Voor het eerst in ons Italiaans leven zit ik in wat een echte 'living' kan genoemd worden met een mooi versierde kerstboom, rustig te genieten in de zetel.
Gritzl ligt hier uitgeteld naast me en naast haar ligt Michi genietend-opgerolde poes te wezen.
Gritzl heeft de ganse dag zitten janken en huilen om toch maar naar buiten te mogen gaan... hetgeen ze enkel mocht doen onder strikte surveillance want ze is op haar hoogtepunt van loopsheid!
Dit keer heeft ze er echt geweldig veel last van, in tegenstelling tot alle vorige keren die we vrij rustig konden doormaken zonder al te veel problemen.
Maar toen was Xinshu constant aan haar zijde en al kon hij niks meer doen, toch hielp hij haar om de loopsheid rustiger door te brengen.
Ik vind het zo sneu voor haar dat ze zich zo moet voelen, maar tegelijk wil ik zeker niet riskeren dat een van de reuen van hiernaast in haar buurt kunnen komen!
Wellicht dat we haar bij haar volgende loopsheid toch eindelijk eens laten dekken. Haar 'fidanzata' hebben we al gevonden: Arky, een mooie Sheltiereu, dark sable en vrij goed in agility.
Maar eerst moeten we hier effe door zodat we ons tegen de volgende keer, wellicht in juni, goed kunnen voorbereiden. Want er komt wel weer een heleboel bij kijken als je het goed wil doen... inschrijving in de Italiaanse tegenhanger van de St. Hubertus, check-up voor, tijdens en na de dracht, onderzoeken en inentingen van de pupjes, inschrijven in een stamboek, ...
Maar het moeilijkste is natuurlijk: wat doe je met de pups?
Want eentje wil ik wel graag houden, maar als het er meer zijn dan moeten we voor hen een goeie thuis vinden! En ze zijn dun gezaaid die mijn goedkeuring zouden krijgen... als ik al kan kiezen welke weg moeten!
De enige andere keer dat ik eens een nestje gekweekt heb was nog met Floepje, mijn (als je Punkie die na 10 dagen gestorven is niet mee telt) eerste Keeshond.
Zij kreeg twee pups die ik allebei gehouden heb omdat ik echt niet zou kunnen gekozen hebben welke zou weg moeten... Gelukkig zo want geen volle 4 jaar later stierven op een paar maanden tijd mijn Floepje en Koosje zodat ik enkel nog met Snoetje overbleef.
Haar heb ik wel in totaal 14 jaar mogen houden... achteraf heeft ook Xinshu nog net zijn 14e verjaardag mogen vieren voor we hem moesten afgeven.
Als Gritzl voor hetzelfde gaat mogen we haar nog 9 jaar houden, maar met wat geluk zou het ook nog veel langer kunnen zijn.
Laat ons hopen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.