Nog fantastisch goed... zo op 't oog

Ik ben nog fit van lijf en verstand,
Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie.
Als ik me buk, is het net of ik sterretjes zie.
Mijn pols is iets te snel,mijn bloeddruk wat te hoog.
maar ik ben nog fantastisch goed...zo op't oog

Met de steunzolen die ik heb gekregen,
loop ik weer langs' Heeren wegen,
kom ik in de winkels en ook weer op het plein.
Wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.
Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen
en over vroeger te kunnen dromen.
Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was
en ik ben weer vergeten wat ik gisteren nog las.
Ook heb ik wat last met mijn ogen
en mijn rug raakt meer en meer gebogen.
De adem is wat korter, mijn keel vaak erg droog.
Maar ik ben nog fantastisch...zo op 't oog.

Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij,
als ik kijk naar de foto's, over vroeger van mij.
Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren.
Wilde ik een jas, dan moest ik heel lang sparen.
Ik ging fietsen en wandelen,overal heen,
en ik kende geen moeheid, zo het scheen.

Nu ik ouder word,draag ik vaak blauw, grijs of zwart
en ik loop heel langzaam, vanwege mijn hart.
Doe het maar op uw gemak, zei de cardioloog.
U bent nog fantastisch...zo op 't oog

De ouderdom is goud, ja begrijp me wel.
Als ik niet kan slapen en dan tot honderd tel.
Dan twijfel ik, denk ik of dat wel waar is
en of dat beeld van goud niet een beetje raar is.
Mijn tanden liggen in een glas,
mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas
Mijn steunzolen naast het bed op de stoel.
U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.
Trek niets in twijfel, zei de pedagoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.

En 's morgens als ik ben opgestaan
en eerst de afwas heb gedaan,
lees ik het laatste nieuws in de krant.
Ik wil toch bijblijven en naderhand
doe ik van alles, eerst geef ik de planten water,
de kamer stoffen doe ik later.
Wel gaat alles wat traag
heb na't eten wat last van mijn maag.
Maar ik wil niet zeuren, want 't mag,
dat is heel gwoon op je oude dag.
Aanvaard het rustig zei de psycholoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog

Gedichtje van Annie M.G. Schmidt

Afgestraft : the party is over...

Ik waande me bijna genezen. Gisteren nog, zegde de buurvrouw dat ik er veel beter uitzag. Ik dacht dat ik de fibromyalgie/cvs bijna onder controle had... wat kan een mens zich toch iets wijsmaken!

Vanochtend werd ik ruw terug in de realiteit gegooid.
Ik werd wakker en alles in mijn lijf deed weer zeer.
Het licht te straf, zelfs met mijn ogen dicht.
Mijn handen in kramp, net zoals mijn maag, darmen, benen.
Zelfs in mijn hoofd voelde ik vlagen van kramp overkomen.
Elke beweging kostte moeite en deed altijd pijn.
Mijn lichaam was weer te moe om te kunnen leven...

Twee uur bleef ik liggen, hopend dat het door zou gaan, tevergeefs.
Mijn batterij staat weer in het rood, al mijn energie verdwenen.
Waar is ze weer naartoe? Welke dief heeft ze mij weer ontstolen?

In bed liggen was te pijnlijk, de druk van mijn lichaamsgewicht te zwaar.
Een warm bad met goed veel badzout, dat zal misschien soelaas brengen...

Ik kantel mezelf uit bed en strompel als een oud vrouwtje naar beneden, bang om te vallen, onzeker van elke stap. Terwijl het badwater loopt trek ik heel traag mijn pyama uit, heel voorzichtig.
Elk geluid klinkt te hard, mijn hoofd bonkt en al mijn knoken kraken bij iedere beweging. Ik voel alsof mijn bloed vervangen is door een of ander zuur dat bij elke hartslag overal word rondgepompt tot in de kleinste bloedvaten: pijn, pijn, pijn!

Ondergedompeld in het warme water hoop ik op wat verbetering, tevergeefs.
Stilaan voel ik nog een extra pijn bijkomen, mijn handen beginnen zwaar te tintelen en dit prikkerig gevoel probeert de andere pijn te overheersen. Het duurt een tijdje voor ik besef dat ik hyperventileer van de pijn: rustig meisje, let op je ademhaling.
Een hele tijd probeer ik mijn aandacht te richten op een langzame buikademhaling, om ten minste toch al één pijn weg te werken.

Ik voel me miserabel en de moedeloosheid komt met grote snikken naar boven: waarom nu toch weer, het ging net zo goed? Wat heb ik verkeerd gedaan, welke grens heb ik weer overschreden? Mijn zilte tranen mengen zich met het zoute water maar brengen geen verlichting. Integendeel, mijn keel brandt nu ook met een grote krop die zich daar vastzet. Ik mag niet huilen!

Mijn ventje komt de trap af: wat hoor ik hier allemaal?
Ik probeer hem uit te leggen dat ik weer een aanval van fibromyalgie heb.
Maar is het niet van de zon? Je gezicht ziet helemaal rood en je gloeit! Is het geen zonneslag?
Ik heb niet eens in de zon gelegen... ja, een half uurtje om 5 uur in de namiddag. Dat kan het niet zijn.

We overlopen wat het dan wel kan zijn.
Ben ik ongesteld, neen.
Ben je jouw medicatie niet vergeten, ook niet.
Zou het de wijn geweest zijn, of het vlees van gisteravond?
Heb ik mezelf oververmoeid door mijn danspartijtje van eergisteren? Maar het is niet alsof ik uren aan een stuk gedanst heb, en het deed me zo goed!
Heb ik mijn karige energie weggegeven aan die dame gisteren die zo triestig keek en die ik probeerde wat op te peppen?
Of is het van de stress over de uiteindelijke verkoop van ons huis, die na anderhalf jaar van me afvalt en me meteen de terugslag geeft?
Wie zal het zeggen?

Wil je niet wat in de zon liggen, de warmte zal goed doen aan je spieren? Maar het zonlicht is te straf en mijn hoofd doet nu al zo'n pijn.
Ik besluit nog wat warm water te laten bijlopen en sluit mijn ogen in de hoop dat het zo gaat beteren.
Het buurjongetje huilt. Bruno of Giovanni rijdt met de tractor voorbij om op ons land de hooibalen te trekken. Ik probeer me af te sluiten voor alle geluid maar mijn hoofd bonkt ritmisch mee met het gedreun en geraas van de machine.
Laat het snel over zijn, aub!

De hondjes komen een voor een langs om te kijken waarom ik zo lang in dat bad blijf liggen, niet begrijpend dat ik bijna niet beweeg.
Ik dompel me regelmatig helemaal onder in de hoop dat het zout het vergif uit mijn lijf zal trekken.
Uiteindelijk wordt het water weer te fris en weet ik dat ik eruit moet.

Heel langzaam weer, schuifel ik door het huis oplettend om toch maar niet onderuit te gaan. Mijn benen zijn te zwak om mijn lichaam ver te dragen...
Vanuit de zetel heb ik zicht op de amandelboompjes, het grafje van Miekepoes, de rozelaars. Ik probeer deze tekst te typen, het gaat langzaam, mijn handen doen teveel pijn.

Fibromyalgie is onverbiddellijk... ik kan slechts wachten tot het weer over is.
Hopelijk is het geluid van de Festa straks niet te erg.
Morgen gaat het misschien beter...

Festa dell'Agricoltura !

Mijn Gianni werkt zich te pletter om van Route 108 Memorial Wouter Weylandt een succesje te maken.
Hetgeen hem heel moeilijk gemaakt wordt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een van zijn projecten gemakkelijk waren... hopelijk kan er nu wel eens een kering komen zodat het dit keer tenminste eens lùkt!

Ook dit keer worden zijn zenuwen en overtuiging weer zwaar op de proef gesteld: door de crisis krijgt hij bijna geen sponsoring binnen...
Heeft hij dan een sponsor die toch met wat geld over de brug wil komen, dan blijkt diens Verantwoordelijke Marketing een eikel van formaat te zijn, die zorgt voor een maand vertraging in de voortgang van het project, dankzij zijn opgeblazen ego dat vindt dat alles via hem moet passeren... Het werd uiteindelijk zo grof dat Gianni weigerde om nog iets via die kerel te doen... op risico om zijn enige geldschieter volledig te verliezen!

Dat is gelukkig niet gebeurd omdat de 'grote chef', de President van de lokale bank en van Durocem intussen ook doorheeft hoe die gast ineen zit en hij staat dus volledig aan 'onze' kant.

Maar ook de overgevoeligheid van de door verdriet overmande familie maakt het niet makkelijk. We hebben alle begrip voor hun situatie en beseffen dat zij liever willen gerust gelaten worden maar we willen wel hun goedkeuring hebben. Wanneer zij dan warm en koud tegelijk blazen is het een heel moeilijk dansen op een zeer slappe koord...
En hoe bewijs je dat je opzet niet-commercieel is aan mensen die niet willen communiceren?

Gelukkig zijn hier de festa's waarvoor ik mijn geliefde toch af en toe van zijn laptop kan krijgen! Hoe moeilijk hij het dikwijls ook heeft, lekker eten en drinken zijn toch nog altijd DE sleutel om hem er zo snel mogelijk door te halen ;-)

En gisteren begon dan het grootste feest van gans de Appenijnen: de Festa dell'Agricoltura!
Wat op zich sowieso fijn is omdat het zo goed als in onze achtertuin doorgaat zodat wij op zondagavond in de eerste loge zitten om het spetterend vuurwerk als geen ander te kunnen zien!

Ik kreeg mijn wederhelft gisteren na wat aandringen dan toch mee naar het feest.
Op weg daarnaartoe reed ik gelukkig @30km/uur waardoor ik geen moeite had om te stoppen voor twee dartele hinden die bij valavond graag de straat oversteken om door de weiden van het ene bosje naar het andere te trekken.
Op die manier is dat een leuk zicht... ik moet er niet aan denken wat er zou gebeurd zijn indien ik iets sneller zou gereden hebben!

Wanneer we aankwamen bij de immense parking kreeg ik effe een wee gevoel in mijn buik. Het was namelijk na dit feest dat ik vorig jaar aan de parking zwaar gevallen ben nadat ik voor de derde keer die avond zomaar door mijn knieën zakte. Iets waar ik de laatste tijd gelukkig geen last meer van heb (ik hou nu heel veel hout vast!)...

Maar het werd super leuk.

Om te beginnen reageerden de Italianen heel positief op onze vraag of we de Route 108 folder mochten ophangen. Hierdoor krijgt iedereen al de kans eens te bekijken waarover Route 108 gaat, terwijl zij aan de kassa's effe moeten wachten op hun wisselgeld. Dat gaf een fijn gevoel!

De pizza 4 stagione op steen gebakken, lekker flinterdun met voldoende heerlijke smaakjes erop gaf een ander fijn gevoel erbij.

Toen bleek dat er niet enkel een Amerikaan country speelde op zijn gitaar maar dat er daarna een Italiaans bandje ook hun versie van country music bracht.
Er stond al niet veel volk meer rond het podium waardoor niemand écht durfde mee te bewegen op de tonen van die jonge kerels. Daar moest iets aan gedaan worden want bij mij kriebelde het fijne gevoel in mijn buik...

En voor het eerst in eeuwen heb ik terug gedanst! Eerst wat aarzelend de muziek in me laten doordringen, het ritme terug oppikken. Stilletjesaan naar echte danspassen en op de duur de ganse dansvloer ritmisch verkennend.
De mix van mijn ballet-buikdans-andere stijlen op country music was voor de omstaanders wellicht een gek zicht maar ik heb me er nu eens niks van aangetrokken zie!
Ik vond het vooral leuk dat er vrij snel meer mensen begonnen te dansen en ik ben pas gestopt nadat het duidelijk werd dat het bandje het voor bekeken hield.

Ik ben vandaag wel een beetje stijf in de spiertjes ;-) en mijn stretchoefeningen vanochtend waren wat pijnlijker dan normaal, maar ik ben heel gelukkig dat ik dit terug heb kunnen doen!

Er is duidelijk een positieve evolutie in mijn fysiek!

Het leven ziet er opeens anders uit : Meerbeek is verkocht!

Het goeie nieuws begint heel stilaan tot ons door te dringen...

Net geen twee weken geleden kreeg ik een telefoontje van een jongeman die heel erg geïnteresseerd leek in ons huis. Maar ja, dat hebben we in de loop van die 18 maanden al dikwijls meegemaakt dus we waren intussen wijs genoeg geworden om daar niet direct onze hoop op te stellen.

Maar dit keer bleek het écht wel anders te zijn...
Op een paar dagen tijd maakte hij ons duidelijk dat hij verliefd geworden was op ons huis, dat hij besefte welke mogelijkheden het allemaal biedt, dat hij bij KBC werkt (zou je geloven?) en dat hij alles op alles zou zetten om Keistraat 6 tot het zijne te maken...

We bleven er nog steeds relatief koel bij, wetende dat wij al door een aantal zware dips gegaan zijn bij telkens weer de volgende teleurstelling.
Maar we hadden een heel goed gevoel bij die jongen en ik heb hem zoveel mogelijk proberen te helpen om zijn droom en onze hoop waar te maken.
Het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad en ja, we hebben offers moeten brengen door de prijs te verlagen tot een niveau dat hij het op zijn eentje zou aankunnen... mits uiteraard in de toekomst zelf ook offers te brengen!
Het gaf me zowaar een déjà-vu gevoel...

Maar ik voelde me goed bij het idee dat deze jongeman het levenswerk dat Gianni en ikzelf in ons huis gestoken hebben, zal willen afmaken met dezelfde liefde die wij voor dit huis gehad hebben.
Dàt gevoel heeft voor ons ook een waarde...

Hoe dikwijls hebben we niet het gevoel gehad bij sommige kandidaten dat we ons huis aan hen niet wilden verkopen, zelfs niet voor de topprijs!
Omdat we alletwee grote softies zijn en dat we graag een goed gevoel hebben bij wat we doen.

Tenslotte verkoop je niet alle dagen je huis waar je zo lang in gewoond en gewerkt hebt, waar je je hart aan verloor en je ziel inlegde. Dat 'geef' je niet weg aan iemand die zelfs niet eens een benul heeft dat zo een gevoel bestaat en wat het betekent... Ons huis moest terug geliefd worden, een andere ziel krijgen!

Intussen tekenden we de verkoopovereenkomst en heeft onze jongeman gisteren zijn personeelslening bij KBC getekend. Hij is nu 'getrouwd' met KBC.
Nu kan ik eindelijk mijn 'scheiding' ervan echt gaan verwerken...

Het voelt allemaal nog heel raar aan, onwezenlijk!
Het is alsof we nog niet echt toe zijn aan het Hoera!-gevoel na zo'n lange tijd van spanning, angst, hoop en teleurstelling.
Maar we weten wel één heel belangrijk feit: ons huis in Italië is nu gevrijwaard!

Wat ziet het leven er nu opeens heel anders uit...

Dank je wel aan allen die hebben meegewerkt om dit te bekomen:
Diegenen die hier praktisch aan mee geholpen hebben, vooral dan Silvia & Pascale!
Ook dank aan Maarten en aan al diegenen die ons moed hebben ingesproken, kaarsjes hebben gebrand en positieve energie hebben gestuurd.

Maar ook diegenen van Hierboven aan wie wij vroegen om de juiste persoon op ons pad te sturen, diegene wiens naam nu voor heel lange tijd zal verbonden zijn met wat eens mijn 'kabouterhuisje' was...

Dankje wel Pappie, Emilienne, Romain, Robert, Nonkel Garreke, Miekepoes, Wouter en met jullie misschien nog een hele reeks anderen... het is een Hemel van verschil!