Rationeel-emotieve verwerking, een nieuw dessertje wordt geboren: Tiramisul Montecroce!

Met dank aan Nancy.
Een paardenvriendin stuurde me een artikel over een studie die gedaan werd bij fibromyalgiepatiënten die een tijdlang telefonisch cognitieve gedragstherapie kregen.

Spreek es normaal, zou Tante Silvia dan zeggen...
Effe vertaald dus: deze mensen kregen telefonische begeleiding waarbij ervaringen onder de loep werden genomen zodat ze hun reactie ten opzichte van wat hun overkomt, leren veranderen door alles met een andere bril te bekijken.

Er wordt gekeken naar A... B... C... waarbij
A staat voor aanleiding, de oorzaak, hetgeen gebeurd is in jouw leefwereld
B staat voor de bril hoe we daar naartoe kijken, dus wat jouw overtuiging is bij dergelijke aanleiding en
C staat over consequentie, overtuiging zeg maar, dus hoe je hierop reageert.

Dus ga je de aanleiding bekijken, je gaat jouw bril oppoetsen hoe je daar naartoe kijkt zodat jouw reactie ertegenover kan veranderd worden.

En toen ging ik voor mezelf analyseren...

Wel :

A is dit keer een geroddel dat ons weer maar eens overkomt, dit keer vanuit een hoek van andere fibrootjes en geloof me, er is héél smerig spel gespeeld ...

B is mijn bril hiertegenover. hoe komt dit bij mij aan...
Wel : ik was er kapot van, voelde me weer helemaal alleen in deze wereld vol slechte mensen, was superboos.

C is hoe ik hierop reageer...
Mijn eerste reflexreactie was dat ik weer depressief werd, heel triest. Zoiets verdien ik niet, er is van mijn kant geen enkele aanleiding om zulk gedrag te krijgen. En ja, zelfmoordneigingen blijven bij mij op dergelijke momenten naar boven komen...

Maar dit keer heb ik mijn boosheid afgereageerd, en hoe!
Met een kracht die enkel een diepe boosheid kan genereren heb ik een sleuf gegraven die nodig was om afwatering te verbeteren aan de stal... Ik heb de schop de grond ingeslagen, grond afgegraven en hogerop gegooid met alle boosheid die ik in mij had! Ik kan je verzekeren dat hetgeen ik onder mijn schop zag liggen, dat was geen aarde... al een geluk dat ik niet aan voodoo doe of er zouden nu een paar mensen serieuse koppijn hebben, als hun kop tenminste nog op hun lijf zou staan!
De werkmannen dachten voor dit werk een kraan te huren maar dit zou veel te duur geweest zijn omdat het niet zo'n lange sleuf moest zijn... wel, dankzij 'AAA roddeltante LvP' is dit nu dus niet meer nodig geweest! Dankjewel stomme trut!

Maar daarmee was het nog niet genoeg.
De volgende dag merkte ik hoeveel mensen deze roddels moeten toegekregen hebben en die niet meer reageerden naar mij toe. Hierdoor kwam de boosheid nog erger op : zowel naar LvP als naar al diegenen die liever roddels geloven dan hun eigen mening te durven vormen... FU all!

Ik wilde mijn boosheid weer fysiek verwerken door aan een overkapping voor de paarden te gaan werken maar dat lukte me niet meer natuurlijk. Mijn fysiek is maar zo sterk als die is, zelfs al wordt die door boosheid versterkt...
Ben dan ons bosje ingestrompeld en daar heb ik gebruld, geroepen, verwenst, gevloekt, getierd en gehuild...
Dit keer wilde ik mijn gevoelens niet meer binnenhouden omdat mijn lijf dergelijke stress niet meer aankan. Ik heb genoeg afgezien om dit er niet meer bij te nemen!

Toen ik terug thuis binnenkwam wilde ik me gewoon bedrinken om alles te vergeten, maar ik ben op mijn bed gaan liggen huilen.
Na een tijdlang snikken kon ik niet meer door mijn neus ademen van miserie.

Mijn GG is toen bij mij komen zitten en we hebben een hele tijd gepraat.
Daarop ben ik, dankzij dat artikel van Nancy, aan de rationeel-emotieve verwerking begonnen, te zeggen: ik ben de zaken gaan anders bekijken en wil hier ook anders gaan op reageren: ik wil geen slachtoffer worden van de negativiteit van iemand anders!

Voor mij is het duidelijk: al die jaloerse roddels komen van mensen die ons het beetje plezier niet gunnen dat wij hier in Italië wel hebben en zij in België niet... Alhoewel wij niet liever zouden hebben dan net dàt plezier met hen te delen.
Zij zien enkel hetgeen wij wél en zij niet hebben. Zij zien nìet al het andere dat wij niet/(meer) hebben en willen dus enkel ons plezier, ons geluk, afpakken. Alsof hen dat enige vorm van meer geluk zou geven... sukkelaars!

Wel dan, als zij dan toch graag negatief doen en roddelen, dan gaat vanaf nu mijn C, mijn reactie, een zijn van :
'awel hé, ik zit hier toch ferm lekker in de Italiaanse zon en jullie kunnen me wat! Jullie kunnen me de zon niet afnemen (gelukkig) en vergeet het dat je die bij mij gaat mogen komen delen... Ik deel die wel met alle anderen die positief zijn en dus hebben jullie mooi verloren in dit vuile spelletje!'

Om dit gevoel kracht bij te zetten voelde ik dat ik nood had aan een 'tira mi su', een 'trek me er bovenop' dus.

En daaruit kwam het volgende receptje :

Tiramisul Montecroce : Trek me bovenop (onze) Montecroce!

nodig:
4-5 petit beurre koekjes
een bodempje Nesquick in wat geitemelk
250 gr mascarpone
een spritsje vers citroensap
20 gr gevanilliseerde bloemsuiker
een 7-tal cc mandarijnlikeur
3 soeplepels geraspte kokos
2-3 soeplepels chocoladedrupjes

De koekjes verkruimelen en de opgeloste nesquick erover gieten.
Even laten trekken.

Intussen meng je de mascarpone met het citroensap, de bloemsuiker, de mandarijnlikeur en je roert het glad. Dan de kokos en de chocoladedrupjes toevoegen.

Uiteraard moet je af en toe als goeie kok proeven om te zien of een en ander in balans is...

Dan giet je het mengsel over de koekjes en je zet het geheel een aantal uren in de koelkast of een uurtje in de diepvries.


En nu ga ik dus heel rationeel-emotief ons dessertje uithalen en ons helemaal bovenop onze Montecroce helpen! ;-)

Laat de roddelaars maar roddelen, wij zullen hier wel verder leren genieten van het leven!
Al wie positief door het leven wil gaan, mag daar mee deel van uitmaken, alle anderen mogen ferm in België blijven!