Xinzhu, de pyamahond...

Terwijl Gianni zich uit de naad werkt om zijn Route 108 vorm te geven, probeer ik hem zoveel mogelijk te ondersteunen zodat hij het zou volhouden. Want zoals steeds is hij ook nu weer gebeten door zijn project en werkt van 6-7 uur 's ochtends tot na 22 uur waarna hij als een blok in slaap valt...

Ik probeer hem zo en dan wat af te remmen en heel af en toe slaag ik daar zelfs een beetje in...
Verder beperkt mijn rol zich vooral tot op facebook wat mee te spelen, de Italianen te vertellen over Wouter en te proberen om het huishouden te runnen zodat er ook al eens iets op tafel komt om de innerlijke mens te sterken.

Maar het is uiteraard ook mijn taak om de rest van ons gezinnetje gelukkig te houden. Dat laatste was de voorbije paar weken vrij moeilijk, vooral voor Xinzhu.

Hij en Gritzl waren samen met Gianni naar zijn vriend Rafa gewandeld om daar een praatje te gaan slaan en wat te genieten van diens tuin. Hij heeft daar namelijk geweldig mooi in gewerkt en nu ook een waterval gebouwd, iets waar onze Gianni al jaren van droomt!

Maar voor hij bij Rafa geraakt, moet hij voorbij de honden van onze directe buur, de Pepe. Eigenlijk zijn dat niet zijn honden maar eentje die hier een vorige vakantieperiode is verloren gezet en de andere is van een andere buurvrouw die vorige zomer verhuisde en slechts 1 hond mocht meenemen naar haar appartement.
Dus liet ze die andere hond hier zomaar achter, de Pepe zal er wel voor zorgen...

Nu ja, die mens geeft de beesten eten en drinken maar daar is ook alles mee gezegd. Hij houdt niet echt van honden en zou ze liever kwijt zijn dan rijk...
Verder heeft de brave man al niet teveel centen over nadat hij zijn dochter, een verslaafde aan gokautomaten (die hier overal in de bars staan) en haar familie financieel heeft geholpen... voor parasietenbeleid is er dus geen budget!

Om een lang verhaal iets in te korten: onze honden kwamen na die ene wandeling terug vol met vlooien. Iets wat ik pas goed doorkreeg na een paar dagen waarin ikzelf zo overbeten werd dat ik snapte dat dit geen muggebeten konden zijn...
Nu zijn onze honden wel behandeld met Frontline en dergelijke, maar hiertegen was blijkbaar niks opgewassen.

Een hoop werk aan de winkel: alles wassen, de honden extra behandelen, inpoederen van hond en mand enz. Niettegenstaande dit alles ging het met Xinzhu telkens slechter omdat hij zo een gevoelig velletje heeft en blijkbaar veel meer last had van beten dan Gritzl.
Hij liep constant te krabben, te likken, te janken van ongemak en later ook van pijn omdat hij gewoon open wonden likte!

Uiteindelijk dus het grote offensief ingezet : een heel deel haar weggeknipt omdat het in knopen aaneengeklit zat. Een cortisonezalf en uiteindelijk zelfs een zalf met cortisone én antibiotica over bijna de helft van de hond uitgesmeerd.
Met een luizenkam proberen alle mogelijke eitjes uit die fijne haren te krijgen en daarbovenop: hem helemaal inpakken zodat hij die zalf niet telkens kon weglikken...

Een oude T-shirt kreeg dus een nieuwe bestemming: hondenpyama!
De achterpootjes door de armsgaten, andere gaten geknipt voor zijn voorpootjes.
De shirt vooraan dichtgeknoopt en nog een handdoek rond zijn lijfje zodat hij niet door de voorste gaten begon te wriemelen om toch maar te kunnen likken...
Sokken rond zijn pootjes die dan vastgemaakt werden aan de mouwen.

Je moest hem zien, ocharme! In het begin was het beestje helemaal getraumatiseerd omdat hij het als een straf aanvoelde. Het brak mijn hart...

Dat gevoel veranderde wel nadat ik hem bij elke tussenstap in het aankleden een snoepje gaf en hem uitgebreid bestoefte dat hij zo flink was.
Maar toch, leuk is iets anders... zowel voor hem als voor mij!

Het offensief heeft geholpen: hij ligt hier nu terug rustig naast mij te slapen, zonder nog uitermate veel te likken. De wonden zijn aan het genezen en de beten zijn tot een minimum herleid. Zijn pels zal wel moeten terug aangroeien, maar dat is het minste probleem.

Voor de nacht krijgt hij nog wel altijd zijn pyama aan omdat ik hem dan niet in het oog kan houden om het likken te vermijden, maar hij vindt dat nu niet zo erg meer.

Maar het blijft een grappig zicht, zo'n 'pyamahond'!