Dilemma...

Terwijl het in België blijkbaar herfstweer is, is de zomer hier volop aan de gang.
Gisteren was het 39° op zo'n 500m hoogte, wat het in de vallei zou zijn heb ik geen idee van... we hebben het niet uitgeprobeerd!

Onze 'Gianni' moest voor zijn Route 108 naar Castelnovo Ne' Monti om daar een vergadering voor te zitten met vertegenwoordigers van de Toeristische Dienst voor de Appenijnen, de sponsor Banca di Cavola, en nog een paar andere Italianen die zich bezighouden met het ontwerp van de flyer, de marketing en het logies van de te verwachten Belgen.

We beslisten om er een daguitstap van te maken en het aangename aan het nuttige te koppelen.
Het was een heel nuttige vergadering waaruit bleek dat er een aantal mensen heel erg in de weer geweest waren en anderen, een beetje later, nu toch ook ontwaakten.

Na de vergadering gingen we terug naar een restaurantje waar we al een paar keer geweest zijn omdat we weten dat het daar zo lekker is! Buiten onder een grote parasol gesmuld van een maxi groente/tonijn salade, een salade frutti di mare en een heerlijk dunne pizza 4 stagione met daarbij een lekkere frisse Moretti pint. Als dessertje profiterolles met chocomousse en perziksla met citroensorbet, half om half want we delen graag de lekkere dingen des levens...
Meer hoeft dat niet te zijn om te weten dat La Dolce Vita in Italië is uitgevonden!

Gedurende de siësta profiteerden we ervan om in de buurt van de Pietra di Bismantova wat rond te rijden; Gianni steeds de Nikon in aanslag. Hij is zo verliefd op deze 'tafelberg' en zoekt helemaal rondom naar de mooiste plekjes om hem nog maar eens in een ander landschap vast te leggen.
In dit seizoen is dat uiteraard in een lijnenspel met het geringelde hooi en de 'ballone', de hooibalen uitgespreid als een minisymfonie op een notenbalk.
Hij blijft een artiest in hart en nieren, mijn schatje!

Terwijl hij bij elke volgende tussenstop weer een wandeling maakte op zoek naar de juiste zonnevlekken op de berg en/of op het dorpje ervoor, kon ik mezelf verwennen met hazeslaapjes in de koelte van onze Citroen...

Wanneer we 's avonds thuiskwamen bleek dat we inmiddels nu al 2 Italiaanse journalisten hebben die verslag willen uitbrengen over Route 108, zowel in de geschreven pers alsook op de Italiaanse TV.
Eentje ervan, zelf ook een wielertoerist, schrijft voor de gespecialiseerde pers, nationaal en internationaal. Hij had al, zonder ons medeweten, een halve pagina gepubliceerd in een lokale krant:
http://linformazione.e-tv.it/archivio//20110712/15_RE1207.pdf

Een beetje een gemengd gevoel voor Gianni: enerzijds blij en apetrots dat het project zo goed gesteund wordt zodat de kans op succes telkens weer groter wordt. Anderzijds ook wat terughoudendheid...
Hij heeft namelijk een heel goed contact met de familie van Wouter, via een tussenpersoon weliswaar. Van hem weten we dat de pers als echte paparazzi tewerk gaan en Eric, papa Weylandt, zelfs aan zijn werk opwachten om foto's van te nemen. Ook An-Sophie wordt helemaal niet gespaard, niettegenstaande haar zeer moeilijke situatie.
Deze mensen krijgen niet eens de tijd om in sereniteit en stilte hun rouwproces te verwerken. Ze hebben de pest aan journalisten en vragen maar 1 ding: gerust gelaten te worden...

Alhoewel ze de zegen gaven over het project Route 108, zijn ze ook wel heel erg bang dat hierdoor de pers weer terug onversaagd aan hun deur gaat staan en dat kunnen ze missen!

Dit maakt de situatie er echt niet gemakkelijk op.
Gianni wil heel graag de vragen van de familie respecteren, maar anderzijds kan je geen succes verkrijgen indien er geen reclame kan gemaakt worden.

De vraag is dus: hoe kan je de pers duidelijk maken dat ze niet bij de familie Weylandt moeten gaan aankloppen voor info over Route 108?