En dan was er zon!

Wij zijn naar Italië verhuisd omdat het vochtige Belgische weer niet goed is voor mijn gezondheidstoestand aangezien Mr. Fibro heel erg houdt van koud en nat en op dergelijke momenten meteen de overhand neemt over mijn psyche, lijf en leden...

Wanneer dan de ganse Paasvakantie, verlengd met nog een derde rotweek, bijna continue Belgisch weer geeft kan je begrijpen dat zowel mijn lijf als mijn gedachten gaan revolteren: wààrom zijn we eigenlijk verhuisd?

Maar dan opeens was er de zon!
Ik werd wakker en merkte meteen dat er zich achter de rolluiken een licht verschool dat ik de laatste weken niet meer gezien had... het kleurde mijn nieuwe slaapkamer heel mooi waarbij de bronzen gloed van de muren perfect afstak tegen het brute kalkwit van het plafond. Een tijdje lag ik gewoon te genieten van deze nieuwe ervaring tot ik tot het besef kwam dat ik eigenlijk gewoon mijn tijd lag te verdoen in mijmeringen terwijl er zich buiten een gans nieuw leven aanbood!

Opgestaan, rolluiken omhoog en ja, daar was ze : de zon!
Ik zag mijn paardjes beneden in hun weide, rustig grazend van het jonge gras dat zich na de vele lavingen voorzeker onder de warmte van de lentezon wilde rekken en strekken. De appel- en perenbloesems die de wind van de vorige weken hadden doorstaan, stonden trots te pronken terwijl de arme amandel- en kersenbomen niet anders konden dan hun verlies toe te geven met alle vroege bloemblaadjes aan hun voeten als bewijs van het onderspit...

Mijn ogen dwaalden wat verder naar het onbegrazen gedeelte waar het jonge groene lentegras zich kleurde met een overdaad aan geel. De paardenbloem toonde zich de winnaar onder de weidebloempjes en de andere kleurschakeringen zouden pas tot aanschouwing komen voor de toegewijde toeschouwer die alles van veel dichter zou ontdekken.

Zoals verwacht was mijn liefste GG superontvankelijk voor dergelijke wonderen van de natuur en zodra hij me zag kreeg ik de boodschap dat Pepe hem verteld had hoeveel sneeuw er op de bergtoppen lag en hij daar toch zeker foto's moest van nemen voor onze onfortuinlijke Paasbezoekers die al dit moois hadden moeten missen!
Ach ja, ook het eenzame leven als partner van een fotograaf word je gewend na zoveel jaar...

Pepe liep inderdaad al buiten en had zijn dikke jas dit keer binnen gelaten... de koude van de sneeuw bleef duidelijk enkel op de bergtoppen hangen en hier op Montecroce had hij daar geen last van. Zodra zijn jonge kroost aangereden kwam sprongen de honden weer vrolijk blij tegen de portieren op in de hoop eindelijk eens een knuffel te krijgen. Deze vraag werd zoals steeds straal genegeerd maar ditmaal kwamen de 'puppies' en hun 'offspring'één voor één vrolijk lachend uit de auto gekropen zonder de honden een schop voor de kont te geven...

De kleine Brian zag er heel anders uit : voor de tweede maal in zijn jonge leven had een kapster zich aan hem vergrepen met als gevolg dat hij er meteen een stukje ouder uitzag... Maar zijn kracht zat duidelijk niet in zijn lange lokken en in een wip zat hij op zijn mini-quad vrolijk rondjes te rijden op de inrit.
Zijn papa, John, met de jongste spruit 'Matti' (Matthias) op de arm, wandelde vrolijk fluitend naar het kleine huisje beneden terwijl mama Alicé met haar moeder Mara toch eerst het huis binnen gingen, wellicht om de vorige vrouwelijke generatie, 'nonna Silvana' even een bezoekje te brengen. We hebben de eeuwig-zieke Silvana dan ook al in weken niet meer zien buitenkomen en ook nu kon het lentezonnetje haar niet overtuigen om even de blauwe hemel te komen aanschouwen.

John's jongere broer, wiens naam mij onbekend is, kwam ook uit de auto gekropen. Bezoek? Later op de dag snapte ik waarom hij op vakantie was : morgen wordt Matti gedoopt en hij is duidelijk de vertegenwoordiger van de Roemeense tak van de familie.

Om al dit jonge, vrolijke geweld nog wat te versterken kwam ook buurman Carlo aangereden om na een lange tijd van afwezigheid nog eens een praatje te maken.

Xinshu en Gritzl vonden het allemaal fantastisch en liepen vrolijk blaffend van de ene kant van de tuin naar de andere, met de hoop van échte herdershonden om de ganse kudde bij mekaar te kunnen houden...

Het is toch ongelooflijk wat een langverwacht lentezonnetje in beweging kan zetten!