De lente komt er aan...

We zijn 17 maart en moeder natuur bewijst het...

Twee weken geleden viel er nog sneeuw en haalden we een goeie 40cm die alles verborg onder haar smetteloze witte laag.

Toen werd het zachter en de Toscanen stuurden hun regenwolken zo snel mogelijk door naar ons. Veel vocht in de lucht en regen op ons dak.

Maar kijk: vandaag raken die wolken niet zo goed meer over de bergen en zien wij de grijze exemplaren vooral aan de overkant voorbijglijden!

Ik geniet van het schouwspel van 'onze' bergen waar de zon en schaduwvlekken een kat-en-muis spelletje spelen. Zij trekken zo telkens weer mijn aandacht naar een ander plekje dat staat te pronken.
De donkere aardevlekken zijn onder de sneeuw mee weggesmolten en het jonge groen staat uitdagend te pronken: de winter is overwonnen!

De rozelaars steken nieuwe knopjes, de amandelboompjes tonen al hun eerste bloempjes.
Aarzelend nog, maar al volop genietend van de eerste zonnezoenen.

Nog heel eventjes en het is lente!

Walker’s Chicken : De daad!

Jan heeft het eindelijk begrepen: op een fibrokopje kan je niet rekenen...

Als ik niet alles opschrijf, geraken de zaken gegarandeerd vergeten!

Ik kreeg dus vanochtend een mooi lijstje op mijn ontbijtbord, waarop o.a. ‘kip met sla/witloof, gegrilde paprika, rijst’.  

Er lag een diepvrieskip heel demonstratief in het zonnetje te ontdooien.

Oops! 

Die was ik gisteravond vergeten uit de vriezer te halen, niettegenstaande zijn liefdeswens voor het volgende middagmaal heel duidelijk was verwoord...

Ik had iets goed te maken...

Het slaatje met witloof en gegrilde paprika was geen probleem.

De rijst kreeg extra kippekruiden, die ook hun eer mochten bewijzen op ex-juffrouw Tok.

Terwijl die lekker aan het smoren was, begon ik te twijfelen: zou ik hier nu gewoon een mayonaise bij maken of zou een extra smaakje niet een betere eerbetuiging zijn voor dit kippetje dat zo liefdevol haar leven voor ons had gelaten?

Mayo leek niet zo’n goed idee bij die paprikaatjes, maar een zoete toets kon wel verleiden... 

Iets fruitig! 

Ananas: niet in huis

Lychee: te zoet

Kriek: past er niet bij

Abrikoos: is Meg haar specialiteit...

De smaak moest subtiel zijn, een streling voor de tong zonder haar geheimen prijs te geven. 

Opeens onderin de kast in een vergeten hoekje: 

‘Ik ben het, Ssjohnny! Wat ssou je denken van een ssoet appeltje voor jouw geliefde? 

Ik heb sse 18 maanden lang gekoessterd, hier kan je hem sseker mee verleiden! Sseker weten!’

Heel even kreeg ik een déja-vu gevoel dat ik echter niet kon plaatsen...

Ik nam de glazen pot en na wat geprul openbaarde zich een zoete geur van honing en kaneel. Deze zinneprikkeling vroeg om meer...

De appeltjes kweten zich van een eeuwenoude taak.

Ik kon niet aan de verleiding weerstaan zelf eerst van de vrucht te proeven: een zachte prikkeling met een warme gloed omhelsd... 

Stukjes appel bij de kip die vroeg om nog wat extra whisky voor betere penetratie. De saus kwam op haar hoogtepunt dankzij een scheutje room.

Het zachte vlees op een bedje wilde rijst, gedrapeerd met appeltjes in de saus... het werd een waar festijn!  

Walker’s Chicken : Het voorspel

In september 2009 hadden we een heleboel bio-appeltjes meegebracht van op onze weide in Vossem. 

Ik hoopte daar appelsap van te maken en stak ze in de sapketel om er, net zoals bij de zeebesjes, het sap uit te stomen.

Pech, er kwamen ongeveer vijf druppels sap uit! 

Al hadden deze wel een heerlijk volle smaak...

Wat gedaan met al die lekkere appeltjes die nu gaar in de ketel lagen?

Ik kreeg een subliem idee, al wist ik helemaal niet hoe het zou uitpakken...

Ik nam een glazen pot en deed daar de appeltjes in. 

Citroensap, honing, kaneel en een paar sneetjes gember gingen er al onmiddellijk bij.

In onze lievelingskast stond nog een Johnny Walker rood te verkommeren naast onze reeks favoriete single malts, wetende dat hij enkel goed genoeg zou zijn als aperitief of keukenwhisky.

Zijn weten werd bevestigd, al kreeg hij de edele taak om de metamorfose van mijn appeltjesmengsel te voltrekken. 

Ik goot de pot vol, deksel erop en onze Johnny werd nu ergens in een verloren donker hoekje van de kast gezet. 

Dit was een ‘liefdesbrouwseltje’, dat heel rustig moet kunnen groeien om zich daarna te voltooien in een overheerlijke zintuiglijke ervaring.

The Muppet Show!

Poetsen is nooit mijn favoriete bezigheid geweest...

Niet dat ik het in mijn jeugd niet heb 'meegekregen', integendeel!
Mijn moeder was iemand die elke dag aan het poetsen was omdat ze vond dat dit met 4 kinderen in huis wel verantwoord was. Zij poetste met Carolin, een produkt op basis van lijnolie met een heel specifieke geur.
Voor ons 'stonk het huis altijd naar de properteit', zoals ze in het Leuvense zeggen.

Voor mij was dat een reden om te zeggen: ik zal dit nooit doen zoals zij, rebels als ik was om dan de hele andere kant van de slinger op te zoeken!

Ik heb dan ook altijd een hekel gehad aan poetsen, die enkel werd overtroffen door andere (on)nuttige bezigheden zoals afwassen en strijken.

Tot gisteren...

Na een recent postje op facebook van onze 'mama Nadine', de fokster van onze Gritzl, werd mijn aandacht getrokken naar een (voor mij) nieuw poetssysteem genaamd 'Spin and Go'.
Het is een combinatie van een mop met microvezelstructuur en een emmer met zwierfunctie.

'Dankzij' mijn fibromyalgie heb ik weinig kracht in mijn handen en armen en krijg ik heel snel krampen wanneer ik daar wél macht moet mee uitoefenen. Een dweil uitwringen is voor mij dus bijna ondoenbaar en bovendien behoorlijk pijnlijk.
Daarenboven is mijn rug ook altijd supergevoelig waardoor alle deeltaken van het poetsen al gauw een volgende dag rusten aankondigen...

Maar met de 'Spin and Go' zou dat alles veranderen!

Nadat ik er een aantal filmpjes over bekeek op Youtube én daarenboven van mama Nadine de bevestiging kreeg dat het poetsen er enorm makkelijk op geworden was, zocht ik de beste prijs op het www en bestelde er meteen 3 stuks van!
Er kan me niet verweten worden dat ik geen goeie intenties heb om een proper huis te hebben...

Ik was superverbaasd dat mijn Italiaanse leverancier al via een koerier op maandag leverde terwijl ik pas de vrijdag ervoor mijn bestelling had geplaatst! Waaw!
Als dat ding nu ook nog zo goed werkt als de levering...

Gisteren was dan de grote show!

Eerst alles een beetje opgeruimd want poetsen met een aantal boeken, dvd's en cd's verspreid over de vloer verspreid, is niet zo evident.
Dan gestofzuigd om alle deeltjes Xinshu en Gritzl, die her en daar lagen te pluizen in een innige omstrengeling met kleine takjes, bladeren of capatos*, een betere bestemming te geven.
Normaliter zou ik nu moeten stoppen om te vermijden dat de volgende nacht weer een fibrofeestje zou worden, maar mijn curiositeit was te groot!

Daar kwam 'le moment suprême'...

Mijn mop uitgepakt en in mekaar gestoken. Het ding weegt zo licht dat zelfs mijn pijnlijke spieren er geen probleem mee zullen hebben om het op te pakken.
Ik draaide hem om zodat zijn hoofdje op natuurlijke wijze bovenaan stond.

Hé, dit is een Muppet!
Zijn microvezelhaartjes vallen net zoals sommige 'zangers' die mij zo dikwijls vertederd hebben met hun absurde liedjes in de Muppet Show. Ik kon er zo het gezichtje op projecteren met die grote brede grijns van links naar rechts!
This is fun!

Ik begon dus al met een leuk gevoel aan het poetsen!
Ik weet dat men het doorgaans veel meer over 'spirituele' gevoelens heeft bij de volgende uitspraak maar: Dit was een emotie die ik nog nooit eerder heb ervaren!

De muppetemmer is groot maar er hoeft niet veel water in waardoor ik hem makkelijk kon dragen.
Mijn muppet kreeg zijn eerste doop waarna hij in het zwiermandje vloog en ik geducht begon op zijn staart te trappen... Kwestie om via de middelpuntvliedende kracht zijn krullebol droog te zwieren.

Eerst ging het effe niet goed omdat ik nog niet goed begreep hoe ik hem moest vasthouden... Je hebt ongeveer in het midden van de steel een gekleurd stukje waarmee je de totale controle behoudt over jouw muppet wanneer hij, mooi rechtop, zijn muppetwals in hoogste versnelling kan draaien.
En walsen deed mijn lieve muppet!

Ik poetste de keuken, de living, de eetplaats, de gang, de douchekamer en de trappenhal.
Alles na mekaar en zonder de 'normale' vermoeidheid of krampen te voelen in mijn handen, armen of rug.

Ik was zo fier als een muppetgieter!
Dankzij mijn muppet ben ik er voor het eerst in jaren in geslaagd om onze leefruimte op 1 dag te poetsen!

Ik hou van mijn Mup & Go!



* Zijn het nu cipatos of capatos? Ik heb altijd de naam verkeerd.
In elk geval is het fijn verhakseld hout dat Jan graag gebruikt om de houtkachel aan te steken. Een taak waar Xinshu hem graag bij helpt om al die kleine stukjes vanuit de tuin naar het ganse huis te transporteren in zijn pels...

Geen spinazie bij de kip!

Jan is de werkman in huis en ik ben doorgaans de kok.
Alhoewel deze rollen (theoretisch, indien ik terug genezen zou zijn) zouden kunnen omgekeerd worden, blijkt dit toch wel een heel goeie combinatie te zijn waar we beiden vrij tevreden mee blijven.

Ik heb altijd graag gekookt. Meegekregen van jongsaf aan van mamy, die zelf ook een heel goeie kokkin is.
Ik mag met de rest van mijn directe familie heel erg verschillen, wanneer het graag en lekker koken betreft hebben we toch 1 ding gemeen.

Jan is een voorbeeld van 'liefde door de maag'.
Ik zou zelfs meer durven zeggen: 'rust door de volle maag'...
Zelfs Sophie-Anne, het dochtertje van mijn nicht Bieke, heeft dit meermaals ervaren toen ze vroeger in België mee ging naar de paarden en ervoor/tussenin/erna een hongerige Jan zag briesen en springen omdat zijn maag hem vertelde dat we al lang over tijd waren of zouden zijn... hetgeen bij ons als echte paardenmeisjes het laatste was wat in onze gedachten opkwam!

Het arme kind is door deze ervaringen voor het leven getekend: 'Als een man honger heeft, alsjeblief geef hem eten zodat hij terug rustig is!'

Maar ik wijk af...

Jan weet doorgaans al lang op voorhand dat hij de volgende dag/maaltijd gaat honger hebben naar ...   In tegenstelling tot ikzelf die meestal na het gebruikelijke maaltijduur begin na te denken over wat ik misschien zou gaan klaarmaken!
We eten doorgaans dan ook op heel 'royale' uren van de dag...

Gisteren kreeg ik weer subtiele instructies: 'Mie, die rode paprika moet nu eindelijk op! En wanneer ga je nu die verse spinazie opmaken?  Die patatjes die je gekocht hebt, is het de bedoeling dat we die opeten?'
Oh ja, ik dacht morgen die kippestukken uit te fileren zodat de hondjes terug goed vlees met rauwe beentjes hebben, dan maak ik daar wel iets mee...
'Ah neen hé Mie, geen spinazie bij de kip! Dat is niet te vreten!'

Och, laat ieder maar zijn stiel denk ik dan...

Vanmiddag, zo rond iets voor enen kwam mijn ventje van zijn werkdomein naar beneden om (wonder oh wonder!) vast te stellen dat ik nog rustig aan de laptop bezig was en nog geen minuut aan eten gedacht had...
'Ja maar Mie, om hoe laat denk je dat wij weer zullen kunnen eten misschien?'
Oh, is het al weer zo laat?

Ik zette mijn liefste aan een aperitiefje en hij mocht daarna nog eerst wat verder gaan werken. Ik trok me terug in de keuken.

Eerst wat spekjes aangebakken, daar de spinazie in stukjes aan toegevoegd, gekruid met peper en nootmuskaat en laten stoven. Aangezien wij hier in Italië zitten, daar een heel deel vers geraspte Parmiggiano Reggiano aan toegevoegd.
Een bladerdeeg in een kleine taartvorm ingeprikt, het spinaziemengsel er in en de overlappende deegflappen er mooi bovenop geplooid.
In de oven!

Dan de kip uitgehaald die ik speciaal voor de hondjes koop. Het zijn bovenstukken kippeborst/rug met vleugels en nek er nog aan.  Ideaal om aan de honden te geven die op een dieet van rauw vlees en rauwe beenderen staan.
Maar daar zit doorgaans nog veel te veel mooi vlees aan voor die kleine schurken, dus snijd ik daar eerst al die mini-filetjes uit. De rest gaat dan in partjes in de diepvries... of direct richting twee hongerige snoeten die op zo'n ogenblik grote favoriet zijn van the Police: 'Every breath you take'!

Intussen was mijn spinazietaartje al klaar.
Mijn grote pan terug op het houtvuur, de rest van de spekjes erin en wanneer die goed lagen te pruttelen de kip erbij. Dan de stukjes paprika, wat peper en kippenkruiden vers gemalen.
Een paar kleine patatjes geschild en in de micro laten garen.

Welk smaakje ontbrak nu nog?  Oh ja, ik had nog wat Thaise kruiden in een zakje!
Die aan de kip toegevoegd en een heel klein beetje water erbij om alles wat smeuïg te maken.
Enkel nog de borden effe in de oven om voor te verwarmen.

'Zoet, je mag naar beneden komen!'

Voor de verandering vond Jantje het weer eens heel lekker!
Het spinazietaartje is bijna op en van de kip, paprika en de patatjes blijft niks meer over!

Mijn Jan en ik ...

My heart is like a river
My heart is like these hills
They never change
I never change
And I never will

You called and I came running
You cried and now I'm here
So hold this faith
Accept our faith
These are little fears

We have enough to guide us
We have enough to last
We're not alone
We never were
You and I aren't lost

O hold me very tightly
Hold me fast and strong
I am your love
Won't stray from you
You and I belong

My heart is like a river
My heart is like these hills
They never change
I never change
And I never will


Song from 'McLeod's daughters'
by Rebecca Lavelle

Een groot man is niet meer... Romain Van Deynze, RIP

Een treurig bericht, waar ik heel stil van word.

Ik lees net dat mijn beste levenscoach op 13 februari overleden is.

Recent nog belde ik met zijn schoonzoon en kreeg ik het telefoonnummer van het tehuis waar Romain zijn laatste levensmaanden verbleef.

Ik wilde hem bellen, maar heb het telkens uitgesteld, vooral omdat ik niet goed wist hoe het gesprek te beginnen...  

Wat heb ik nu spijt dat ik het niet gedaan heb!

Romain was voor ons een heel speciaal iemand en zo zal ik hem blijven herinneren.

Het was een man met enorme moed, die voor zijn visie durfde uitkomen zelfs al was dat niet zonder gevaar.

Hij heeft zijn leven helemaal in functie van zijn taak gezet, iets wat je tegenwoordig niet veel meer vindt.

Hij heeft in mijn leven een grote invloed gehad en zal dit blijven hebben in de toekomst.

Hij blijft leven, ook al kan ik hem nu niet meer via telecommunicatie bereiken.

Romain, meer dan ooit geloof ik in jou!

Ik wens zijn kinderen en zijn zo geliefde kleinkinderen dat zij samen het verdriet om zijn fysieke heengaan kunnen verwerken door de kracht die hij steeds geweest is en altijd zal blijven zijn.

Pigs in snoooooow....

De wilde neefjes en nichtjes van Miss Piggy op bezoek in onze achtertuin!

Onze prosciutto cotto en Parmaham van volgend jaar zijn weer verzekerd...

© Jan Willems

Meer sneeuwpics...

© Jan Willems

Wat dacht je van sneeuw-fumato's?

Een sneeuwboom...

Of dramatische sneeuwluchten?

sneeuwlandschappen op Montecroce

Sinds gisteren is het gestopt met sneeuwen.
Ik wou graag fotootjes nemen van die pakken sneeuw, er is dit keer tussen de 40 en 50 cm gevallen, maar er was geen zon... en dus geen mooi licht.

Omdat de temperatuur wél al onmiddellijk naar +5° ging, is de dooi meteen ingezet. Vandaag komt het zonnetje er schoorvoetend door, maar de mooiste plaatjes zijn al niet meer...

Maar niet getreurd...
Mijne Jan heeft zijn artistieke kwaliteiten kunnen botvieren terwijl ik einde januari in België zat toen er ook veel sneeuw gevallen was en wél perfect licht erbij!
Uiteraard: copyright Jan Willems...

Houden van de nacht

De avond valt, dit lijf ontwaakt

Voelen, niet meer functioneren

Is dit bioritme?

De stilte van de nacht vertrouwd

Man in bed, hond in de mand

Poes kijkt rustig toe

Werken op mijn eigen ritme

Ik hou van de nacht

Geborgen in het donker

Zachte geluiden van rust

Stilte omarmt

Ik ben mezelf

De geneugten van het leven in de bergen...

Het sneeuwt hier weer al zo'n 3-tal dagen na mekaar zo af en aan, er ligt op de daken nu een goeie 25-30cm. De meteo voorspelt nog verder sneeuw tot en met zaterdag en dan zon, dus alle skiërs kunnen volgende week een paar dagen aan het weekeinde breien!

We hebben daarnet onze eerste ervaring gehad van 'de berg net niet op te geraken', zelfs al hebben we 4 sneeuwbanden op ons Altootje staan...

Het was op ongeveer 500m van thuis en dat laatste stukje lukte niet meer nadat Jan in bergop gestopt was voor de buurvrouw die naar beneden gereden kwam. En dan was het moeilijk om terug in gang te geraken in bergop...

Hij wist niet dat diegene die omhoog rijdt altijd voorrang heeft omdat die anders riskeert de baan te blokkeren wanneer die stilstaat... Terwijl die naar beneden zich altijd kan laten rollen om terug grip te krijgen.

Na een aantal pogingen was ik uiteindelijk uitgestapt en te voet naar huis om de traktor te halen en zo de auto nog 10m te trekken want dan is de weg terug platter en zou hij het wel halen.
Maar ik was nog niet met de traktor buiten wanneer Jan er dan toch aankwam!

Hij was toch terug aan het rijden geraakt door een meter sneeuwvrij te maken voor de wielen.
Veel sneeuw lag er niet want ze waren al eens komen ruimen vanochtend, dus dat viel wel mee.

Al zou een 4x4 er wel probleemloos op geraakt zijn, ons Carolientje(*) heeft toch ook haar best gedaan!



(*) Voor niet-ingewijden: mijn Altootje heet 'Carolien', dan van Jan heet 'Jimmy'.