Naar België met de auto

Het heeft effe geduurd voor ik hier terug wat kon posten bij gebrek aan internet...
Sorry voor wie al wat gewoon was om elke dag eens te komen kijken!

Vorige zondag zou ik vertrekken naar België...
De nacht tevoren dus niet goed geslapen, typisch wanneer ik een speciale dag ga hebben.
Het was die ochtend zo'n mooi weer daar boven op onze berg, hetgeen me nog moeilijker maakte om mijn ark te verlaten. De zon scheen, het leek echt wel lente!

Dus moest ik Xinshu nog borstelen (altijd een groot werk!), mijn valies pakken (tegen mijn zin), de elektriciteit in de garage nog afwerken (niet evident) en Jan nog de nodige instructies geven voor mijn vertrek (een serieus werk)...
Laat eens kijken, was er niet nog iets wat ik moest doen?
Vertrekken moet je doen, zei Jan, of je moet vandaag niet meer aanzetten!

Dus toen ik geen excuses meer had, zat ik uiteindelijk om 14.15u in de auto, Gritzl naast mij, de valies en het elektrisch onderdeken op de achterbank.
Even nog de motor terug afgelegd toen ik besefte dat ik het Europees paspoort van Gritzl nog vergeten was en we konden vertrekken.

Ik was nog maar 1km verder, net onze straat uit, ging de gsm al: heb je de papieren van onze kleine haar inentingen mee?  Ja, dat was precies het paspoort dat ik vergeten was!

Nog geen 12 km verder, in Cerredolo zaten we al in de mist.
Het blijft me verbazen hoe laag de wolken soms hangen en ook hoe dunnetjes die wolken dan zijn waardoor wij op 700m hoogte zo dikwijls boven die wolken zitten, in het zonnetje... als je daar blijft natuurlijk.

Die zondag werd voor Gritzl en mij dus al snel een 'mistdag' en die zou de ganse dag blijven duren.
(Ik heb sindsdien nog altijd geen zon gezien, terwijl Jan ginder de ganse tijd zon heeft gehad...  Vraag me af wat ik hier doe???)

De reis op zich ging goed. Met de nodige stops ongeveer om het anderhalf uur, reed ik rond 22.30u Mulhouse binnen en vond dat dit ver genoeg was voor 1 dag.
Zag in de verte een hotel met een grote parking die vol stond met vrachtwagens.
Het was er heel rustig dus ik besloot daar een kamer te nemen.

Het was een van die goedkope hotelletjes waar je na 22u de kamer moet boeken op een computerconsole die buiten staat.
Ze hadden nog een kamer met 2 bedden voor 33eur, zonder ontbijt.
Dat leek me een zeer redelijke prijs zelfs al was ik alleen en ik besloot die kamer te nemen.

Aangezien er geen nachtwaker aanwezig was en er nergens op de boeking stond dat huisdieren niet waren toegelaten, nam ik in alle stilte Gritzl fijn mee op de kamer.
Ze was superbraaf, op 1 blafje na toen iemand in de kamer rechtover binnenging.

Van slapen kwam er niet veel in huis.
Ik was mijn slaappilletje in de auto vergeten en durfde het niet te gaan halen zonder Gritzl. En mét haar riskeerde ik iemand tegen te komen die zou zeggen dat zij daar niet binnen mocht zijn...
Ik begon net stilletjes wat weg te doezelen toen, zo tegen middernacht, een vrachtwagen startte en vertrok. Daarna nog één, en nog één, allemaal naar de grote baan waar ik afgereden was en die uiteraard nog altijd op 50m van het hotel lag.
Daar kan zelfs geen slaappilletje tegenop!

Tegen de ochtend ging het individuele gebrom van de vrachtwagens over in het constante geraas van een grote tweevaksbaan met behoorlijk wat zwaar verkeer.
Ik begreep het allemaal volledig wanneer ik terug buitenkwam en besefte dat ik net naast een douanekantoor logeerde en er daarom constant vrachtwagens af en aan reden...

Volgende keer toch maar wat verder doorrijden en hopelijk iets rustiger vinden om te overnachten!

Nadat ik Gritzl terug had buitengesmokkeld, een croissantje gegeten met een kop thee en terug vertrokken.
Ongeveer weer de ganse dag vies weer maar gelukkig reed alles heel vlot en was ik net voor de avondspits aan het vierarmenkruispunt.
Dan via Tervuren tot Meerbeek waar ik om 16.30u aankwam.

Eerst even het huis in om de verwarming wat hoger te zetten. Het was maar kil in huis en ik besloot die avond toch nog maar door te rijden naar mijn moeder in Kessel-Lo.
Nog heel eventjes met Gritzl naar Tante Silvia en Nonkel Pascal, onze bovenstebeste buren, die zot staan van onze kleine meid. En vice versa...

Zij hadden toevallig een klein hondje te logeren dat zij, vies en vuil en hongerig, gevonden hadden en waarvoor ze na een bad en wat eten, op zoek waren naar de eigenaar.
Dat was voor Gritzl wel wat raar om daar 'concurrentie' te vinden, maar ze was toch heel blij om hen terug te zien!