Een druppeltje die de emmer niet meer doet overlopen...

Sinds we mijn appeltje goed en wel terug mee naar huis namen, heeft het al een heleboel tests moeten doorstaan...

Aangezien ik er een clean install had op gedaan en er dus nog enkel de originele software op stond, was er een hoop werk om alles terug te brengen in (ongeveer) de vorige toestand.

Uiteraard ben ik alle bookmarks en history kwijt van mijn surfgedrag... niet echt leuk want ik ging daar regelmatig terug naartoe.
Maar ja, een schone lei hé, die 'clean' install!

Er moest ook een aantal andere software terug opgeplaatst worden.
Nu is dat niet echt zo moeilijk met een apple, maar het neemt wel allemaal tijd... vooral om de originele disks terug te vinden ;-)

Maar hij draait terug goed en dankzij de MacKeeper is hij nu helemaal terug opgekuist en virusvrij ook!
Ik durf het hier niet goed te schrijven maar alles wijst erop dat het terug goed gaat met mijn appeltje!

Met mezelf gaat het ook terug beter... zou er een correlatie zijn ;-)
Alle gekheid op een stokje...

Begin juni ging ik terug naar mijn behandelend geneesheer omdat ik toch weer zoveel afzag en het weer heel dikwijls helemaal niet meer zag zitten.
Hij heeft me een nieuw geneesmiddel gegeven, Cipralex, en dat lijkt precies aan te slagen.
Op die paar weken tijd heb ik eindelijk veel minder last van mijn hoofdpijn en de zware mist in mijn hoofd.

Ik slaap nog altijd niet goed, maar ik ben toch minder moe dan een maand geleden toen ik weer regelmatig niks aankon.
Ik hou me terug meer bezig met mijn beestjes, het huishouden, mijn ventje...
Kalmaan, maar zeker.

Intussen is de zomer hier ook begonnen, blijkbaar om nog een tijdje te blijven, dus dat belooft goed!

Hopelijk blijven die druppeltjes zo verder werken!
Wie weet welk goed nieuws er deze zomer dan kan komen...

Ik leer uit deze ervaring...

Mijn appeltje is ziekjes...

Ik was zo blij dat ik onlangs mijn MacBook Pro terug in orde gekregen had...
Maar ik had er niks mogen over schrijven!

Kort erna kreeg ik weer terug dezelfde problemen: regelmatig bevroor hij opnieuw.
Ik zocht op internet wat er allemaal fout kon zijn en heb heel wat geleerd over het oplossen van een aantal problemen op een mac.

Woorden als reboot, hard reboot, safe reboot, clean install, kernels, ... ze krijgen bij mij nu allemaal een betekenis!
Maar het probleem bleef komen.
Erger nog: het kwam steeds sneller en sneller terug...

Uiteindelijk las ik over een hardware test, dus die ook gedaan.
En daar kwam het resultaat uit dat er een probleem was met mijn videocontroller:
4VDC:1/40000003

Ik leerde verder dat mijn Graphics NVIDIA GeForce 8600M kaart het aan het begeven was... MAAR...
Ik vond ook terug dat dit een gevolg was van een fout bij NVIDIA en dat Apple hierdoor 4 jaar garantie gaf op deze kaart en ze gratis zou vervangen zelfs als je geen AppleCare contract hebt!

Eventjes snel uitgeteld: ik heb mijn MacBook gekocht in augustus 2007 want ik had hem nog maar net toen ik ziek geworden ben.
Dat is nog net geen 4 jaar!

Dus wij vrijdag naar Reggio Emilia gereden waar er een Apple reseller is en daar het ganse probleem uitgelegd.
Zij hebben uiteraard eerst mijn computer gecheckt en ja hoor: ik krijg een nieuwe grafische kaart geïnstalleerd!

Midden volgende week mag ik mijn appeltje gaan terughalen.
Tot zolang ben ik nog even afhankelijk van de vrije momenten op mijn ventje zijn machien...

Nu maar hopen dat dit alles mag waarheid worden...
Keep your fingers crossed!

Na 4 jaar nood aan het oppoetsen van mijn appeltje...

De laatste tijd voelde ik dat er iets loos was met mijn Macbook...
Ok, ik gebruikte hem vrij intens of tenminste: hij stond heel veel open om regelmatig eens op mijn facebook te kijken, het nieuws online te lezen of 'patience' te spelen.

Dikwijls voelde hij overhit aan, mijn benen waren bijna verbrand door de hitte van mijn laptop op mijn knieën!

Ook bleef de harde schijf heel dikwijls lang draaien, en dat is echt geen goed teken...

Tot hij een paar dagen geleden bevroor!
Ik mocht proberen wat ik wilde, er was geen beweging meer te krijgen...
Ik kreeg hem zelfs niet uitgezet en paste dan maar de harde oplossing toe: batterij eruit en alles werd zwart!

Maar achteraf kreeg ik hem niet meer opgestart... wraak!
Ik kreeg telkens een donkergrijs scherm met een meertalige boodschap dat ik de computer opnieuw moest afzetten en heropstarten.

Aangezien dat niet hielp, dan maar tussenin op Jan zijn computer gaan surfen naar oplossingen.
Was het RAM geheugen opgebrand? Was het een hardware of een software probleem?
Eén ding was zeker: we moesten de opstartdisk terugvinden om te proberen om terug leven te krijgen in mijn appel...

Dus het hele huis uitgekamd op zoek naar alle dozen waar diskettes konden inzitten!
Na behoorlijk wat inspanningen werd de doos teruggevonden en kon ik beginnen met alle truukjes toe te passen die we inmiddels op google en youtube terugvonden.

En ja hoor! Na een tijdje kwam er terug leven (lees: een blauw scherm), dat echter toch terug bevroor...
Uiteindelijk hebben we ons een MacKeeper veroorloofd die mijn Macbookje helemaal heeft opgekuist.
Er zaten zelfs 2 virussen op, die nu ook verwijderd zijn!

Alles lijkt terug te werken, mijn harde schijf draait niet meer dol en mijn dijen komen niet meer getoast uit het avontuur...

Mijn vertrouwen in Apple is er nog versterkt uitgekomen: dit is iets wat ik op een pc nooit zelf had kunnen in orde brengen!

Verdriet brengt mensen dichter bij mekaar...

Ik kreeg van verschillende mensen hele lieve mailtjes naar aanleiding van het overlijden van Miekepoes.
De meesten herkennen het gevoel of vrezen ervoor omdat ook een van hun dieren al vrij oud is.

Met dank aan deze hele lieve dame die me dit berichtje stuurde - waar ik op geantwoord heb, dat ik dit mag posten.

Dag Ama,

Ik las net je laatste bericht op je blog.

Het is begrijpelijk denk ik dat het minder gaat.
Toen ik het las van Miekepoes moest ik echt slikken.
Ik voelde echt met je mee!

Ik denk een beetje te kunnen begrijpen wat je doormaakt.
Mijn kater Ensor is 13 jaar en ik besterf het als er iets met hem zal gebeuren.

Vond het zo mooi hoe je het beschreef.
Iemand die lief en leed met je deelde.

Ik heb nog nooit langer samengeweest met iemand dan met Ensor.
Hij is mijn thuis, mijn houvast, mijn lieve vriend.

Dus denk ik dat het verdriet toch een plaats zoekt bij je.

Een goede en liefdevolle massage zou al iets kunnen verlichten.
Is er daar iemand die je dat kan geven?

Ik zend je alvast wat liefdevolle energie!

lieve groeten,

Lieve,

Dank je wel voor je mailtje.
Het doet wel nog altijd een beetje pijn wanneer ik aan mijn Miekepoes denk.
Maar meer en meer komt er een zacht gevoel van blijheid in de plaats, blij dat ik haar heb gekend en zo lang heb mogen bij me houden, in vrij goeie conditie dan.

Mieke was voor mij ook diegene die het langste bij mij geweest is.
En ik voel toch aan mijn lijf dat het verdriet nog niet is verteerd.
Alhoewel ik me redelijk goed voel, ben ik wel nog veel moe
en heb vooral veel last van mijn hoofd.
Maar ik sta het toe, en wanneer het beter gaat zal het ook goed zijn.

Voor die massage zal ik mijn ventje eens moeten aanspreken zie... ;-)
maar ben daarstraks van Wodan gevallen en mijn rechterheup

Ik geniet nu wel weer terug veel meer van al mijn andere beestjes.
Mieke heeft me daarvoor weer wakker geschud...
al weet ik dat ik voor/met haar ongeveer alles nog genoten heb wat we konden doen zonder mekaar te gaan overheersen.

Uiteindelijk zal het me ten goede komen hoor, het geheel van haar gekend te hebben zal in het niet vallen ten opzichte van het verdriet dat ik haar heb moeten laten gaan.

Dat zal ook voor jou en Ensor zo zijn...
Maar nu moet je eerst nog ten volle van zijn gezelschap genieten!
Ik ben er zeker van dat hij dat zal doen zonder dat ik het hem moet zeggen... ;-)

Heel veel liefs meisje,
Dikke knuffel

ama

Regen of geen regen...

Vandaag heeft het hier eindelijk terug wat geregend!
Het was dan ook aangekondigd, de regenbui ging zowat over gans Europa trekken...

Maar terwijl hierdoor de temperatuur in België halveerde, was het hier gewoon een beetje frisser dan gisteren. Gelukkig zijn die schommelingen hier niet zo erg, want daar hou ik echt niet van! En aangezien vannamiddag de zon al tussenin kwam piepen, voelde het allemaal toch weer niet zo erg aan.

Terwijl de Belgische boeren snakken naar wat meer water op hun land, verwachten wij hier wel nog een paar dagen dat ze van Hierboven wat sproeien.
Gelukkig voor de weide, anders groeit er hier straks ook geen gras meer!

Ik weet niet of het aan het regenweer lag, maar ik heb geslapen tot half twaalf vanmiddag!
Ik had het wellicht nodig want ik kon gewoon mijn ogen niet openhouden... ook in mijn meditatie viel ik telkens weer weg.

Op zulke dagen prijs ik me gelukkig dat ik niet moet gaan werken...

Daarna toch een beetje een feestelijk etentje gemaakt: eerste groene aspergesoep en daarna polentafrietjes met kippennuggets en een slaatje met een zelfgemaakt sausje erbij.
Dat was om de verjaardag van Jan (gisteren) nog een beetje na te vieren.

Het was alleszins heel lekker!