Moeilijk...

De lente is hier echt begonnen, de amandelboompjes voor het huis hebben hun bloempjes helemaal open, het zoemen van de bijtjes en de hommels kondigen al zoete vruchten aan...
De vogels maken hun nest en profiteren van het tapijt van paardehaar dat ik speciaal voor hen laat liggen wanneer ik de paarden geborsteld heb, hun eitjes zullen zacht liggen.
De paarden zelf genieten van het opkomende gras en staan verder in het zonnetje te soezen, nog niet geplaagd door insecten.
Ook Xinshu en Gritzl nemen hun dagelijks zonnebad en brengen het meeste van de dag in de tuin door.
De veelkleurige primula's die ik uitkoos wachten geduldig om geplant te worden, maar ik twijfel nog of ik ze eerst in de bloembakken wil of direct in de volle grond.

Het leven kan zo mooi zijn en toch...

Toch heb ik het de laatste paar dagen weer wat moeilijk met mezelf.
Teveel gedachten, teveel slecht nieuws, confrontatie met mezelf en mijn beperkingen, het eeuwige verdriet dat weer naar boven komt, het eeuwige gemis naar een tederheid zonder meer. Het blijvende verlangen naar een allesoverstijgende verbondenheid waarbij leven en dood in elkaar vloeien zoals de golven terug één worden met de zee.
Het maakt het leven soms toch zo verdomd moeilijk...