Het 'kot' : een verhaal van dozen, doosjes en glazen potjes...

Jan kan een Pietje Precies zijn... dat is door kenners geweten!
Jan kan zich gefascineerd toeleggen op het structureren en ordenen van dingen...
Wie dat nog niet wist, moet maar eens een kijkje komen nemen in zijn 'kot'...

We wisten al langer dat we heel veel werkgerief hebben.
Voor ik Jan leerde kennen had ik een heel deel materiaal gekocht (en gebruikt) bij aanpassingen aan het huis in Meerbeek.
Maar hij had uiteraard ook zijn deel gerief uit zijn vorig leven.

In Meerbeek was er nooit echt veel aandacht besteed aan het ordenen van al die zaken.
Ik wist ongeveer waar mijn spullen lagen (tot Jan er iets mee gedaan had tenminste) en hij wist doorgaans (niet meer) waar hij zijn werktuig gelegd had...
(Mie, waar hebde gij dat nu alweer gelegd?)

Maar hier in Italie krijgt alles een nieuwe start, dus ook het ordenen van het werkmateriaal!

Aan de achterkant van het huis zijn er twee koten aangebouwd: het ene is het chauffagekot, het andere deed dienst als verfkot.
Toen we beslisten om de 'studio' aan de overkant van de straat te gebruiken als stal, werden beide koten leeggehaald zodat alles wat daar stond naar hier kon verhuizen...
De 'koterij' lag toch maar vol met oude rommel van Aldo, de vorige eigenaar, en kon enkele reis naar het plaatselijke containerpark.
Jan besliste dat beide ruimten tot nader order (?) mogen gebruikt worden om er al het gerief in op te bergen.

Hij recupereerde een oud metalen rek dat (in de sneeuw en vrieskou!) afgewassen werd en als eerste tegen de muur werd vastgevezen.
Ken je de ervaring waarbij je vingers vastvriezen aan een metalen plaat?  Ik wel!

Zo blij als een veulen op zijn eerste zonnige lentedag begon Jan dan voor al het materiaal een eigen plekje te zoeken.
Grote en kleine dingen werden op grote en kleine haken gehangen.
Alle zaag-, knip- en snijgerief kreeg een eigen plaatsje om nooit meer te vergeten.
De doorzichtige plastic dozen waar hij vroeger in de Brico een half maandloon aan besteedde, werden terug gebruikt om zaken in weg te steken terwijl je toch ziet waar het ligt...
(Ziet ge wel Mie, dat het de moeite waard was?)

Na een aantal slapeloze nachten gepieker over het waar en hoe, kwamen meetlat en waterpas boven om planken en leggers op de juiste hoogte en breedte tegen de muur te  schroeven.

Ganse reeksen al dan niet verroeste nagels, vijzen, moeren, rondellen en andere metaalschoonheden werden minutieus gesorteerd op lengte, dikte, stevigheid of weet ik veel.
En alles moest zijn eigen plekje en doosje krijgen...

Nu ken ik Jan inmiddels toch al 7,5 jaar en ben ik al één en ander van hem gewoon.
Maar deze brave jongen blijft me verbazen...

Eerst kwam de vraag naar een doosje van zoveel cm hoog en ongeveer zo breed omdat daar net die vijzen in pasten. Met daarna natuurlijk x varianten op dit thema...

Dan eentje van deze hoogte want die nagels waren nét zo lang.
Maar voor deze lengte moest het een smal potje zijn want daar waren er niet veel van!
En dan liefst een aantal in 8-vorm want dan kan je ze beter naast mekaar plaatsen...

Maar ook een reeks met schroefdeksel want die kan je in de plank vastmaken en het potje er dan onderaan vastschroeven. En neen, het potje van dàt merk heeft geen goed deksel!

De voorraadkast werd gecontroleerd op volwaardige maten van glazen en bokalen.
Maaltijden werden aangepast aan de nood voor deze maat potje of dat soort bokaaltje.
Jan ging zelfs mee winkelen met als enig doel de juiste maat potjes en doosjes te vinden die dan steevast in de winkelkar terecht kwamen, welke ook hun inhoud was... een goeie kok is creatief en vindingrijk genoeg om iets lekker te koken met wat uit het juiste potje komt, niet?

De plaatselijke Brico (hier noemt die Obi) werd gedurende een paar uur uitgekamd op zoek naar nog meer ideale plastic containers met vakjes op de perfecte hoogte, met de juiste tussenschotten en verschillende kleurtjes (rood voor nagels, blauw voor vijzen en geel voor moeren... of was het omgekeerd?)

Ik zou deze man niet liefhebben indien ik uiteraard niet zou proberen om de uitverkoren maten en modellen glazen bokalen of plastic potjes vanaf nu op mijn aankooplijstje te noteren...
En ben ik niet gekend als een onderdanige vrouw???

Dus weergalmde daarstraks de grote vreugdekreet ''Gritzl, ziet 'es!" bij de ontdekking van nog een reeks plastic potjes, waaruit ik de smeerkaasjes al gehaald had en in de frigo gestoken.

(Voor Gritzl en Xinshu is deze uitroep al jaren hét teken dat er 

iets heel lekkers of leuk te vinden is... 

indertijd ontstaan bij de nood om hen dringend bij ons te roepen 

voor een snoepje wanneer er een auto in de straat afkwam.)

Twee dolle honden kwamen aangerend om tot hun grote teleurstelling te moeten vaststellen dat deze potjes totaal leeg waren: Dom baasje! Wie is daar nu blij om?

Maar Jan is er heel blij mee, zelfs al zal hij de volgende weken smeerkaas moeten eten tot die uit zijn oren komt...