de waarheid, alleen de waarheid...

Diegenen die mij ook op facebook volgen weten het : ik ga weer door een zware crisis... Ik heb gisteren een paar zware posts moeten schrijven en uiteindelijk een zware beslissing genomen.

Aangezien ik niet alles wil herschrijven (het doet zo al pijn genoeg, ook weer letterlijk) copieer ik hier de teksten.

De waarheid rond het ontstaan van de Route 108 Memorial Wouter Weylandt.

Omdat zovelen niet kunnen begrijpen dat een koppel Vlamingen in Italië zich al die moeite wilden getroosten voor iemand die ze nooit persoonlijk gekend hebben.
In de hoop dat wij hiervoor niet meer verder zullen aangevallen worden, dank ik iedereen voor het verspreiden van deze boodschap.

'Waarom heeft Gianni Gaudo ooit de Route 108 Memorial Wouter Weylandt opgericht?'

De dag van 9 mei 2011, vandaag precies een jaar geleden, was het feest in ons bergdorpje Cavola di Toano.
De derde etappe van de Giro d'Italia zou starten in onze provinciehoofdstad Reggio Emilia en de lagere schooltjes van Toano hadden de wedstrijd gewonnen van een sportkrant. De kindjes mochten met zijn allen de Giro volgen!
's ochtends vroeg werden ze opgepikt met autobussen en onder gezwaai van de mama's en papa's vertrokken alle blije gezichtjes voor een heel speciaal dagje uit. Eerst reden ze naar Reggio waar het feest echt begon : ze stonden op het grote plein waar ze alle renners van heel dichtbij konden zien en ze stonden op de eerste rij te zwaaien bij het vertrek.
Daarna ging de busreis verder naar de aankomst waar het ganse feest zou verdergaan, ze zouden een ongelooflijk fantastische dag in hun leven krijgen, die ze nooit meer zouden vergeten!

Maar diezelfde dag had een heel andere verrassing in petto...
Op de Passo del Bocco in Liguria, niet heel ver meer van de aankomst kwam de jonge Vlaamse renner Wouter Weylandt tragisch aan zijn einde wanneer hij door een fractie onoplettendheid een fatale val maakte.

De kindjes van Cavola kregen opeens geen feest meer te zien, maar paniek en verdriet. Het grote feest was zondermeer omgeslagen in een triest schouwspel van verbijsterde gezichten en ogen vol tranen.
Bij het zien van al dat verdriet werden de kinderen stil, deze dag die zo'n groot feest moest zijn werd een trauma dat ze moeilijk konden bevatten.

In gans Italië, maar zeker in onze gemeente verspreidde het nieuws zich als een lopend vuurtje. Of men het wielrennen volgde of niet, iedereen was geschokt door het gebeuren, nog meer wanneer bleek dat An-Sophie zwanger was van hun eerste kindje!
België en Italië waren verenigd in het verdriet. 108, het rugnummer van Wouter werd een Italiaans symbool van deze unie. 'Sempre con noi' was de slagzin waarin de Italianen wilden meegeven dat ze hem nooit wilden vergeten en de Giro besliste daarom dit nummer nooit meer toe te kennen in de toekomst.

Gianni en ikzelf zijn ingeweken Vlamingen die sinds 2010 hun nieuwe stekje vonden in Toano.
Overweldigd door de schoonheid van deze streek die zo onbekend en dus onbemind is, hadden wij ons voorgenomen om deze prachtige streek te leren kennen aan al wie net zoals wij houdt van de ongerepte natuur, ver van alle stress.
Als fervent fotograaf wilde Gianni via zijn foto's vooral (natuur)fotografen aantrekken, maar hij had ook al contact gehad met een brandweerkazerne in Vlaams Brabant (waar wij vandaan kwamen) om eventueel een sportief opleidingsparcours uit te werken.
Ikzelf hoopte op termijn 'natuurlijke' paardenmensen te kunnen ontvangen zodat zij hier een stuk van hun hobby konden komen genieten met ons.
Omdat wij graag Vlaamse vrienden in deze omgeving zouden hebben, zelfs al wisten wij ons inmiddels al aardig te integreren.

Gianni is een Gentenaar die jaren op de fiets heeft doorgebracht wanneer hij een heel stuk van het Amerikaanse continent heeft doorgefietst. Van kindsaan was hij in contact met wielertoeristen, die hij mee begeleidde in de bezemwagen. Maar door alle beslommeringen van onze verhuis naar Italië had hij geen tijd meer om nog veel aan sport te doen, aktief of passief.
Ikzelf heb met fietsen weinig affiniteit omdat ik een 'paardenmadam' ben. Maar ik heb een heel groot zwak voor kindjes... Immers mijn eigen kinderloosheid is mijn eeuwig verdriet en ik zou niet liever hebben dan dat alle kindjes in de wereld een gelukkige jeugd kunnen hebben.

Wanneer wij het tragische overlijden van Wouter en de zwangerschap van An-Sophie vernamen, werden ook wij overmand door verdriet. Dit werd nog versterkt door de verbondenheid die wij zagen in de ganse situatie: Gianni en Wouter beiden fietsers van dezelfde streek, de ronde gestart in onze provinciehoofdstad, het verdriet om een kind dat nooit zijn papa zou kennen. Onze kindjes van Toano die getraumatiseerd terugkwamen...

Naarmate de dagen verstreken kregen wij steeds meer het gevoel dat wij ìets moesten doen, een teken geven dat het gevoel van de Italianen en onszelf zou verwoorden. Een memorial waarin wij Wouter en zijn 108-symbool een eeuwige plaats konden geven als brug tussen België en Italië, tussen Gent en Cavola di Toano. Ikzelf wilde vooral dat zijn kindje later ooit naar onze streek zou kunnen komen en merken dat de papa hier niet vergeten was. Wij zouden trachten om elk jaar een memorialrit te organiseren en zelfs een Route 108 op te dragen aan Wouter. Voor de kindjes van Cavola wilden wij dat het trauma zich zo kon vertalen in een uiting van vriendschap en samenhorigheid onder fietsers, wielertoeristen en andere.
Wij wilden deze Route 108 Memorial laten doorgaan in het weekeinde voor of na Wouter's verjaardag.

Gianni startte een facebookpagina op om na te gaan of er interesse was vanuit Vlaanderen om deel te nemen aan dit memorialgebeuren en de positieve reacties waren alom, waardoor wij overtuigd werden van ook een Vlaamse nood aan een herdenkingsmanifestatie voor Wouter. Alle plannen die wij hadden in verband met de verbouwingen aan ons huis en de promotie van de streek naar fotografen e.a. werden stopgezet om plaats te maken voor de memorial voor Wouter.

Gianni kende reeds een aantal mooie parcours met prachtige panorama's die echter wel alle de grenzen van onze eigen gemeente overschreden.
We legden ons voorstel voor aan de lokale vrijwilligersvereniging want het zou een krachttoer worden om dit alles op 4 maanden tijd in orde te krijgen. Het moeilijke was vooral omdat we een samenwerking moesten krijgen tussen maar liefst 5 verschillende gemeenten die de Route 108 zou doorkruisen en dit was nog nooit gebeurd!

Maar wij voelden dat we dit moesten doen, ter ere van een onfortuinlijke jongeman die wij nooit gekend hebben maar wiens lot en de situatie van zijn vrouw en kindje ons zo zwaar beroerde.

AnneMarie


Ik kan het niet meer aan...

Beste allemaal,

De laatste dagen waren voor de meesten onder ons moeilijk, heel moeilijk. De onmacht van het verdriet bij het verlies van een geliefde wordt echter door sommige mensen omgezet in jaloezie, woede en haat die dan geventileerd wordt naar anderen toe, meestal onterecht.

Zo zijn een aantal van onze goeie medewerkers zowel als GG en ikzelf weer zwaar onder vuur komen liggen gedurende de laatste weken/dagen.
Zowel de Primavera 108 als de Route 108 Memorial worden door sommige Vlamingen verguisd en belasterd.

Hoe groot is het verschil in reactie van de Italianen ten opzichte van sommige Vlamingen, die het gedaan kregen om de onmiddellijke entourage van Wouter te overtuigen van 'onze' negatieve bedoelingen en commerciële motieven...
Wanneer we na een volledig jaar van hard werken met een ganse ploeg vrijwilligers in Italië en in België, nog steeds dergelijke kritieken moeten krijgen dan is nu de maat vol!

Van in het begin is gesteld dat CentOtto Vlaanderen een groep is onder leiding van Lynn, in samenspraak met GG, maar ook dat ik ten allen tijde een vetorecht heb.
Hoe spijtig ik het ook vind, de tijd is gekomen om dit vetorecht te gebruiken want ik kan en wil een dergelijke toestand niet langer dulden!
Mijn gezondheid lijdt hier teveel onder en ik heb absoluut geen zin om nog meer antidepressiva te moeten nemen omdat er altijd wel terug een aantal negatievelingen zijn die ons de kop willen indrukken.

Ik heb daarom beslist om CENTOTTO VLAANDEREN TE ONTBINDEN.

Vanaf nu zullen we geen Vlaams groepsgebeuren onder die naam meer ondersteunen. Gewoon omdat er zoveel Vlamingen het niet waard zijn...

Maar wat met al diegenen die het wél waard zijn? Want zo zijn er gelukkig toch ook nog een aantal.
Mensen die waarderen wat wij deden of doen, die in de geest van Wouter verbonden zijn.
Mensen waarvoor een 'vriendschapsverzoek' een positief ding is, die graag mekaar helpen en ondersteunen en die hun eigen, andere mening op respectvolle en opbouwende manier kunnen geven.
Kortom, mensen die we graag ook in levende lijve willen kennen.

Met hen wil ik graag persoonlijk contact blijven houden en ze zijn altijd welkom om ook in de toekomst nog samen iets te organiseren.

Wat met mensen die échte interesse hebben in de Primavera 108 en Route 108?
Voor hen zullen we verder info blijven geven via de reeds gekende kanalen en via de Memorial pagina. Ze kunnen ons ook altijd persoonlijk contacteren indien ze willen deelnemen en hierbij hulp nodig hebben. Maar we gaan het niet meer allemaal op voorhand uitvissen en op een plaatje presenteren.

Komt er nog een volgende Primavera 108 in 2013 ?
Wat mij betreft : neen.
Lynn en haar team hebben heel mooi werk geleverd en ik hoop dat ze zondag een fijne dag beleven. De aanwezigen daar en al diegenen die in de loop van de volgende dagen een rit opdragen aan Wouter, zullen zich misschien nog verenigen om volgend jaar een gelijkaardig initiatief op poten te zetten. Maar dat zal dan niet meer door ons ondersteund worden.

Ik laat het graag aan alle kritikasters om zelf eens, belangeloos en voor niets, een gelijkaardig initiatief uit te werken. Ze doen maar!

Wat met de Route 108 Memorial in Italië?
Die gaat verder door en zal elk jaar herhaald worden.
Omdat de Italianen positief denken en vinden dat 'sempre con noi' een échte betekenis heeft.
De informatie hierover zal op de facebook memorial pagina geplaatst worden en zal te zijner tijd ook een eigen stuk website krijgen.

Zoals gezegd mogen goedmenende Vlamingen altijd komen deelnemen in de sfeer zoals we die van in het begin wilden : als echte vrienden samen.

Ik heb zelf steeds mijn vriendenlijst beperkt gehouden en regelmatig mensen uit de lijst verwijderd waarvan het virtuele overduidelijk was.
Ik raad ook GG aan dit te doen zodat de vlag dan eindelijk de lading dekt.

Omdat vriendschap opbouwend moet zijn...

AnneMarie