Robert De Prins, what's in a name...
Je hebt geleefd als een prins, of toch zo goed als.
Met de goeie en de minder goeie kanten die daarbij horen.
Je was verre van een heilige, hebt veel mensen verdriet gedaan.
Ik was soms heel boos op jou omdat je Renate nooit hebt geapprecieerd voor al wat ze voor jou deed. Want zij zag je graag, maar je hebt dat nooit echt geloofd.
Dat is heel spijtig, het had je leven nog zoveel beter kunnen maken.
Ook met mij ben je niet altijd correct geweest, vooral dan niet in het begin, toen we mekaar nog niet lang kenden.
Het is pas later dat je voor mij een zwak plekje kreeg... omdat je voelde dat ik ondanks alles jou toch waardeerde. Dat ik je eerlijk zei waar het om ging, ook al was dat niet wat je wou horen. Maar ook omdat jij een plaatsje in mijn hart kreeg, ondanks alles.
Ik ben blij dat ik je gekend heb.
Al hadden we soms heel andere meningen, toch heb ik veel van jou geleerd over de paarden. Ik weet dat je me soms voor gek verklaarde toen ik met mijn 'natuurlijk omgaan met paarden' begon. Maar na een tijdje gaf je toe dat ik dingen kon die jij of vele anderen nooit zouden kunnen.
Ik vond het fijn dat jij, een ultra-klassiek paardenman, begon te waarderen wat ik kon en deed met jouw en mijn paarden.
Ik ben bij jou aangekomen met mijn Wodantje, hij was toen nog zo jong, nog hengstje en ik wou dat hij niet meer in een stalletje moest staan maar op een grote weide met andere paarden erbij. Wat was ik een groentje, ik wist niks van paarden!
Maar toch, na 6 maanden had ik er twee andere paarden bij: Tachat en Billy.
Ik weet nog altijd niet waarom je mij meegenomen hebt naar Tachat... dat was echt geen paard voor mij maar toch bracht je mij naar hem.
Achteraf bleek dat ik wel een vrouwtje was voor hem, want we zijn nog altijd samen...
En Billy die jij eerst als klein veulentje niet wou kopen maar waarvan je, eens hij begon schimmel te worden, voor altijd spijt had dat hij niet van jou was!
Hoe dikwijls heb je mij niet gezegd dat ik je hem moest verkopen?
Maar ik handelde niet in paarden..
En mijn Gauda'tje dat zo zwaar getraumatiseerd op de boerderij aankwam als jaarling.
Waarvan ik direct voelde: dit is mijn merrietje!
Het heeft je wat tijd gekost maar uiteindelijk gaf ook jij toe dat zij 'mijn' paard was, dat ze bij mij hoorde en bij niemand anders.
Dank je wel daarvoor!
Dank je voor al het moois dat ik op de boerderij mocht ervaren.
Ik heb er veel fijne momenten meegemaakt, maar ook bange dagen toen je voor de eerste keer in het ziekenhuis lag. Ik wist toen dat ik een oplossing moest vinden om zelf voor mijn paarden te kunnen zorgen want je zou niet voor altijd blijven leven.
En nu is het zover. Nu ben je niet meer.
Ik ben blij dat ik je vorige maand toen ik naar België kwam, nog bezocht heb in het ziekenhuis. Al was ik ook toen weer boos op je omdat je Renate weer onrecht had aangedaan. Maar zodra ik bij je was, was ik toch blij dat ik je nog gezien heb.
En ik weet dat jij ook blij was, zoals je telkens blij was wanneer ik je kwam bezoeken.
Voor jou was ik 'Mikske', niemand anders heeft me ooit zo genoemd.
Vaarwel Patron! Ik heb van jou gehouden...
In mijn paarden leef je voort, ik zal je nooit vergeten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.