Strijken...

Gisteren heb ik gestreken, bijna 5 uur op 1 dag, om eindelijk door al de strijk te geraken.
Dat is op zich al fenomenaal voor mijn doen, maar wat vooral opmerkelijk is, is dat ik er al van 's ochtends aan begon. Ik denk dat dit de eerste keer is in mijn leven dat ik in de voormiddag strijk.

In tegenstelling tot anders, vond ik dat het nu veel te vroeg was om een 'strijkfilm' op te zetten. Dat zijn doorgaans kostuumfilms die ik al zo dikwijls gezien heb dat ik ze bijna kan naspelen.
Kwestie van mijn gedachten bezig te houden en me toch op die strijk te kunnen concentreren.
Maar dit keer geen strijkfilm dus.

Daarmee kregen mijn gedachten de vrije loop.

Eerst gingen ze uit naar An Sophie die, zo leerde ik vandaag, die ochtend net bevallen was van haar dochtertje Alizée. Ik vroeg me af hoe zij zich voelt, nu ze er helemaal alleen voor staat.
Staat in haar huis ook alles klaar voor de baby?

Opeens gingen mijn gedachten naar het huis dat ik met mijn eerste man huurde, Kardinaalstraat 17 in Leuven. Ik was nog heel jong toen en droomde al sinds mijn 15e van mijn kindje, mijn dochtertje.
Stilaan kocht ik tweedehands een volledige outfit om haar te mogen ontvangen: een kinderbedje, een buggy, een relaxstoeltje, spulletjes voor in bad, ik had het al...
Mijn dochtertje is echter nooit geboren... Mijn Sarah-Louise, want zo zou ze heten. Een klein bundeltje leven met blauwe ogen zoals haar mamy.
Ze heeft het leven nooit mogen zien.

Vele andere kindjes heb ik opgevangen in dat bedje en die buggy. Steeds weer in de hoop dat op een dag... maar die dag kwam niet!

Ooit kwam ik voorbij een warenhuis waar een mama de kinderkoets buiten had laten staan. Toen ik erin keek, zag ik er de baby nog inliggen... heel even dacht ik toen: als ik nu gewoon die koets vastneem en ermee verder stap, heeft niemand dat in het oog. Dan heb ik eindelijk mijn eigen baby! Welke moeder laat nu zomaar haar kind op straat staan terwijl zij zelf effe binnen gaat boodschappen doen, dat is toch onverantwoord!
Héél even maar, heb ik eraan gedacht, maar dat moment duurde voor mij een eeuwigheid...
Het verstand haalde het op het gevoel en ik ben doorgestapt. Zonder baby, voor altijd zonder...

Zoals Alizée voor altijd zonder haar papa zal zijn... hij die er zo naar uitkeek om zijn eigen nestje te bouwen, net als ik toen.

Wanneer ik gescheiden ben, heb ik al die kinderspulletjes weggegeven...

Strijken is een gevaarlijke bezigheid, vooral als het zonder strijkfilm is!