De droom definitief en onherroepelijk stukgeslagen

Het is allemaal nogal pijnlijk om erover te schrijven...

Een Roemeense jongen van 18 uit een heel arm gezin, zou onze pleegzoon worden. We zouden samen hem leren lezen, schrijven, rekenen, een diploma behalen om dan een kleine bioboerderij te beginnen zodat hij een mooie toekomst zou verzekerd hebben.

Mijn droom was om dan ooit toch ook 'oma' te kunnen worden... het blijft vreselijk pijn doen!

Maar het cultuurverschil België-Roemenië-Italië was te groot en te moeilijk. Hij miste zijn vrienden, zijn taal, zijn land.

Bleek ook nog dyslexie te hebben en leerproblemen waardoor hij de moed begon te verliezen om te studeren. Werd rusteloos, boos, verdrietig. Teveel heimwee om hier ooit gelukkig te worden.

We hebben dan samen beslist dat het belangrijker was dat hij gelukkig zou zijn. Hij heeft voor de armoede gekozen in zijn eigen land, boven een rustig en comfortabel leven in een land waar hij niet van hield.
Gisteren heeft hij dan, bij zijn vertrek, nog iets gedaan waar ik niet over in detail wil gaan maar waardoor hij de banden definitief heeft gebroken.

Ik heb geprobeerd, een zoveelste keer, om toch ooit het geluk te krijgen dat voor de meeste mensen zo vanzelfsprekend is dat ze niet eens mijn verdriet kunnen begrijpen. Voor de zoveelste keer blijf ik met lege handen en een leeg hart over...

Dit was mijn laatste poging, ik geef het op. Voor de één of andere reden is het mij niet gegund om kindjes in mijn leven te hebben, niet als mama, niet als oma...

Ik blijf weer eens achter met een grote teleurstelling en een verdriet dat ik voor de rest van mijn leven moet meesleuren...

Waarom?