The good, the bad and the silent...

Een ontmoeting met de RIZIV-commissie ivm vaststellen van invaliditeit...

Woensdagochtend was het eindelijk zover: om 9u30 werd ik er verwacht.
Eigenlijk was ik blij dat de dag gekomen was, want de stress die ik al zoveel maanden voelde had hier duidelijk een heel goeie bodem gevonden!

Na een korte nacht (kan het anders?) maakte ik me klaar en met een dwaas hoofd en wat onzekere benen reed ik naar Haasrode.
Ik was al even na 9u daar en er was niemand voor mij in de wachtzaal.

Eerst kwam er een bediende die mijn identiteitskaart en oproepingsbrief vroeg: ik dacht dat u in Italië woonde? 
'Ja, toch wel maar we zijn nog hier gedomicilieerd zolang het huis niet verkocht is. Ik ben speciaal naar Belgie gekomen...'

Even later kwam de vorige persoon buiten en mocht ik binnen in een kamer waar 3 heren achter een bureau zaten. Ik herinner het me niet volledig maar ik dacht dat de linkse een laptop had en de middelste mijn dossier.
Alhoewel het 3 dokters zijn, voelde het meer aan alsof ik op een rechtbank terechtstond.

De middelste man begon te spreken en deed dit onmiddellijk op vrij barse toon terwijl hij in mijn dossier bladerde.   U kan toch halftijds een lichter werk doen mevrouw? 
'Ik wou dat ik dat kon, maar als ik me al doodmoe voel na een uur geconcentreerd te praten over een redelijk moeilijk onderwerp, voel ik dat ik me nog niet kan engageren om halftime te werken.
Ik zou heel graag terug gaan werken! Wanneer het 30° is en ik me beter voel denk ik al direct: als het zo doorgaat kan ik terug gaan werken!
Maar van zodra er een druppel regen valt, zak ik als een bloemzak terug ineen...'

'Ik heb altijd professioneel gewerkt en kan geen enkele werkgever vandaag de garantie geven dat ik er morgen voor hem zal stààn. Dat wilt toch geen enkele baas?'

De toon was gezet, de man bleef een hele tijd harde opmerkingen maken en ik werd meer en meer triest.
Tranen priemden in mijn ogen bij de herinneringen aan de zovele keren dat ik hoopte om terug te kunnen beginnen bij KBC. Aan de zovele vacatures in Italië en in België die ik na mijn ontslag al bekeken had in de hoop... die telkens weer aan diggelen werd gegooid.

'Zeg mij heren, denkt u dat het nog goedkomt met mij? Ik ben zo bang dat er in mijn hoofd iets definitiefs geknakt is en dat het nooit meer in orde komt?
Telkens opnieuw is er de felle pijn. Altijd op een andere plaats of op een andere manier. En wanneer ik dat dan laat onderzoeken vindt men nooit iets. Dan voel ik me altijd zo onnozel, alsof ik niet tegen een pijntje kan... Het is zo frustrerend!'

Ik laat hen de laatste resultaten zien van de recente onderzoeken naar reuma en het carpel-tunnel syndroom. Geef hun ook de laatste rapporten van mijn arts in Italië en die ik recent in België ook nog bezocht heb.
'Het is telkens weer terug naar af, na elk onderzoek!'

De krop komt me in de keel en mijn stem breekt...

De linkerman sprak met veel zachtere stem: Mevrouw, u mag nog zoveel onderzoeken laten doen als u wilt, men zal nooit iets vinden bij u.
Wat bedoelt die man nu, dat ik komedie speel of wat? Ik bekijk hem met ongeloof, de wanhoop nabij...
U heeft gewoon de lat veel te hoog gelegd. U heeft veel te hard gewerkt en dàt is het wat uw lichaam u vertelt. Wanneer u voldoende rust neemt, kan dat zeker nog in orde komen.


'Maar mijnheer, ik ben al 3 jaar aan het rusten en ik kan nog altijd niet veel aan!

Hoeveel langer moet ik dan nog rusten?

Altijd opnieuw die pijn, die is wel heel écht! En de mist in mijn hoofd waardoor ik me niet kan concentreren! En de vermoeidheid telkens weer!'

Ik doe hem het ganse verhaal over het hoe en waarom we naar Italië vertrokken zijn.
Omdat 'vakantie' voor mij niet aan de orde was, heb ik mijn ganse nest naar daar verhuisd.
Het microklimaat daar heeft wel al voor een verbetering gezorgd, maar ik had een veel beter resultaat verwacht... Maar dan dat verdomde ontslag!

De norse man voelt aan dat hij in zijn ondervraging te ver gegaan is en probeert wat te milderen door een paar vragen te stellen over waar we dan zitten in Italië.
Zijn linkercollega probeert me wat verder te kalmeren want ik zit op het randje van hyperventilatie...
De rechterman zwijgt en kijkt...

Ik krijg nog een aantal vragen die vooral gebaseerd zijn op mijn openhartig gesprek dat ik 3 jaar geleden had met de sociaal assistente van de mutualiteit.
Blijkbaar zit dat mooi volledig uitgetypt in het dossier...

Ik besef niet meer wie er spreekt wanneer ik hoor: en volgt u nog psychotherapie, want psychologen en psychiaters kunnen wel helpen om u te leren de lat minder hoog te leggen.
'Voor zover ik het in het Italiaans kan uitleggen, en anders probeer ik het in het Frans omdat mijn arts wel wat Frans spreekt.
Maar dat is niet altijd even gemakkelijk.'

Ze hebben intussen de franse rapporten ingekeken van mijn Italiaanse dokter en hebben blijkbaar toch wel begrip voor de situatie.

Mevrouw, we gaan u even onderzoeken. U mag in de kleedkamer gaan om u uit te kleden.
De stille man komt naar me toe en gaat me voor om het hokje aan te duiden.

Ik sluit de deur en kan me opeens niet meer bedwingen.
De tranen stuiten omhoog en ik begin fel te snikken terwijl ik mijn pullover uittrek.
Waarom overkomt mij dit alles? Kom ik nog ooit terug in orde?
Ik was altijd zo aktief bezig en zolang ik mijn evenwicht had tussen rust en activiteit kon ik dat ritme aan.

Op dat ogenblik haat ik KBC omdat ze me nooit geloofd hebben toen ik zei dat ik het niet aankon om in de stress van Brussel te gaan werken. Dat ze nooit rekening gehouden hebben met wie ik ben en wat ik aankan, waardoor ik wel moest roofbouw plegen op mijn lichaam. Alles was altijd prioritair en dringend, tot ik ineengestort ben want daarna mochten al mijn dossiers wegrotten in de kast...
En wanneer blijkt dat de citroen volledig uitgeperst is, word ik als een schurftige hond buitengegooid!

Er komt niet snel iemand kloppen, dus ik laat mijn tranen de vrije loop.
Na een tijdje bedaar ik een beetje.
Een zachte klop en de zwijgzame man komt me halen.
We gaan even uw gewicht nemen, uw lengte, uw bloeddruk en dan ga ik naar uw hart en longen luisteren.
Gaat u maar op de weegschaal staan.


Een strenge stem vraagt intussen luid: heeft u in de kleedkamer gehuild mevrouw?
'Ja.'
En waarom dan?

Snapt die man er nu echt niks van?
Terwijl ik wankelend op de weegschaal stap, begin ik terug te snikken. Ik moet me vastnemen aan de weegschaal om niet te vallen...
'Omdat ik het niet meer zie zitten...'

Zachte stem: Maar mevrouw, u moet niet wanhopen. Het gaat nu toch al wat beter met u in Italië. Wanneer uw andere problemen zich ook gaan oplossen, dan heeft u toch een reëele kans op een verbetering van uw gezondheid. Maar u mag vooral de lat niet meer zo hoog leggen! Dat moet u absoluut leren!


Ik hoor hen nog wat over en weer praten over mijn lengte en bloeddruk en zo, maar het gaat allemaal aan mij voorbij. Ik ben volledig op en voel me compleet verdoofd.

U mag u terug omkleden en naar de wachtkamer gaan, mevrouw.


Ik ga zacht snikkend terug en het duurt een tijdje voor ik klaar ben om naar de wachtzaal terug te gaan.
Intussen zitten daar verschillende mensen die me allemaal aanstaren van zodra ik binnenkom. Ik durf niemand te bekijken en verberg mijn gezicht zoveel mogelijk om mijn tranen te verbergen.

Even later roept de bediende mij terug binnen.
Hier is uw identiteitskaart mevrouw en een document waarmee u bij de ziekenkas een tussenkomst in de vervoerskosten kunt aanvragen.
Voorlopig is alles in orde en wij zullen de mutualiteit verwittigen dat ze u verder mogen uitbetalen.
'Maar ze moeten mij niet betalen mijnheer, ik ben in vooropzeg en krijg nog tot maart 2012 geen enkele vergoeding?'

Laat me even kijken... 
Hij toont me een document en wijst een datum aan: 30 september 2012.
Tot die datum is alles voor ons in orde en zullen we u niet meer oproepen.


'Moet ik nog naar de mutualiteit gaan?'
Indien zij u oproepen, uiteraard wel. Maar anders niet.
Wij zullen uw medisch adviseur verwittigen maar dat kan enkele weken duren omdat dit nog naar Brussel moet en zo. Maar het is niet slecht indien u haar zelf al de beslissing meedeelt.
'Dat was ik sowieso al van zin, en al mijn andere dokters ook.'

Ik ga terug naar de auto, nog te verdoofd om te beseffen dat ik eindelijk een zware last van mijn schouders mag laten vallen.
Ik stuur wel een dikke mercie naar mijn engelbewaarder, mijn pappa, de mamma van Jan en nog een paar overledenen die ik om steun gevraagd heb.

Ik krijg nog een lange periode waarin ik rustig mag herstellen...
Hopelijk ben ik tegen september volgend jaar toch wel halftime aan het werk!

Morgen weer eens terug naar Belgie...

Het is hier een paar dagen stilletjes geweest op de blog.
Voornaamste reden was dat ik me echt niet goed voelde...
Mr Fibro heeft me weer goed in de greep en dan ben ik maar een klein beestje!

Morgen vlieg ik terug naar Belgie omdat ik woensdag naar de RIZIV commissie moet.
Een cadeautje van een jaloerse ex-huisarts die mijn medisch adviseur heeft aangevallen op haar beslissing om mij voor gezondheidsredenen naar Italie te laten gaan...
Waarop zij aan de commissie gevraagd heeft om mijn dossier te bekijken en te beoordelen.

Hij weet mij blijkbaar liever ziek in Belgie dan hopelijk beter in Italie!
Zo'n huisarts daar ben je goed mee hé!
Enfin, niet langer gepraat over die eikel, hij is het niet waard...

Al vermoed ik dat de pijn en vermoeidheid die ik de laatste weken/maanden gehad heb, ook wel zullen te maken hebben met de stress rond heel dit gebeuren.

Dus morgenvroeg (dat belooft...) naar Bologna rijden om een vlucht op Charleroi.
Dinsdag moet ik naar een specialist om nog een laatste bezoek en woensdag dan naar de commissie.
Donderdagmorgen vlieg ik al terug.

Intussen hebben er 3 mensen gevraagd of ze het huis mogen komen bezoeken, dus wie weet misschien is mijn op-en-neer toch nog goed besteed...

Ik weet niet of ik in Meerbeek nog internet zal hebben - dat is bij mijn vorig bezoek opgezegd maar ze hadden nog niet afgesloten toen ik terug vertrok.

Ik ben curieus wat deze reis gaat opleveren: blijdschap of frustratie...

Heel blij!

Vandaag was ik heel blij!

Toen ik naar de stal ging om de dagelijkse verzorging te doen, stonden alle paarden buiten!
Dat verwonderde me wel want Tachat was al weken niet meer zelf buiten gegaan om op de weide te komen.
Ik vermoed dat zijn been niet goed aanvoelde met die grote wonde die slechts heel langzaam geneest.

Daarenboven had hij een soort eczeem bijgekregen en op verschillende plaatsen was hij hierdoor een heel deel haren kwijt en had hij jeuk...
En aangezien hij dan probeerde te krabben vond ik weer nog een extra wonde op hetzelfde been waar hij zijn mega-wonde heeft.

Twee dagen geleden ben ik begonnen met die plaatsen te deppen met Petrole Hahn. Die had ik nog staan van in de periode dat ik daar Wodan mee behandelde voor zijn zomereczeem.

Sinds ik vorige week terugkwam uit België heb ik hem ook elke dag naar buiten gelokt met een emmer eten, maar dan aan de ingang door de garage naar de oprit toe.
Ik had daar speciaal voor hem dan hooi liggen en een emmer water.
Voor de anderen legde ik dan hooi neer net naast de oprit, zodat ze eigenlijk toch wel samen konden eten zelfs al stond Tachat een verdiepje hoger.

Het voordeel hiervan was dat hij niet naar beneden moest klauteren, waar hij het blijkbaar te moeilijk mee had, maar dat hij toch een beetje moest stappen.
Hij moest daarenboven over de trede tussen de stal en de garage en dan tussen de traktor en de muur waar hij niet heel veel ruimte over heeft. Zeker niet aangezien hij met zijn achterbenen zwaait en dus extra moest opletten.

Maar blijkbaar heeft die oefening hem goed gedaan en vandaag heeft hij dus beslist dat hij  weer met de anderen mee naar beneden kon!
Het was vooral fijn om te zien hoe hij een aantal keer met hen de weide over en weer draafde en daarna in het zonnetje ging liggen om wat uit te rusten!

Mijn hartje was zo blij, ik voelde het bijna omhoog springen in mijn borstkas!
Dit soort ervaringen doet me zoveel goed!
Ik hou zoveel van mijn beestjes!

De Prins is niet meer...

Het zat er al een tijdje aan te komen. Maar toen ik daarnet het berichtje van Daisy las dat je gisteren gestorven bent, was het toch nog een schok.

Robert De Prins, what's in a name...
Je hebt geleefd als een prins, of toch zo goed als.
Met de goeie en de minder goeie kanten die daarbij horen.

Je was verre van een heilige, hebt veel mensen verdriet gedaan.
Ik was soms heel boos op jou omdat je Renate nooit hebt geapprecieerd voor al wat ze voor jou deed. Want zij zag je graag, maar je hebt dat nooit echt geloofd.
Dat is heel spijtig, het had je leven nog zoveel beter kunnen maken.

Ook met mij ben je niet altijd correct geweest, vooral dan niet in het begin, toen we mekaar nog niet lang kenden.
Het is pas later dat je voor mij een zwak plekje kreeg... omdat je voelde dat ik ondanks alles jou toch waardeerde. Dat ik je eerlijk zei waar het om ging, ook al was dat niet wat je wou horen. Maar ook omdat jij een plaatsje in mijn hart kreeg, ondanks alles.

Ik ben blij dat ik je gekend heb.
Al hadden we soms heel andere meningen, toch heb ik veel van jou geleerd over de paarden. Ik weet dat je me soms voor gek verklaarde toen ik met mijn 'natuurlijk omgaan met paarden' begon. Maar na een tijdje gaf je toe dat ik dingen kon die jij of vele anderen nooit zouden kunnen.
Ik vond het fijn dat jij, een ultra-klassiek paardenman, begon te waarderen wat ik kon en deed met jouw en mijn paarden.

Ik ben bij jou aangekomen met mijn Wodantje, hij was toen nog zo jong, nog hengstje en ik wou dat hij niet meer in een stalletje moest staan maar op een grote weide met andere paarden erbij. Wat was ik een groentje, ik wist niks van paarden!
Maar toch, na 6 maanden had ik er twee andere paarden bij: Tachat en Billy.

Ik weet nog altijd niet waarom je mij meegenomen hebt naar Tachat... dat was echt geen paard voor mij maar toch bracht je mij naar hem.
Achteraf bleek dat ik wel een vrouwtje was voor hem, want we zijn nog altijd samen...

En Billy die jij eerst als klein veulentje niet wou kopen maar waarvan je, eens hij begon schimmel te worden, voor altijd spijt had dat hij niet van jou was!
Hoe dikwijls heb je mij niet gezegd dat ik je hem moest verkopen?
Maar ik handelde niet in paarden..

En mijn Gauda'tje dat zo zwaar getraumatiseerd op de boerderij aankwam als jaarling.
Waarvan ik direct voelde: dit is mijn merrietje!
Het heeft je wat tijd gekost maar uiteindelijk gaf ook jij toe dat zij 'mijn' paard was, dat ze bij mij hoorde en bij niemand anders.
Dank je wel daarvoor!

Dank je voor al het moois dat ik op de boerderij mocht ervaren.
Ik heb er veel fijne momenten meegemaakt, maar ook bange dagen toen je voor de eerste keer in het ziekenhuis lag. Ik wist toen dat ik een oplossing moest vinden om zelf voor mijn paarden te kunnen zorgen want je zou niet voor altijd blijven leven.

En nu is het zover. Nu ben je niet meer.
Ik ben blij dat ik je vorige maand toen ik naar België kwam, nog bezocht heb in het ziekenhuis. Al was ik ook toen weer boos op je omdat je Renate weer onrecht had aangedaan. Maar zodra ik bij je was, was ik toch blij dat ik je nog gezien heb.
En ik weet dat jij ook blij was, zoals je telkens blij was wanneer ik je kwam bezoeken.

Voor jou was ik 'Mikske', niemand anders heeft me ooit zo genoemd.
Vaarwel Patron! Ik heb van jou gehouden...
In mijn paarden leef je voort, ik zal je nooit vergeten!

Hoera! Wodan heeft knopen in zijn manen!

Het is voor vele paardenbezitsters een nachtmerrie...
Je komt bij je paard dat je de dag tevoren nog mooi gepoetst en geborsteld hebt en wat zie je?  Hij heeft de tijd met de vrienden goed gebruikt om zich uitgebreid te gaan rollen op de meest modderige plek van de weide en daarna hebben ze fijn aan mekaars manen zitten sabbelen.

Dat laatste dient vooral om mekaar te vertellen : ik wil graag jouw vriendje zijn.
Maar het helpt paarden hun hartritme te verlagen naar een niveau dat optimaal is voor hun gezondheid.
Je zou dus kunnen zeggen: goed zo, laat ze maar sabbelen!

Maar: van sabbelen maak je knopen... en van veel of lang te sabbelen maak je knopen op de vorige knopen zodat het bijna onmogelijk wordt om die nog te ontwarren!
En wanneer je de knoopjes dan eindelijk één voor één voorzichtig hebt proberen loskrijgen zonder al te veel haar te moeten opofferen, heeft je paard precies net een permanent gekregen.

Toch BEN IK BLIJ wanneer ik Wodan zijn manen helemaal mag ontwarren om er alle knopen met veel geduld uit te pulken...
Want tot vorig jaar heb ik dat nooit kunnen doen!

Vanaf de eerste dag dat ik Wodan ken, zo'n 11 jaar geleden, heeft hij altijd zijn manen weggeschuurd.  Zomereczeem noemt dat dan, een probleem voor veel paarden waarbij ze vanaf de prille lente tot laat in het najaar hun staart en manen gaan schuren van de jeuk.

Oorzaak is een klein mugje dat zich bij dag en dauw of avondrood massaal komt bezatten aan het bloed van jouw lieveling. Met geweldige jeuk tot gevolg.

Wodan heeft altijd veel last gehad van dergelijke jeuk en schuurde elk jaar meer en meer.
Hij schuurde zo erg dat hij geen manen meer had maar een nek vol open wonden met hier en daar enkel een klein beetje piekhaartjes.
Zijn staart was voor de bovenste 15cm helemaal kaalgeschuurd, bebloede kloven in een dik gezwollen staartdeel.
De laatste paar jaar werd het zo erg dat hij zelfs op zijn poep ging zitten om zijn buik over en weer te schuifelen om daar zo ook wat te kunnen 'krabben'!

Een zadel kon hij niet meer verdragen omdat de singel altijd over de wonden en de korstjes schuurde...
Ik stond menig maal met tranen in de ogen naar mijn liefje te kijken, machteloos!

Want ik heb ongeveer àlles geprobeerd!
Zalfjes, sprays, gekocht of zelfgemaakt op receptuur van oude of nieuwe paardenexperts.
Anti-vliegen produkten die verschillende keren per dag moesten gebruikt worden.
Een combinatie van speciale shampoo en lotions die een jeukvrije zomer beloofden.

Cullico in combinatie met Allergitum, twee homeopatische produkten die specifiek voor dit probleem twee maal per dag moeten toegediend worden vanaf maart tot september.
Dat heb ik verschillende jaren volgehouden, hopende dat het probleem zou beteren.

Iemand zwoor bij Petrole Hahn, dus kocht ik de Colruytrekken leeg om hem telkens opnieuw daarmee in te smeren. Wodan rook fris maar bleef schuren...

Mijn paarden kregen geen krachtvoer meer omdat dit de neiging tot zomereczeem zou verhogen.

Maar ook mestinjecties op de weide maken dat het gras teveel eiwitten zou bevatten waardoor de paarden meer gaan krabben.
Dus van zodra we eindelijk een eigen weide hadden kwamen de paarden op een strikt dieet van enkel gras en hooi dat zoveel mogelijk biologisch verbouwd werd.
Ik zaaide speciaal eiwitarme grassen en kruiden en vermeed zoveel mogelijk suikers.
Mijn paarden kregen geen brood, zeker geen suikerklontjes. Geen (suiker)bieten maar ook heel weinig wortels of appeltjes.

Na zoveel jaar proberen begon het wonder te geschieden: vorig jaar was Wodan voor de eerste keer in zijn leven geen would-be-punk meer en zijn manen groeiden op een jaar tijd net lang genoeg om neer te vallen...

Dan kwam de verhuis naar Italië, naar hun weide in de bergen waar de boeren nog nooit van mestinjecties gehoord hebben.
We zijn nog geen jaar verder en hij heeft intussen manen van meer dan 30cm lang!
Ze zijn zelfs langer dan die van Billy en kunnen wedijveren met de mooie lange manen van Gauda!

Zijn staart is rond en vol bovenaan, zelfs al heeft hij vorig jaar nog een beetje geschuurd.
Ook zijn buik was vorige zomer nog kriebelachtig maar ik heb hem toch maar een paar keer betrapt op buikkrabben.

Voor mij is het dan ook een luxe dat ik knopen uit Wodan zijn manen mag halen!

Terug thuis!

De trip gisteren vanuit Mulhouse is zonder enig probleem verlopen.
Van daar tot thuis mooi weer, voor een keer heeft het zelfs in Zwitserland geen druppel geregend! Dat is echt wel een uitzondering ten opzichte van anders...

Tegen goed half zeven kwam ik thuis aan.
Wat was iedereen blij om mekaar terug te zien!
Jan, Xinshu en Miekepoes aan de ene kant, Gritzl en ik aan de andere, iedereen wou om het meeste knuffels en aandacht.
Er stond zelfs een mooie grote bos rozen op me te wachten van mijn schatje!

En vandaag, wat een heerlijke dag!

Voor de eerste keer in meer dan 3 weken voelde ik me eindelijk weer een stuk beter!

Veel minder pijn en geen last van vermoeidheid na de trip.

Zou de stralendblauwe lucht en het zonnetje er misschien voor iets tussengezeten hebben?

De paarden waren ook blij om mij terug te zien denk ik. 

In elk geval waren ook bij hen de knuffels van de partij.

Maar Tachat is niet goed, zijn wonde is nog altijd niet veel kleiner geworden en hij heeft ook nog geschuurd waardoor hij nog een andere kleine wonde bijheeft.

Voor ik vertrok had hij op zijn benen achteraan verschillende kleine knobbeltjes die duidelijk juikten want hij was heel blij toen ik daaraan krabde.

Ik dacht dat het insektenbeten waren, maar nu is hij daar een heel deel haar kwijt, dus dat ziet er niet goed uit.

Ik zal eens proberen met hem te wassen met een ontsmettende substantie.

Aangezien het hier vrij warm is, hoop ik dat het geen kwaad zal doen als hij nat is.

Misschien als ik het net voor de middag doe dat hij dan wel snel zal drogen...

De verzekeraar kwam langs met de fameuze cheque voor onze waterschade.

Niet slecht dus.

Intussen hebben we wel ook last van waterinsijpeling vanuit de badkamer op het eerste verdiep naar het chauffagekot.

Maar aangezien dat wel te wijten zal zijn aan veel te oude buizen, zullen we daar zelf moeten voor opdraaien. 

Dat is dan weer wat minder goed nieuws...

Eindelijk: de zon!

Vannacht goed geslapen tot ongeveer half vier.
Want dan kwamen er een paar feestvierders naar hun kamer en die waren blijkbaar vergeten dat ze op hotel waren...
Een half uurtje later nog een paar, en dan nog een paar...

En rond 7 uur begonnen de eerste vroege vogels reeds te vertrekken en die hadden een dochtertje bij dat vrolijk de dag begon...
Telkens moest ik mijn grote waakhond proberen te sussen om te vermijden dat haar fijne gegrol en zachte 'woef' zou omslaan in heus geblaf.

Omdat ik me toch nog wel moe voelde zijn we blijven liggen soezen tot ongeveer 10uur.

Opgestaan, het verduisteringsgordijn opengetrokken en ongelooflijk, ze bestaat toch nog écht: daar was de zon!
Na een verblijf in België zou je er zowaar gaan aan twijfelen...

Gritzl komt me vertellen dat ze niet langer zin heeft om in de hotelkamer te blijven.
Ik zal me dus maar klaarmaken om onze trip verder te zetten!


PS: niettegenstaande het vliegveld Basel-Mulhouse aan de overkant van de grote baan ligt, hoor ik nu pas een eerste vliegtuig. En dan is het nog maar een stil geluid.
Dit hotel is heel goed geïsoleerd, tenminste naar de buitenkant toe en ook tussen de kamers en de verdiepingen. Enkel geluiden uit de gang zijn een zwak punt.
Als de bezoekers wat respect zouden hebben voor mekaar was het hier perfect!

Tussenstop Mulhouse

Na een laatste (gelukkig goeie) nacht slapen bij mijn mama, was het kwestie van eerst goed wakker te geraken zodat ik redelijk fris zou kunnen vertrekken.

En met een fibrohoofd betekent dat zo'n goeie 2 uur extra uittrekken om in een min of meer 'convenabele' staat te zijn.

Dan ook nog de laatste zaken proberen in Carolientje te krijgen en we konden uiteindelijk rond 12u effectief aanzetten.

Ik zal morgen een fotootje nemen van hoe we in de auto zaten: op de passagierszetel zit Gritzl in 2 wasmanden die over de ganse lengte ondersteund zijn door zaken die ik onder en voor de passagierszetel gestoken heb.

En achter ons is ongeveer alle mogelijke ruimte benut, tot aan het plafond!

De wasmanden (die ik in Italië al fel gemist had) moest ik bijna weer thuislaten omdat ze niet meer in de auto pasten, tot ik het sublieme idee kreeg om er onze kleine meid in te zetten...

Uiteraard met een fleece van mij om op te liggen, zoals het hare majesteit past hé! ;-)

Voor we vertrokken eerst nog bandendruk, olie en water laten nakijken en getankt en dan konden we écht vertrekken.

In Luxemburg uiteraard gestopt om terug bij te tanken en op zoek gegaan naar een goeie Single Malt.

Tegenwoordig verkopen ze dat niet meer langs de autostrade (wettelijk verbod), dus je moet een afrit nemen en in een dorpje aan een tankstation binnenwippen.

Die hebben doorgaans toch een kleine selectie van whisky's.

Ik was eerst een echte drankenwinkel binnengegaan maar die had enkel een Laphroaig als single malt. Vorige keer had ik daarvan een selectie van 3 kleine flesjes meegebracht en die was eigenlijk niet echt meegevallen.

Jan zei wel dat hij 'moest groeien', maar ik heb toch al veel betere whisky's gedronken.

Dus toch maar naar het tankstation.

Die hadden een Glenfiddich en een ander merk dat ik nog nooit gezien had.

Een Islay denk ik... of was het nu een Speyside, ik ben niet meer zeker.

De fles ligt in de auto, dus ik kan jullie nu de naam niet geven.

In elk geval, die fles heb ik dan maar gekocht.

Daar kom ik zeker nog op terug!

Vanuit Luxemburg dan richting Strasbourg, Colmar en Mulhouse.

Ik zit intussen in Mulhouse in een F1 hotelletje.

De rit is goed verlopen, enkel op het einde hier wat verloren gereden.

Ik zocht die F1 omdat ik weet dat die het laatste hotelletje is voor de grens met Zwitserland.

Moet je dus gewoon 'Euroaeroport' volgen, afrit St. Louis, dan kan je het niet missen.

Dit hotelletje is helemaal vernieuwd en voor zijn prijs een absolute aanrader.

Allez tot nu toe toch al, want ik ben nog niet gaan douchen.

De douches en het toilet zijn hier op de gang, daar zal ik het volgende keer dus over hebben.

Maar ik heb hier alleszins een heel propere (volledig vernieuwde) kamer waar Gritzl ook meemag voor 32,40 eur, dus dat is goed te doen hé.

Wel zonder ontbijt want als ik moet rijden mag ik niet veel eten 's morgens, dus daarom heb ik frangipannekes mee. En ik heb nog de overschot van de heerlijk verse broodjes en Caprice de Dieux die ik in Luxemburg gekocht had.

Ik ga nu rustig de rest van mijn laatste 'Parkje' uitdrinken, dan even zappen op de spiksplinternieuwe Philips flatscreen die hier hangt en dan proberen wat te slapen.

Dit keer heb ik mijn slaappilletjes in mijn handtas gestoken, dus dat zou moeten lukken...

Morgen de rest van de rit en dan eindelijk terug thuis!

Oh ja, voor de geïnteresseerden: het weer was grijs en vies tot net voor Mulhouse. 

Ik hoop dat ik morgen dus in het zonnetje zal kunnen rijden...

Morgen terug naar de zon... maar niet voor lang!

Ik kom heel eventjes langs tussen het pakken in om jullie te vertellen dat ik morgen terug vertrek.
Met wat geluk ben ik zondag terug op onze berg!

Niet voor heel lang echter, want gisteren heb ik een uitnodiging gekregen om voor de RIZIV commissie te verschijnen op 23 februari.
Niet zo leuk dus, maar toch wel belangrijk dat ik 'de uitnodiging aanvaard'...

Ik heb dus al een Ryanair vlucht geboekt op 21 februari en terug op 24 februari.
Voor net geen 35 eur vlieg ik heen en terug...
Zelfs als ik dan die 3 dagen een autootje huur (ook heel goedkoop bij holidaycars.com), is het nog goedkoper dan wanneer ik met de auto zou overkomen.

Niet dat ik zo graag terugkom, dat is nogal wiedes...

Is dit slapen?

Gisteravond besliste ik om in Meerbeek te blijven overnachten, zelfs al was het eigenlijk voorzien dat ik naar mamy zou gaan slapen.
Maar ik wou nog wat 'profiteren' van het internet en had voor woensdagochtend een skypegesprek voorzien om 10uur. Dus was het makkelijker om meteen hier te blijven.

Toen ik Gritzl buiten liet voor een plas, besefte ik dat dit een goeie intuïtieve beslissing was: het lag spekglad buiten en zelfs onze kleine meid schoof bijna uit!
Maar... ik was hier dus niet op voorzien en had geen slaappilletjes, elektrisch onderdeken of pijama mee. Ramp oh ramp!
Ik zou dus alleszins moeten opblijven tot ik de slaap voelde aankomen en me verder van plan trekken.

Het was al woensdagmorgen, ruim na eenen vooraleer het zandmannetje de Keistraat inkwam en ik toch maar in bed kroop.
Bed is wel veelgezegd want na de verhuis ligt hier enkel nog een eenpersoonsmatras op de grond met een zomerdekbed en wat lakens.

Die koude plek wenkte niet echt uitnodigend en ik had zoals doorgaans al verkilde voeten, dus hield ik voor de gelegenheid mijn kleren maar aan. Enkel mijn pullover ging uit want die zou te fel kriebelen en de sokken werden vervangen door beenverwarmers die ik dubbel kon plooien.

Ook het dekbed was dubbel geplooid maar dat kon mijn arme ziel niet baten... het was altijd te smal.  Ofwel voelde mijn rug koud aan, of mijn knieën.
Enkel mijn voeten die ik steeds weer aanvlijde tegen het warme plekje waar Gritzl zich genesteld had, kregen stilaan warm.

Het gebrek aan Trazodone liet zich echter voelen... ik geraakte niet in slaap en de typische bedpijn overheerste elk moment van wegdommelen.

Mijn zintuigen stonden op groot alarm. 

Alhoewel het vrij stil was voor Belgische normen, hoorde ik elk geluidje binnen of buiten alsof er een microfoon voor stond. Mijn adem piepte en hield me wakker.

Mijn handen verkrampt tot in mijn armen, mijn schouders gaven steeds aan dat ze verkeerd lagen. De matras voelde keihard en het hoofdkussen bevestigde dat gevoel.
Harde steken in mijn rechteroor verplichtten me naar links te liggen, maar daar vond ik mijn draai niet.

Mijn bekken kreunde, mijn benen en voeten vonden geen enkele houding die niet zou doortrekken tot in mijn rug.

Mijn bloed zinderde zo door mijn aders dat ik precies helemaal meetrilde maar het hielp niet om het warmer te krijgen. Het verdoofde de pijn een beetje maar gaf wel een nerveus gevoel in de plaats.

Ik voelde me doodmoe maar kon toch niet slapen.
Een klein beetje indommelen om telkens opnieuw te moeten draaien voor een of ander.

Rond half vijf, vermoed ik, hoorde ik Silvia vertrekken en daarna viel ik eindelijk voor een paar uurtjes in slaap.  Wanneer ze rond 9u15 terug thuiskwam van de ochtendshift, lag ik alweer een tijdje wakker, mezelf afvragend of en hoe ik mijn gebroken lijf al zou kunnen bijeen rapen om op te staan...

En, wat hebben we hieruit geleerd:
Vanaf nu houd ik altijd een reserve slaappilletjes in mijn handtas!

Gelukkige verjaardag voor Tante Silvia!

Soms heb je geluk met je buren,
soms heb je het met hen erg te verduren.

Heten ze Rambo & Co, dan heb je pech
Voor dat soort mensen loop je altijd in de weg.

Maar wij hebben onze Silvia en Pascal,
en dat zijn de bovenstebesten van al!

Altijd klaar om te helpen, in woord en daad
Met iets wat je mist of met goeie raad.

Een klankbord, een knuffel of helpende hand
We zijn meermaals zo bij hen gestrand.

We konden er altijd terecht met lief of met leed
Het is ongelooflijk hoe goed ons dat deed!

We hebben altijd op hen kunnen rekenen
Voor zo'n goeie buren wil ik direct terug tekenen!

Dat ik vandaag nog in België wou blijven
Is vooral om dit bericht dat ik jullie nog wou schrijven

Wij zijn zo blij dat we jullie hadden als buren
En hopen dat onze vriendschap nog heel lang mag duren!

Straks kom ik langs met 3 kussen en bloemen
Want jullie naam wil ik heel graag vernoemen

Jouw verjaardag Silvia wou ik graag vieren in levende lijve
Geen buurvrouw meer, maar een goeie vriendin en dat het zo blijve!

Hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag!
Dank je wel voor alles, aan jou en aan Pascal!

Jan, AnneMarie en al de beestjes

Het wordt dringend tijd om terug te keren...

Het plan is om ten laatste zaterdag terug naar Italië te vertrekken.
Het wordt de hoogste tijd blijkbaar...

Telkens ik met Jan bel hoor ik meer en meer dat hij het ginder niet meer alleen aankan.
Hij is doodvermoeid en heeft overal pijn... het lijkt wel verdacht op fibro.
Maar hij wil nooit naar de dokter gaan, dus zullen we het nooit weten wat hem precies scheelt.

Maar ik weet uit ervaring dat, wanneer hij een tijdje alleen zit, hij telkens opnieuw deze symptomen krijgt. Wanneer we daarna dan terug samen zijn, duurt het nog een paar weken en dan ebt het weer weg...
Raar, maar waar!

Voor mezelf mag het hier ook afgerond worden hoor!
Vandaag voelde ik de smog weer in mijn knoken zitten... niet echt fijn!
Vooral niet als je weet dat ArkAmA weer in het zonnetje lag vandaag!

Morgen nog een paar afspraken nakomen, o.a. naar de osteopaat om mijn rug weer 'op een rijtje' te zetten en een ex-collega zien die een huis zoekt te kopen in Italië, donderdag nog een aantal boodschappen ophalen en dan kan ik beginnen mijn Carolien vol te stouwen.

Als dat allemaal vlot loopt, vertrek ik zelfs misschien al vrijdag, dan ben ik zaterdag terug bij mijn ventje.
Nog even doorbijten nu... het kort af!