Geen spinazie bij de kip!

Jan is de werkman in huis en ik ben doorgaans de kok.
Alhoewel deze rollen (theoretisch, indien ik terug genezen zou zijn) zouden kunnen omgekeerd worden, blijkt dit toch wel een heel goeie combinatie te zijn waar we beiden vrij tevreden mee blijven.

Ik heb altijd graag gekookt. Meegekregen van jongsaf aan van mamy, die zelf ook een heel goeie kokkin is.
Ik mag met de rest van mijn directe familie heel erg verschillen, wanneer het graag en lekker koken betreft hebben we toch 1 ding gemeen.

Jan is een voorbeeld van 'liefde door de maag'.
Ik zou zelfs meer durven zeggen: 'rust door de volle maag'...
Zelfs Sophie-Anne, het dochtertje van mijn nicht Bieke, heeft dit meermaals ervaren toen ze vroeger in België mee ging naar de paarden en ervoor/tussenin/erna een hongerige Jan zag briesen en springen omdat zijn maag hem vertelde dat we al lang over tijd waren of zouden zijn... hetgeen bij ons als echte paardenmeisjes het laatste was wat in onze gedachten opkwam!

Het arme kind is door deze ervaringen voor het leven getekend: 'Als een man honger heeft, alsjeblief geef hem eten zodat hij terug rustig is!'

Maar ik wijk af...

Jan weet doorgaans al lang op voorhand dat hij de volgende dag/maaltijd gaat honger hebben naar ...   In tegenstelling tot ikzelf die meestal na het gebruikelijke maaltijduur begin na te denken over wat ik misschien zou gaan klaarmaken!
We eten doorgaans dan ook op heel 'royale' uren van de dag...

Gisteren kreeg ik weer subtiele instructies: 'Mie, die rode paprika moet nu eindelijk op! En wanneer ga je nu die verse spinazie opmaken?  Die patatjes die je gekocht hebt, is het de bedoeling dat we die opeten?'
Oh ja, ik dacht morgen die kippestukken uit te fileren zodat de hondjes terug goed vlees met rauwe beentjes hebben, dan maak ik daar wel iets mee...
'Ah neen hé Mie, geen spinazie bij de kip! Dat is niet te vreten!'

Och, laat ieder maar zijn stiel denk ik dan...

Vanmiddag, zo rond iets voor enen kwam mijn ventje van zijn werkdomein naar beneden om (wonder oh wonder!) vast te stellen dat ik nog rustig aan de laptop bezig was en nog geen minuut aan eten gedacht had...
'Ja maar Mie, om hoe laat denk je dat wij weer zullen kunnen eten misschien?'
Oh, is het al weer zo laat?

Ik zette mijn liefste aan een aperitiefje en hij mocht daarna nog eerst wat verder gaan werken. Ik trok me terug in de keuken.

Eerst wat spekjes aangebakken, daar de spinazie in stukjes aan toegevoegd, gekruid met peper en nootmuskaat en laten stoven. Aangezien wij hier in Italië zitten, daar een heel deel vers geraspte Parmiggiano Reggiano aan toegevoegd.
Een bladerdeeg in een kleine taartvorm ingeprikt, het spinaziemengsel er in en de overlappende deegflappen er mooi bovenop geplooid.
In de oven!

Dan de kip uitgehaald die ik speciaal voor de hondjes koop. Het zijn bovenstukken kippeborst/rug met vleugels en nek er nog aan.  Ideaal om aan de honden te geven die op een dieet van rauw vlees en rauwe beenderen staan.
Maar daar zit doorgaans nog veel te veel mooi vlees aan voor die kleine schurken, dus snijd ik daar eerst al die mini-filetjes uit. De rest gaat dan in partjes in de diepvries... of direct richting twee hongerige snoeten die op zo'n ogenblik grote favoriet zijn van the Police: 'Every breath you take'!

Intussen was mijn spinazietaartje al klaar.
Mijn grote pan terug op het houtvuur, de rest van de spekjes erin en wanneer die goed lagen te pruttelen de kip erbij. Dan de stukjes paprika, wat peper en kippenkruiden vers gemalen.
Een paar kleine patatjes geschild en in de micro laten garen.

Welk smaakje ontbrak nu nog?  Oh ja, ik had nog wat Thaise kruiden in een zakje!
Die aan de kip toegevoegd en een heel klein beetje water erbij om alles wat smeuïg te maken.
Enkel nog de borden effe in de oven om voor te verwarmen.

'Zoet, je mag naar beneden komen!'

Voor de verandering vond Jantje het weer eens heel lekker!
Het spinazietaartje is bijna op en van de kip, paprika en de patatjes blijft niks meer over!