Toen we 5,5 jaar geleden beslisten om een Sheltie pupje te kopen, was het van in het begin met het idee om er een paar shows mee te doen en er een dag zelf ook een nestje mee te hebben. Met die bedoeling is Gritzl in ons leven gekomen.
De shows heb ik gedaan, twee keer. Telkens was ze het beste teefje in haar klasse, de eerste maal was ze zelfs de beste pup in haar klasse (nog beter dan haar broer die de beste reu was).
Zo'n mooi beestje, zo'n goed karakter, ze was voorbestemd om minstens één keer een nestje te hebben.
Ik had alles stilletjesaan goed voorbereid. Vond Arky, een mooie dark sable reu waar ze fantastische pupjes zou van hebben.
Opgezocht hoe ik de kleintjes op de juiste manier kon socialiseren vanaf het prille begin. Want ze zou wellicht 1 tot 3 babies hebben en ik zou ze niet allemaal kunnen houden.
Ik wist nog niet wie goed genoeg zou zijn om er eentje te mogen hebben, maar ik zou ze alleszins heel goed voorbereiden en clicker trainen zodat ze zonder problemen in hun nieuwe thuis konden opgroeien.
Haar zoontje wou ik graag houden... terug een reutje na het verlies van Xinshu vorig jaar.
Maar Mr. Fibro heeft beslist...
De laatste 9 maanden (symbolisch?) zijn fysiek zo vreselijk moeilijk geweest door de aanhoudende pijn, zowel overdag als 's nachts waardoor ik altijd vreselijk moe ben.
Meer en meer begon ik te beseffen dat ik niet de kracht zou hebben om voor de pups te zorgen zoals ik dat zou willen doen, ze de aandacht te geven die ze nodig zouden hebben, mij ermee bezig te houden zoals ik het gehoopt had. Zelfs indien er geen complicaties zouden zijn, zou het toch nog allemaal veel tijd en energie vragen, energie die ik niet heb.
Uiteindelijk heb ik moeten toegeven dat ik het niet zou aankunnen... het zou 'nooit' worden!
Gritzl had altijd wel last van haar loopsheid, was dan 6 weken veel minder speels en zelfs lusteloos. Daarenboven zitten wij hier met het probleem van zo'n 6-tal bastaardreuen die de buren los laten rondlopen waardoor wij haar die ganse periode niet alleen in de tuin durfden laten en ze dan veel meer moest binnen blijven, alsof ze gestraft werd terwijl ze niks verkeerd deed.
Dat wilde ik ook niet meer, die stress voor haar en voor ons, zo'n 12 weken per jaar... daarom werd ze vandaag geopereerd.
Het verstand heeft gezegevierd over het gevoel.
Maar mijn hart bloedt... hoeveel dromen ga ik nog moeten opgeven door mijn ziekte. Wat gaat er uiteindelijk nog overblijven?
Fibromyalgie sucks!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.