Na twee dagen rit naar België en 1 dag hier een paar afspraken nagekomen werd ik er weer aan herinnerd dat ik toch wel fibromyalgie heb, zelfs al zie ik er nu heel goed uit...
En ik zat niet meer in het droge en zonnige Toano maar wel weer in een vochtig en kil België!
Mensen met fibro moeten, meer dan alle anderen, hun grenzen bewaken en ervoor zorgen dat zij op tijd stoppen en rusten. Dat moet je doen al voor je eigenlijk moe bent want anders ben je al over die grens heen.
Vocht en koude versterken de ziekte tot grote wanhoop van de zieke...
Mr. Fibro is daarenboven heel streng : wie niet horen wil, moet voelen!
En ik heb het gevoeld, voel het nog steeds...
Woensdagochtend begon het met verschrikkelijke hoofdpijn, verdoofd gevoel, nek- en schouderspieren weer allemaal 1 blok graniet.
Terug problemen met de darmen, krampen in de benen en voeten, pijnlijke handen en armen.
Het Italië-effect was weer helemaal om zeep!
Het was weer tijd om het veel kalmeraan te doen, warm houden en extra rust in te lassen...
Wat boodschapjes met de mama, woensdagavond naar de vergadering over onze wijk en gisteren naar buren waar ik voor het middageten uitgenodigd was.
Verder: rusten, rusten, rusten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.