Italiaanse espresso en dromen van coöperatief bankieren

Is vandaag een historische dag in mijn geschiedenis?

Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven een échte Italiaanse espresso gedronken... Correctie: het waren er zelfs twee!
Of ik vannacht ga kunnen slapen zal de tijd uitwijzen... maar indien ik de uitleg van een bevriende koffiebardame (of hoe noem je zoiets) mag geloven, zit er geen cafeïne in die superkorte sterke espresso's.

Of zou ik vannacht wakker blijven van het dromen over betere tijden?

Gisteren kreeg ik van de eigenaar van de lokale supermarkt een mandaat om in zijn naam naar de algemene vergadering te gaan van de lokale 'Raiffeisenbank', de Banca di Cavola e Sassuolo.

Vele Vlamingen kennen de term Raiffeisen vanuit het 'Cera' tijdperk, vroeger ook een cooperatieve bank voor ze fuseerde in het aandeelgenoteerde KBC.

Ik kende Cera in mijn 'jonge' tijd als de vriendelijke spaarbank waar men je als klant persoonlijk kende en waar de loketbediende je rekeninguittreksels al klaar had vooraleer je het loket bereikte.
Waar ik 22 jaar geleden solliciteerde omdat ik er zeker van was dat het in een dergelijk persoonlijke en vriendelijke omgeving zeker aangenaam werken zou zijn.
Waar ik zoveel jaar heel intens en graag werkte en goeie resultaten boekte...

Tot ik, na de fusie, minder en minder herkende van dat vriendelijke bedrijf waar ik eens begon. Maar waar ik, tegen beter weten in, toch steeds verder bleef voor ploeteren.
Bij nacht en ontij...

Tot ik uiteindelijk, uitgeput en opgebrand, door de bedrijfsarts naar huis werd gestuurd met de woorden 'dat het wel eens lang zou kunnen duren voor ik kon terugkomen'.
Om dik twee jaar later, als een schurftige hond, definitief de laan te worden uitgestuurd 'wegens langdurige ziekte'.

Iets wat ik NOOIT binnen mijn Cera zou verwacht hebben...
maar het was dan ook al lang geen Cera meer!

Ben ik melancholisch? Word ik te oud? Ben ik niet meer mee met de tijd? Was ik gek te geloven, te vertrouwen?
Was ik dom? Ben ik niet meer van deze wereld, misschien zelfs nooit geweest?

De tijd heelt alle wonden, zegt men.
Maar deze wonde blijft nog altijd diep vanbinnen pijn doen.
Een pijn die op dagen zoals vandaag, nog steeds heel erg naar de oppervlakte komt... omdat blijkt dat het ook heel anders kan, ook vandaag nog.

De Banca di Cavola e Sassuolo is een bank die fier is omdat ze als Cooperatieve dicht bij haar klanten en personeel staat. Die haar basisregels én het sociale luik nog écht toepast om de lokale regio te helpen verbeteren.

Op deze algemene vergadering vandaag leerde ik dat deze kleine bank (maar een van de groteren tussen de kleintjes) in 2010 verschillende nieuwe kantoren heeft geopend en heel wat personeel heeft aangeworven. Haar groei is immens, zeker in een jaar van crisis!
Ze heeft binnen de kring van cooperatieve Italiaanse banken, daarenboven nog een heel deel opgehoest voor hulp aan andere banken binnen de groep die het minder goed deden...

Na de vergadering was er een diner voor meer dan 1000 vennoten. Het voltallige kaderpersoneel, inclusief hoogste top, nam de tijd om samen met hun klanten aan tafel te zitten. Om tussenin rond te wandelen en welgemeend een vriendelijk gesprek te voeren met eenieder.

Waarom word ik dan weer week vanbinnen, krijg ik dan het gevoel dat ik hier graag deel zou van uitmaken?

Wat zou ik graag snel genoeg beter worden om voor deze bank hopelijk nog iets te kunnen betekenen...
Zou ik mijn kennis en ervaring toch nog kunnen/mogen gebruiken binnen een professionele omgeving waar ik meer dan 20 jaar ervaring in heb gehad?

Mag ik nog even dromen en terug hopen?