Dat heeft hij al gehad van toen ik hem kocht en ik heb ongeveer alles geprobeerd wat ik kon te weten komen dat hem hierbij (misschien) zou kunnen helpen.
Maar hij is en blijft een invalide paard wiens hersenen niet de juiste signalen doorgeven naar zijn achterbenen waardoor hij vooral het linker been heel hoog optrekt en niet goed weet waar het neer te zetten.
De laatste paar dagen was het zo erg dat hij constant op 3 benen stond en gisteren wou hij zelfs niet meer van zijn plaats bewegen, zelfs niet om naar de eet- of drinkbak te gaan.
Hij hield ook de 3 anderen gevangen want zij blijven bij de baas van de kudde.
Ik had hem de laatste paar dagen al een pijnstiller ingespoten, hopende dat hij toch terug zou gaan bewegen als de pijn weg zou zijn. Gisteren hem ook zijn eten en drinken letterlijk voorgeschoteld want hij is al zo vreselijk mager...
Tegelijk vreesde ik het ergste en nam contact met de veearts om te zien of we hem zouden moeten laten inslapen. Maar zoiets gaat in Italië niet zomaar, dus moest ik ook nog een officiële veearts laten komen die mij eindelijk mijn 'codice aziendale' moet bezorgen: een code van mijn 'paardenbedrijf' waarbij de 4 paarden in een register moeten ingeschreven worden en een ander register moet bijgehouden worden waar alle medicatie moet opgeschreven worden.
Italië houdt nu eenmaal van een complexe administratie, zelfs al duurt het nu al 3 jaar om mij die code te bezorgen!
Om een lang verhaal kort te maken: van namiddag stonden hier dus twee veeartsen + een inderhaast bijgeroepen ex-hoefsmid omdat Tachat zijn hoeven volgens mij veel te lang zijn en dat zou kunnen extra pijn geven.
Wat zagen ze? Een paard dat een ongelooflijke verbetering te zien gaf ten opzichte van gisteren, die met veel smaak de grasjes en onkruid in de tuin aan het afknabbelen was.
Hij kan weliswaar niet normaal stappen en hinkelt op 3 benen verder, omdraaien is echt een probleem omdat hij dan zijn rechter achterbeen constant op de grond houdt om rond zijn as te draaien, waarbij ik ver genoeg moet staan omdat er altijd het risico is dat hij zou omvallen.
Maar vergeleken met gisteren is het een dag-nacht! Vooral als je dan beseft dat zijn pijnstiller moet uitgewerkt zijn! Wie kan daar nu aan uit?
Stond ik daar mooi voor schut na de paniekoproep die ik gisteren deed...
De veeartsen besloten dus samen dat Tachat dus wel degelijk een neuromusculair probleem heeft en als ik de ganse Italiaanse uitleg iets of wat begrepen heb is er geen flexibiliteit meer in het onderste gedeelte van zijn linker achterbeen. Maar alle functies zitten goed: hij eet en drinkt, hij ademt normaal.
Dus is het een ethische kwestie en gezien ik zo aan hem gehecht ben stelden zij voor om gewoon verder af te wachten.
De ex-hoefsmid die me kwam helpen (een beer van een vent) wist me te vertellen : dat die hoeven niet eens zo lang waren
en dat ze moeten een beetje een rand hebben om op te lopen 
Dat is dus wel net het tegenovergestelde van wat ik geleerd heb in de cursus natuurlijk hoef bekappen...Hij heeft van 3 voeten een stukje kunnen afknippen. Zijn rechter achtervoet wou hij niet geven (uiteraard niet want die linker hangt in de lucht), dus daar heeft hij niks aan gedaan: want die was toch niet lang...
Bottom line:
- Tachat pinkelt hier nog steeds rond, zijn wonde is terug verzorgd en ik kan enkel hopen dat hij straks misschien toch weer wat beter dat been kan neerzetten
- ik ben nog altijd op de sukkel om de hoeven te doen omdat er hier niemand is die vindt dat die zo kort moeten
- ik ben blij dat hij er nog is maar ben bang voor de toekomst...
