Renoveren: de start...

In een vorige post kwam ik tot het besluit dat ons huis toch wel degelijk 'wat' renovatie nodig heeft, ook al moeten we nu nog voor elke euro overwegen waaraan we hem mogen spenderen.

Het één met het ander, beslisten we dat we eerst met onze twee slaapkamers zouden starten zodat we daarna het bovenste appartement kunnen in orde brengen voor de vakantieverhuur.

Eén ding was wel zeker: hij zou beginnen met werken aan de hoogste kamer en zo naar beneden toe werken. Kwestie van enigzins het vuil in huis wat te beperken. 

Jan mocht als eerste kiezen waar hij zijn slaapkamer/bureau liefst had, op de middelste verdieping of op de hoogste.

Voor een tweeling is dat een heel moeilijke keuze, die uiteraard een aantal keer veranderde in de loop van de gesprekken. Zelfs nadat hij al gestart was met de werken besliste hij uiteindelijk toch maar om mij het hoogste verdiep te laten omwille van het lagere plafond daar.
Hij neemt dus de middelste kamer. Voorlopig definitief ... 

De beide kamers waren volgepropt met meubels, kleren, allerhande. Daar moesten we eerst een andere ruimte voor vinden. Want Jan wilde beide kamers leeg zodat hij in de ene kon werken terwijl het materiaal tijdelijk in de andere kamer kon staan.

Op zich geen probleem zou je zeggen, met zo'n groot huis?

Toch was het een heel gedoe om alles ergens anders neer te poten op zo'n manier dat we de zomer niet in wollen pullovers moeten doorbrengen...

Eerst weten wat en hoe: komt er een wasbak of douche in de kamer; waar moeten er stopcontacten of lichtpunten komen; waar komt er later misschien ooit een vensterdeur naar een balkon; wat gaat er uiteindelijk op de vloer komen, ...

We beslisten dat er op dit ogenblik geen waterpartij zou komen omdat de kosten nu al hoog zouden oplopen. Ook een nieuwe vloer wordt uitgesteld.
De radiator in Jan zijn bureau zal vervangen worden door een zwaardere waarbij de originele in een andere ruimte zal herbruikt worden. De radiator moest sowieso in beide kamers afgekoppeld worden voordat de isolatie en de gyproc kan gezet worden.

De voorbereiding voor dit alles nam al snel een aantal weken in beslag, waarbij er intussen ook druk berekend werd welk/hoeveel materiaal we zouden nodig hebben, hoeveel de isolatie zou kosten ifv de dikte enz.
Prijzen werden vergeleken waarbij aandacht voor de nabijheid van de leverancier en/of het transport inbegrepen is in de prijs.

We beseften na een tijdje dat een aantal produkten blijkbaar in Italië gewoon niet te krijgen zijn... Probeer hier niet naar gladde gips te zoeken, dat kennen ze hier niet. 

Ook een aantal heel goeie (Belgische) lijmen zijn hier niet te vinden en achteraf bleek dat het alternatief dan dikwijls niet de resultaten gaf die Jan gewenst had.

Uiteindelijk werd er een ganse lijst opgesteld van zaken die ik uit België zou moeten meebrengen bij mijn volgend gepland bezoek.

De impact van mijn ziekte kwam wel pijnlijk naar boven: vroeger deed ik een dergelijke voorbereiding van werken aan het huis zonder enig probleem bovenop een zware KBC-dag.

Nu moest ik de gesprekken doseren en heel regelmatig 'vrije' dagen inlassen omdat dit alles zo vermoeiend is. Al waren het maar vraagstukken van niveau derde leerjaar die op zich gemakkelijk op te lossen zijn. Maar de vereiste concentratie resulteerde in hevige hoofdpijn en fysieke uitputting, bovenop de algehele spierpijn.

Alhoewel ik ergens toch blij moest zijn: een jaar tevoren was ik even moe en had evenveel pijn zonder ook maar iéts te doen... is er dan toch verbetering in mijn gezondheid?

Gelukkig kwam de loodgieter al op de zaterdagochtend voor mijn vertrek naar België om nog snel de radiotoren af te koppelen zodat Jan écht kon beginnen terwijl ik weg was.

De start was genomen...