Verdriet brengt mensen dichter bij mekaar...

Ik kreeg van verschillende mensen hele lieve mailtjes naar aanleiding van het overlijden van Miekepoes.
De meesten herkennen het gevoel of vrezen ervoor omdat ook een van hun dieren al vrij oud is.

Met dank aan deze hele lieve dame die me dit berichtje stuurde - waar ik op geantwoord heb, dat ik dit mag posten.

Dag Ama,

Ik las net je laatste bericht op je blog.

Het is begrijpelijk denk ik dat het minder gaat.
Toen ik het las van Miekepoes moest ik echt slikken.
Ik voelde echt met je mee!

Ik denk een beetje te kunnen begrijpen wat je doormaakt.
Mijn kater Ensor is 13 jaar en ik besterf het als er iets met hem zal gebeuren.

Vond het zo mooi hoe je het beschreef.
Iemand die lief en leed met je deelde.

Ik heb nog nooit langer samengeweest met iemand dan met Ensor.
Hij is mijn thuis, mijn houvast, mijn lieve vriend.

Dus denk ik dat het verdriet toch een plaats zoekt bij je.

Een goede en liefdevolle massage zou al iets kunnen verlichten.
Is er daar iemand die je dat kan geven?

Ik zend je alvast wat liefdevolle energie!

lieve groeten,

Lieve,

Dank je wel voor je mailtje.
Het doet wel nog altijd een beetje pijn wanneer ik aan mijn Miekepoes denk.
Maar meer en meer komt er een zacht gevoel van blijheid in de plaats, blij dat ik haar heb gekend en zo lang heb mogen bij me houden, in vrij goeie conditie dan.

Mieke was voor mij ook diegene die het langste bij mij geweest is.
En ik voel toch aan mijn lijf dat het verdriet nog niet is verteerd.
Alhoewel ik me redelijk goed voel, ben ik wel nog veel moe
en heb vooral veel last van mijn hoofd.
Maar ik sta het toe, en wanneer het beter gaat zal het ook goed zijn.

Voor die massage zal ik mijn ventje eens moeten aanspreken zie... ;-)
maar ben daarstraks van Wodan gevallen en mijn rechterheup

Ik geniet nu wel weer terug veel meer van al mijn andere beestjes.
Mieke heeft me daarvoor weer wakker geschud...
al weet ik dat ik voor/met haar ongeveer alles nog genoten heb wat we konden doen zonder mekaar te gaan overheersen.

Uiteindelijk zal het me ten goede komen hoor, het geheel van haar gekend te hebben zal in het niet vallen ten opzichte van het verdriet dat ik haar heb moeten laten gaan.

Dat zal ook voor jou en Ensor zo zijn...
Maar nu moet je eerst nog ten volle van zijn gezelschap genieten!
Ik ben er zeker van dat hij dat zal doen zonder dat ik het hem moet zeggen... ;-)

Heel veel liefs meisje,
Dikke knuffel

ama