Maar ik wou nog wat 'profiteren' van het internet en had voor woensdagochtend een skypegesprek voorzien om 10uur. Dus was het makkelijker om meteen hier te blijven.
Toen ik Gritzl buiten liet voor een plas, besefte ik dat dit een goeie intuïtieve beslissing was: het lag spekglad buiten en zelfs onze kleine meid schoof bijna uit!
Maar... ik was hier dus niet op voorzien en had geen slaappilletjes, elektrisch onderdeken of pijama mee. Ramp oh ramp!
Ik zou dus alleszins moeten opblijven tot ik de slaap voelde aankomen en me verder van plan trekken.
Het was al woensdagmorgen, ruim na eenen vooraleer het zandmannetje de Keistraat inkwam en ik toch maar in bed kroop.
Bed is wel veelgezegd want na de verhuis ligt hier enkel nog een eenpersoonsmatras op de grond met een zomerdekbed en wat lakens.
Die koude plek wenkte niet echt uitnodigend en ik had zoals doorgaans al verkilde voeten, dus hield ik voor de gelegenheid mijn kleren maar aan. Enkel mijn pullover ging uit want die zou te fel kriebelen en de sokken werden vervangen door beenverwarmers die ik dubbel kon plooien.
Ook het dekbed was dubbel geplooid maar dat kon mijn arme ziel niet baten... het was altijd te smal. Ofwel voelde mijn rug koud aan, of mijn knieën.
Enkel mijn voeten die ik steeds weer aanvlijde tegen het warme plekje waar Gritzl zich genesteld had, kregen stilaan warm.
Het gebrek aan Trazodone liet zich echter voelen... ik geraakte niet in slaap en de typische bedpijn overheerste elk moment van wegdommelen.
Mijn zintuigen stonden op groot alarm.
Alhoewel het vrij stil was voor Belgische normen, hoorde ik elk geluidje binnen of buiten alsof er een microfoon voor stond. Mijn adem piepte en hield me wakker.
Mijn handen verkrampt tot in mijn armen, mijn schouders gaven steeds aan dat ze verkeerd lagen. De matras voelde keihard en het hoofdkussen bevestigde dat gevoel.
Harde steken in mijn rechteroor verplichtten me naar links te liggen, maar daar vond ik mijn draai niet.
Mijn bekken kreunde, mijn benen en voeten vonden geen enkele houding die niet zou doortrekken tot in mijn rug.
Mijn bloed zinderde zo door mijn aders dat ik precies helemaal meetrilde maar het hielp niet om het warmer te krijgen. Het verdoofde de pijn een beetje maar gaf wel een nerveus gevoel in de plaats.Ik voelde me doodmoe maar kon toch niet slapen.
Een klein beetje indommelen om telkens opnieuw te moeten draaien voor een of ander.
Rond half vijf, vermoed ik, hoorde ik Silvia vertrekken en daarna viel ik eindelijk voor een paar uurtjes in slaap. Wanneer ze rond 9u15 terug thuiskwam van de ochtendshift, lag ik alweer een tijdje wakker, mezelf afvragend of en hoe ik mijn gebroken lijf al zou kunnen bijeen rapen om op te staan...
En, wat hebben we hieruit geleerd:
Vanaf nu houd ik altijd een reserve slaappilletjes in mijn handtas!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.