Vergist?

Ik heb de laatste maanden al zo verschrikkelijk veel pijn gehad dat ik me afvraag of we ons niet vergist hebben door naar Italië te verhuizen...
Ik had gehoopt dat ik hier, dankzij het veel betere weer en de warmte, op vrij korte tijd zou 'genezen'(*) van mijn fibromyalgie. Dat ik terug zou kunnen gaan werken, zelfs al zou het eventueel maar halftime zijn eventueel zelfs terug in België, nadat mijn gezondheid zich zo goed zou hebben opgekrikt dat ik er weer voor een aantal jaar zou tegen kunnen.
Niks is minder waar...

Ik ben inmiddels al meer dan 5 jaar thuis, straks wonen wij al 3 jaar in Italië en zoals het er nu voorstaat vrees ik dat ik nooit meer ga kunnen 'functioneren', laat staan 'werken' als een gewone sterveling.

Het weer is hier in de lente/zomer periode inderdaad véél beter dan in België en vorige zomer kon ik me bij wijlen zelfs terug 'normaal' voelen, al was het zelden voor een volledige dag.
Maar er is hier ook een herfst en winter... en dit jaar duurt die wel verschrikkelijk lang!

Ik weet het, eigenlijk mag ik niet klagen: in België is de winter nog erger dan hier. Maar wij zijn naar hier gekomen voor het goeie weer, net om die Belgische weertoestanden te vermijden! Omdat die zo'n nefaste invloed hebben op mijn lichaam en ik daardoor constante pijn heb en oververmoeid was!
En nu is het precies of het weer hier is wat het vroeger in België was... Of ben ìk het die dat weer aantrekt?

Het is al van september geleden, ongeveer een half jaar dus, dat ik nog eens een nacht heb kunnen gewoon doorslapen. Al die tijd word ik elke nacht zo'n 3-4 keer wakker van de pijn in handen, armen, knieën, heupen... en dan duurt het telkens weer een hele tijd om terug in slaap te vallen. Ik ben fitter in het midden van de nacht dan wanneer ik moet opstaan. Ik zie er tegen op om te gaan slapen, wetende dat de nacht mij geen soelaas brengt maar eerder een pijnlijk wachten op de ochtend die dan doodvermoeid een nieuwe dag aankondigt.
Mijn 'ochtend' rekt zich doorgaans tot ongeveer 11u, tegen die tijd probeer ik mijn vermoeide en pijnlijke leden uit het bed te hijsen en mezelf te dwingen om toch weer een nieuwe dag te beginnen. Zombie...
De pijn is de ganse tijd altijd aanwezig, constant is er wel ergens een zeurende pijn die dan regelmatig aangevuld wordt met pieken her en der die me uiteindelijk tot de wanhoop zouden leiden!

Het is al een paar keer zo ver gekomen deze winter, dat ik eraan dacht om de paarden weg te doen omdat ik dan meer vrijheid zou hebben om zelf er ook de brui aan te geven... een idee dat me op de eerstvolgende zonnig-droge dag absurd lijkt, terwijl het tevoren zo aantrekkelijk werd!
Het is bijna onmogelijk om aan een gezonde persoon uit te leggen wat het betekent om chronisch pijn te hebben... net zoals het voor ons met momenten bijna onmogelijk wordt om nog verder vol te houden.

Meer en meer begin ik me dus de vraag te stellen of Italië wel het goeie land was om naartoe te verhuizen. Maar waar anders? Turkije misschien? Afrika? Dubai?
Dat ligt allemaal buiten Europa vrees ik...

De Nederlandse Caraïben misschien? Heb ik net gelezen dat er daar 3 eilanden als Nederlandse provincie bestaan... Wie weet moeten we op termijn misschien toch overwegen om die piste te bekijken.
Al zou ik mijn berg hier wel heel erg missen!



(*) Fibromyalgie valt onder de ongeneeslijke ziekten. Al ben ik er persoonlijk van overtuigd dat je de symptomen ervan zou moeten kunnen in de hand hebben indien men je toestaat om een ritme te volgen dat je lichaam aangeeft.
Ik vrees voor mezelf dat ik te lang roofbouw gepleegd heb om mijn lichaam waardoor de fibro-symptomen niet lijken weg te willen uit mijn lijf...