De Claeys en zijn Buene...

Het voordeel van even terug in België te zijn, is dat je een aantal mensen kan bezoeken die je echt heel graag ziet.
Zo ben ik gisteren samen met mijn moeder op bezoek geweest bij Tante Miette en Nonkel Edgard.

Voor wie hen niet kent: zij wordt in september 90 en hij is er bijna 87.
Door haar leeftijd vergeet zij alles heel snel maar ze is verder nog springlevend en, net zoals ik haar altijd kende: opgewekt en lachend.
Ze draagt haar man nog altijd op handen en haar vertrouwen in hem heeft mij meermaals aan het denken gezet over hoe intens een relatie kan zijn!
Ze is altijd mijn lievelingstante geweest en ook Jan is indertijd direct op haar verliefd geworden.
(Hij vond het heel spijtig dat hij nu niet kon meegaan trouwens.)

Mijn nonkel was een grote rijzige man met een indrukwekkende uitstraling.
Afkomstig van wat wij 'De Vlaanders' noemen, maakte hij altijd grapjes met zijn 'Buene',  zijn vrouwtje die 'Boon' heet. Hij bleef er steeds in slagen om haar verwonderd te doen zijn over een 'verdraaide' bewering. Om al snel te beseffen dat hij haar weer in het ootje had genomen en dan weer direct beginnen te lachen...

Hen op bezoek krijgen was altijd een plezier! Dan werd er de ganse tijd gelachen en gegrapt!
Zij zijn altijd een fantastisch koppel geweest en ik wil direct tekenen om zoals zij te mogen oud worden!

Maar dit keer waren mijn moeder en ik allebei erg geschrokken omdat hij er echt niet goed uit zag!

Sinds de laatste keer dat ik hem zag, zo'n goed jaar geleden is hij erg verouderd en even dacht ik zelfs dat hij stilaan in een lichte coma aan het glijden was.

Hij reageerde eerst bijna niet en hij schoof in de zetel altijd onderuit.
Het is maar wanneer hij uiteindelijk toch opstond om met ons een taartje te eten en daarvan profiteerde om een grapje te maken, dat ik een beetje gerustgesteld werd dat het niet zo erg was als ik vreesde.

Tegen de avond kwamen zijn jongste dochter en schoonzoon even binnenwippen en van hen hoorde ik dat zij hem de dag tevoren in nog slechtere toestand gevonden hadden. Daarom kwamen ze nu nog eens langs om zeker te zijn dat hij zijn pilletjes wel nam.
Hij heeft een hekel aan dokters en pillen en mijn tante vergeet alles, dus ook zijn pilletjes.
Wellicht daardoor dat hij er zo slecht uit zag.

Ze gaan nu dringend op zoek naar een thuisverpleegster die een paar keer per dag kan langskomen en kan nagaan of hij zijn medicatie wel degelijk neemt.
Ik hoop toch dat het allemaal nog wat zal terug beteren...