Asociaal...

Stilaan begin ik weer te bekomen van ons Paasvakantie-avontuur...

Niettegenstaande (of was het : omwille van) de werken in het huis die maar niet vooruitgingen, kregen we tijdens de paasvakantie hulp van een aantal facebookvrienden die vonden dat het echt wel eens tijd werd dat mijn kamer zou afgeraken.

Ik vreesde al lang op voorhand dat mijn gezondheid niet zo goed zou reageren op teveel mensen in huis, maar we hebben het uiteindelijk toch maar geriskeerd, op hoop van zegen.

En we werden gezegend : met 6 volwassenen en een 12-jarige knaap samen het kleine stukje van de living delend tussen de eettafel en de zetel zo ongeveer een 50 cm breed. Geen enkele van de drie badkamers die zijn naam waard was en een keuken die herleid was tot een gangetje links of rechts van een kast die daar duidelijk niet thuishoorde en verschoven werd afhankelijk of je de oven, dan wel de kachel of de diepvries, wou bezigen...

Maar er was meer dan dàt om te delen : het fijn stof dat dankzij de bereidwillige arbeiders overal rondgevlogen was nadat zij de badkamerdeur uithaalden om daar dan lustig tegels te slijpen zodat iedereen mee kon genieten van de stofwolken die gretig elk redelijk zuiver plekje van het huis inpalmden. Het lawaai van boren, schuren en kloppende stofzuigers. De stress om een loopse Gritzl te behoeden van amoureuze avonturen met half-verwaarloosde buurjongens, ja haar timing is zoals altijd goddelijk! Een keuken waar je je amper kon in bewegen, laat staan genieten van het koken. En daarenboven een Italiaans(!) weertje dat een Belgische eerste prijs zou kunnen behalen op vochtigheidsgraad...
Allemaal leuke dingen, vooral als je fibromyalgie hebt!

Mijn neus, keel, ogen en longen hadden dus moeite om te kiezen of ze nu omwille van mijn allergie zouden vervelend doen, van de stress, of gewoon omwille van het stof of het veel te koude weer voor de tijd van het jaar... Mijn hoofd reageerde hierop door constant te blijven hameren en mijn spieren en pezen rondden het geheel mooi af door zich op te spannen zodat de pijn in de rest van mijn lijf evenwichtig verspreid werd.
Kwestie van zeker te zijn dat alles in harmonie zou zijn!

Ik liep dus als een zombie door het huis, vluchtend voor alles en iedereen op zoek naar een beetje rust en stilte, wetende dat het een zoektocht was die ik niet kon winnen. Zelfs mijn nieuwe slaapkamer die intussen bijna af was maar nog geen deur had, kon weinig soelaas bieden aangezien zowel het lawaai als het stof zijn weg door het ganse gebouw vond.

Op zo'n moment wil je maar 1 ding : verdwijnen in het niets van de stilte, weg van alle leven en elke drukte...

Maar probeer dat eens uit te leggen aan je man en je bezoekers die (gelukkig voor hen) niet weten wat fibromyalgie eigenlijk betekent!

Na een paar dagen kreeg mijn ventje het dus vreselijk op de heupen omdat iedereen behalve zijn vrouw aan het werken was in huis. Het geeft inderdaad een heel slecht gevoel wanneer je vrouw zich totaal asociaal opstelt ten opzichte van je bezoekers en zoveel mogelijk elke ontmoeting vermijdt, laat staan dat ze zou een beetje meegeholpen hebben met het vele werk...

Perfect scenario voor een echtelijke ruzie waarbij je voelt dat je zelf niet eens de kracht hebt om te probéren jezelf te verdedigen!

Gelukkig hebben we er uiteindelijk toch wat kunnen over praten en, nadat de arbeiders letterlijk buitengebonjourd waren (een te lang verhaal om hier weer te geven) kwam er toch terug een beetje rust in huis en kon ik proberen om me eindelijk een beetje sociaal op te stellen.

Sorry Karina, Julien en vooral Johan, dat ik zo weinig voor jullie kon betekenen!
Ik had zo graag gewild dat jullie echt wat vakantie konden hebben...
Het beetje wat me lukte, heb ik gedaan maar ik wou dat ik veel meer samen met jullie had kunnen genieten van de leuke dingen in plaats van me voor jullie weg te steken.
Vooral voor Johan vond ik het zo sneu dat ik hem zo weinig kon meegeven over hoe ik omga met paarden, want hij was echt wel klaar om er meer over te weten te komen.
Misschien een volgende keer...

Ik wìl niet asociaal zijn maar fibromyalgie maakt je zo wel, tegen wil en dank.


Nu alles achter de rug is, mis ik wel de aanwezigheid van al die lieve mensen, maar tegelijk geniet ik van 'mijn' rust en stilte waardoor mijn lichaam hopelijk binnen enige tijd terug kan functioneren zonder extra pijnstillers.

Maar of ik echt nog ooit een 'sociaal' leven zal kunnen leiden blijft wel een grote vraag waarop ik nergens een antwoord krijg.