Toen ik nog heel jong was heb ik dat dan ook gedaan.
Maar ik was veel te jong, wist nog niks van het leven en heel weinig over mezelf. Had een jongen ontmoet die al even weinig over hemzelf of het leven wist en dus deden we wat zovelen ons voordeden: met de ogen dicht in het water springen...
Ik heb hem altijd graag gezien en na 5,5 jaar zworen we mekaar een tweede keer trouw, ditmaal als vrienden want als echtgenoten lukte het niet zo goed. Wij verkozen er toen voor om liever apart gelukkig te zijn dan samen ongelukkig.
Af en toe hebben we nog contact en ik zal altijd voor Dirk een apart plaatsje in mijn hart hebben.
Ik ben daarna heel lang alleen gebleven, toen nog op zoek naar de ideale man die de vader van mijn kindjes zou worden.
Maar het leven heeft anders beslist, ik zou die man en die kindjes nooit krijgen.
Daarna hoefde het allemaal niet meer...
Ik ontmoette mannen die me wel wat aanspraken, losse flodders of met een beetje meer tijdspanne, maar geen enkele waarmee ik het langer dan 4 jaar kon uithouden. Ik ben dan ook geen simpele, ik weet het!
Tien jaar geleden zag ik de foto van een mooie man op het intranet van mijn werk. Het was iemand die zou reizen en tegelijk voor kleinschalige weeshuizen geld wou inzamelen. Deze man moest ik leren kennen. Ik was toen bezig met financiële adopties voor kansarme kindjes in Bolivië en voelde dat ik het een aan het ander moest koppelen.
Ook daar heeft het leven weer anders over beslist en het enige wat gekoppeld werd waren hij en ik...
Mijne Jan, Gianni, GG en ik, twee zò verschillende karakters dat je het niet voor mogelijk houdt dat die twee ooit zouden samen komen. We staan er zelf nog altijd verstomd van hoe het komt dat net wìj twee de beste maatjes zijn en samen die 10 moeilijke jaren altijd toch weer zijn door gesparteld.
In België waren we in 2006 al 'wettelijk' gaan samenwonen, onze eerste stap waarbij we officieel bevestigden dat we voor mekaar wilden zorgen.
Op de Kerstmarkt van Manno hadden we anderhalf jaar geleden twee gelijke ringen gekocht en waren we daar 'voor onszelf' met mekaar getrouwd.
Noch het één, noch het ander was echter goed genoeg voor de Italiaanse staat die ons dus beschouwde als twee vreemden die samenwoonden in een huis dat elk de helft toebehoort. Zodat er 70% successie zou kunnen geïnd worden indien een van de twee zou wegvallen ...
Nu mogen we Italië wel goedgezind zijn, 70% van ons eigen vermogen wegschenken op een moment dat het noodlot toeslaat is echt wel wat teveel gevraagd en dus beslisten we uiteindelijk dat we alles wettelijk zouden vastleggen.
We zijn in augustus 10 jaar samen, hebben al veel miserie meegemaakt en zien nu eindelijk stilaan wat verbetering komen. Tien probleemjaren die ons telkens terug probeerden uit mekaar te trekken hebben ervoor gezorgd dat wij nu weten dat we steeds weer op mekaar mogen rekenen, ook wanneer we ons door de rest van de wereld verlaten voelen.
We hebben allebei veel watertjes doorzwommen, het leven heeft ons al veel van zijn mooie en minder mooie geheimen prijs gegeven. We bekijken het leven nu veel realistischer dan 35 jaar geleden. Toch gaan we nu, na 10 jaar samen te zijn, hier een nieuw startpunt maken, dit keer met de oogjes open en bewust wie we zijn, elk apart en tesamen.
En straks is het dus zover: dan gaan we samen voor de tweede keer naar de Gemeente Kortenberg om daar te getuigen dat we in hopelijk heel veel goede en mogelijks toch nog een aantal kwade dagen voor mekaar zullen blijven zorgen. Bij ziekte (dat kennen we al) en hopelijk ooit ook terug gezond, in armere tijden (die we hopelijk al allemaal gehad hebben) en financieel betere (waar we op hopen) tot ooit, laat ons zeggen binnen zo'n 50 jaar, de dood ons zal trachten te scheiden...
Ik denk dat het zo'n 25 jaar geleden is dat ik mijn Boeddhaatje vroeg voor een liefdevolle huwelijksrelatie in een volle levensduur... ik heb er zo lang moeten op wachten maar ik denk dat ik nu wel mijn cadeautje krijg.
Twee beste maatjes, het mag voor eeuwig duren ...
