerfans waren, werden wij opeens, allebei, heel zwaar getroffen door de universele droefheid.
Ergens voelden wij dat er een radertje was dat ons in gang zette om te proberen hier iets aan te doen...

Zowel Jan als ik zijn, elk op onze eigen manier, erg spiritueel ingesteld.
Voor ons was het teken té sterk! Wij moésten iets doen...
Jan zou beslissen wat er zou moeten gebeuren en ik moet hem daarbij ondersteunen.

In de weken die volgden kreeg het gevoel gedaante.
Het zou een fietsroute worden doorheen onze mooie regio.
Een permanente route waarbij iedereen die hier komt fietsen, wandelen, motorijden of met de auto de streek komt verkennen, telkens herinnerd wordt aan deze jonge man die zoveel van het leven hield.
Een route die Vlamingen (en andere fietsliefhebbers) zal aantrekken om deze mooie streek te komen verkennen.
Ter ere van Wouter!

Zo zal Wouter de band tussen Vlamingen en Italianen versterken op een manier die hij zeker zelf zou goed gevonden hebben: door het genieten van de mooie streek waar hij zijn laatste rit gestart heeft.

De Permanente Route 108 Memorial Wouter Weylandt was verwekt...