Bijna middag, de zon schijnt al een tijdje op Montecroce maar heeft het toch moeilijk om de mistslierten in de verte te doen oplossen.
Voor mij is het weer kalmaan vandaag... door me gisteren zo boos te maken op de roddelaars heeft mijn lichaam weer gereageerd door in kramp te slaan en de meeste bewegingen doen weer pijn.
Zo reageert fibro op emoties: je zal het dubbel zo goed voelen achteraf!
Ik ben vandaag dan ook weer super prikkelbaar en er moet me niet teveel gezegd of gevraagd worden of het zit er bovenhands op. Ik haat dit gevoel want hierdoor zijn het de mensen en beestjes in mijn directe omgeving, net diegenen die het goed met me menen, die moeten afzien door de negativiteit van anderen!
Mijn aaibaarheidsfactor is op dit ogenblik gelijk aan die van een wild opgejaagd stekelvarken...
Zo wil ik niet zijn!
Ik wens enkel dat de negativiteit die men weer eens in onze richting heeft gestuurd én die men ooit nog in de toekomst naar ons wil sturen, gewoon afketst op een kokon van Liefde die ik plaats rond al wie ik liefheb zodat het negatieve als een boemerang terugkeert om diens eigen bron te vernietigen.
Dat al mijn Helpers, Engelen en het ganse Universum er mee voor zorgen dat enkel het positieve overblijft...
Ik wil, ik kan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.