Vijf jaar geleden maar geen reden om te vieren...
20-21 oktober 2007 was de expatbeurs waar ik al maanden naartoe aan het werken was... ik heb ze niet gehaald!
De dag ervoor tijdens een medische controle bij de bedrijfsarts in mekaar gestuikt en naar huis gestuurd met de mededeling : 'Dit zou weleens voor lange tijd kunnen zijn'...
Het is voor altijd geworden!
Zou er nog iemand van de ex-collega's ooit aan mij denken?
Wellicht niet, ik kreeg indertijd al weinig reactie toen ik pas ziek geworden was.
Vijf jaar... zoveel is veranderd in mijn leven door de uitbraak van mijn ziekte!
Niks is nog gebleven...
De cliché : 'je gezondheid is het belangrijkste' werd voor mij een harde pijnlijke realiteit.
Als je jouw gezondheid verliest volgt er zoveel meer : job kwijt, hoop op ooit nog deftig terug te kunnen werken kwijt, eigenwaarde kwijt, de meeste vrienden (?) kwijt, moed kwijt, zelfs bijna mijn man kwijt...
In die vijf jaar heb ik verschillende keren overwogen om met het leven te stoppen, omdat het gewoon geen leven meer was! Zelfs ook nog hier op Montecroce zijn er dagen geweest waarop mijn moed zwaar beneden vriespunt lag ... niettegenstaande het betere weer.
Mijn beslissing om naar Italie te trekken was mijn enige alternatief op overleven!
Tot spijt van wie 't benijdt!
En regelmatig is dat nog steeds wat ik probeer te doen: overleven...
Want fibromyalgie stopt niet omdat je verhuist!
En ik geef grif toe dat ik veel meer verbetering hoopte/verwachtte dan wat het uiteindelijk geworden is.
Zelfs al is het weer op Montecroce zoveel beter dan in Belgie, toch is er ook hier zoiets als regen, wolken, mist... en meer moet Mr. Fibro niet hebben om mijn arme lijf weer helemaal plat te krijgen!
Zelfs al had ik vandaag een redelijk aktieve dag, toch is de pijn constant aanwezig. Nu is die zelfs weer terug op een piek aan het komen en hoop ik dat ik straks toch ga kunnen slapen... in de hoop morgen ook terug wat te kunnen leven.
Hopelijk is het morgen terug een zonnige dag zoals vandaag, eens de ochtendmist weggetrokken is want :
het beste medicijn
tegen fibropijn
is de warmte van de zonneschijn!
Vijf jaar doorgesparteld... de rest zal ook wel lukken zeker?
Al is het met vallen, een tijdje blijven liggen en dan toch terug proberen op te staan... wat me niet kapot krijgt, maakt me sterker?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.